Κυριακή 22 Μαρτίου 2026

Το ποίημα του Jankel



Πώς θα ήταν αν το ποίημα
έφτιαχνε τον ποιητή;
Αν διάλεγε εκείνο τις λέξεις
και τα νοήματα της ύπαρξής του;
Αν του έκοβε ας πούμε
το πόδι - για να κάνει πιο πυκνό το νόημα
Αν του έβγαζε τα μάτια εξασφαλίζοντας
μια κρυπτική αυτοαναφορικότητα
ή κάποιο διαλεκτικό συμβολισμό
Αν τον έκλεινε σε ένα βιβλίο
Αν τον άφηνε σε ένα συρτάρι
για χρόνια πολλά ξεχασμένο
-σαν παλιό τρόπαιο ενός
ανέκφραστου έρωτα
ίσως
Αν ο ποιητής ήταν εν τέλει το κακότεχνο έργο ενός ποιήματος;

Θα τον τσαλακώναμε, θα τον σκίζαμε, θα τον διαγράφαμε τον ποιητή
κι ύστερα θα κάναμε πως δεν υπήρξε ποτέ.

Ίσως να είναι σοφή η τάξη του σύμπαντος κόσμου:
αν τα ποιήματα έφτιαχναν ποιητές
η ποίηση θα ήταν μια αποτρόπαιη ανθρωποκτονία
στην υπηρεσία κάποιας ευγονικής θεωρίας

***
ο πίνακας είναι του Πολωνο-Εβραίου ζωγράφου Jankel Adler (1895–1949)

Δευτέρα 16 Μαρτίου 2026

Το ποίημα του Sohrab



Είναι οι λέξεις μου
Τ' αυτιά που σ' ακούν
Είναι η σιωπή μου
Τα μάτια που δακρύζουν στο σκοτάδι
Είναι η φωνή μου
Το τραγούδι μας μια Κυριακή στο αρχαίο λιμάνι

Ξέρεις, γεννήθηκα αιώνες πριν
Τώρα είμαι θαμμένος
Κάτω από την ανόητη δύναμή σου
Κάτω από τον τραγικό κόμπασμό σου.
Αύριο, ναι αύριο, το στόμα σου
Θ' ανοίξει ένα πηγάδι οργής
Σπασμοί επιθανάτιοι θα χορεύουν
Το όμορφο σώμα σου
Σαν μια παλιά αποτρόπαια υπόσχεση
Που σου δόθηκε ως τρόποιο
Κάποιας επιπόλαιας νίκης σου.
Και θα ξανάρθω στον κόσμο
Να θερίσω τα κείμενα που έγραψες
Να αλέσω τις σκέψεις που έκανες
Και με τα δάκρυα των απελπισμένων
Να ζυμώσω το ψωμί
Της επόμενης μέρας!
***
ο πίνακας είναι του Ιρανού ποιητή και ζωγράφου Sohrab Sepehri