ο βιβλιοθηκάριος

  Περπάτησα για χρόνια ανάμεσα στα ψηλά χόρτα πάνω στο λόφο Τα χέρια μου χάιδεψαν το λεπτό κορμί τους Κι όλο προχωρούσα κι όλο προχωρούσα κι...

Ω σιωπή Ω απουσία Ω μοναξιά Ένα τόπι κυλάει ασταμάτητα στο στόμα μου κυνηγώντας τις λέξεις που φύλαξα εκεί θα τις κόψω σε κύβους και θα χτίσ...

Δεν ξέρω πώς έγινε αυτό: να μείνει πίσω, στον καθρέφτη, το είδωλό της - ενώ εκείνη άνοιξε την πόρτα και βγήκε στο δρόμο βιαστική. Ύστερα, κά...

  Οι συγγενείς συλήσαν ό,τι πραγματικής αξίας βρήκαν στο σπίτι μετά το θάνατό της ακόμη και τα βιβλία τα παπούτσια της κάτι λίγα μπιμπελό σω...

  Ξεφλούδισε τους δρόμους σκάψε βαθιά κάτω απ' το δέρμα της ασφάλτου Κάθε στιγμή σε κάθε εκατοστό θα βρεις έναν προηγούμενο προορισμό πο...

Θα γράψω ένα ποίημα για την Οδό Θεσσαλονίκης έναν ασήμαντο δρόμο μιας ασήμαντης γειτονιάς. Σας έχω πει για τα στοιχισμένα δέντρα στη μια πλε...

  Λέω "Γράφουμε ποιήματα όπως τα δέντρα χάνουν τα φύλλα τους στα μισά του φθινοπώρου". Γιατί τι άλλο είναι η ποίηση παρά οι συνέπε...

  Βρωμοκαρυδιές, χαρουπιές, ένα άρρωστο πλατάνι, μια ροδιά, ελιές, ένα γιούκα πεύκα και μια αιχμηρή ακακία και πολλά καλάμια - σαν μουτζούρε...

  Μαμά; Θα με σκεπάσεις απόψε που πέθανες; Φοβάμαι να κοιμηθώ Ένας δράκος με μεγάλα λερωμένα δόντια με κυνηγά η ουρά του διαλύει τα πάντα στ...

Αυτό, που στριμώξαμε τα καλοκαίρια μας σε λίγες μέρες του Αυγούστου, το λες και ανεπίστρεπτη απώλεια της παιδικότητας. Παλιά κυνηγούσαμε τζι...

Στην ντουλάπα μου σκυμμένος ξανά - τα πρώτα χρόνια ήταν πιο εύκολο: υπήρχε άπλετος χώρος δεν χρειαζόταν να ταξιθετήσω τις εικόνες μου σε είδ...

Πάντα άκουγα με ενδιαφέρον  αυτούς που σιωπούν Δεν έχει σημασία αν συμφωνούμε σε όλα Αλλά - όσο κι αν μοιάζει τετριμμένη παραδοξολογία, η φω...

Μύρισε το γιασεμί και τσαλακώθηκα παλεύω να με ισιώσω ξανά Πώς θα κυκλοφορήσω έτσι; *** ο πίνακας είναι του Henri Rousseau

  Πριν πολλά χρόνια πέθανα στο υπόγειο του σπιτιού μας ήταν νομίζω κάποιο μεσημέρι του καλοκαιριού διάβαζα ξαπλωμένος ένα βιβλίο ώσπου μια τ...

Κάθισε ήσυχα δίπλα μου όπως το σύννεφο στις πλαγιές των βουνών ακουμπώντας τα χέρια του στα δικά μου την ανάσα του στην ανάσα μου την απελπι...

Το να γράφεις εν θερμώ σε κάνει ευάλωτο στην κατακλυσμιαία υπερβολή του συναισθήματος. Το να περιμένεις την αποστασιοποίηση του χρόνου για ν...

  Ο δάσκαλος με τα δύο πρόσωπα με τη γλυκιά φωνή της μάνας σκύβει πάνω στα έργα των μαθητών του -διακρίνει κανείς μια ειρωνεία στον υποκριτι...

Μια γυναίκα δίπλα μου πλέκει Μ' ένα μικρό βελονάκι Το χρόνο που περνά πλέκει Τα τοπία που σωρεύονται Στου βαγονιού το παράθυρο Τις σκέψε...

Κανείς δεν κάθισε ξανά σ' ετούτη την καρέκλα Η απουσία του Καθόταν πια Δεν της πήραμε τη θέση. Τι να κάνει εξάλλου όρθια Μια απουσία; **...

Η Ματίνα τινάζει τα χαλιά στο μπαλκόνι. Δεν πρόσεξε, κι ο άνδρας της κοιμόταν στο χαλί του σαλονιού κι ο γιος της κοιμόταν στο χαλί της κρεβ...

Ξέρω πως δεν είναι όνειρο Η πόλη ήταν άδεια απόψε επιστρέφοντας Οι δρόμοι της ακίνητοι Στα σπίτια έχασκαν ανοιχτές οι πόρτες και απ' τα ...

  Με τόσο θάνατο που μάζεψε στη ζωή της Έγινε Πόλη που βομβαρδίστηκε ανελέητα Σώματα γυμνά, διαμελισμένες λέξεις Εκκρεμή επιφωνήματα σε ετοι...

Αφήνω το κάδρο να γέρνει αριστερά κρεμασμένο στον τοίχο εδώ κι αιώνες στο σπίτι που γεννήθηκα κεντημένο πάνω του ένα αγροτόσπιτο και μια λιμ...

- Θέλω να τα πούμε από κοντά. - Κι εγώ Γιώργο μου. Πριν πεθάνω. - Άμεσα - τις επόμενες μέρες. - Το εννοώ! - Τι μαλακίες είναι αυτές τώρα; - ...

  Νομίζω πως δεν μπαίνουν σ' ένα ποίημα τέτοια διλήμματα όχι τουλάχιστον, άμεσα: ο ποιητής είναι αυτός που εντοπίζει τις ρωγμές της πραγ...

Οι ζωές των ανθρώπων δεν χωρούν σε μια ιστορία, γι' αυτό πάνε σε άλλη κι ύστερα σ' άλλη κι άλλη ιστορία. Μια φορά ζούσε μια γυναίκα....

  Κάθισε σήμερα ένα λουλούδι λίγο θρασύ κι ατίθασο στον ήλιο κι άρχισε να διαβάζει δυνατά το βιβλίο του τα κλαράκια του κουνούσε δίνοντας έμ...

"Ευτυχώς έχουμε τις αυταπάτες μας" σκεφτόμουν κι ύστερα πάλι έλεγα "πώς θα ήμασταν χωρίς αυτές;" ίσως πιο ευτυχισμένοι ί...

Κι αν αν- Κι αν αν- (Σαν μηχανάκι που αρνείται να πάρει μπρος ξεκινάω να γράφω μια υπόθεση (με υποθέσεις αρχινούν τα ποιήματα), όμως η φράση...

Φύσηξε ξαφνικά αέρας μέσα μου με πήρε και μ' έριξε στη σκιά μου η σοφή: σέρνεται στους δρόμους κολλάει στους τοίχους δεν περπατάει αμέρι...

  Το πρωί είδα στον δρόμο ένα νεκρό - όχι κάποιον που πέθανε εκείνη τη στιγμή μπροστά μου - ο Ηλίας είχε χρόνια φύγει... Ίσως επειδή οι νεκρ...

Αγόρασες ποτέ ένα ποίημα; Αν βγήκε λίγο παραπάνω στο ζύγι, το κράτησες; Το πήρες πακέτο για το σπίτι ή το διάβασες επιτόπου; Το τύλιξες με λ...

Έχω φτιάξει με τις λέξεις ένα δικό μου σπίτι φυλάω εκεί μέσα αμέτρητες βιβλιοθήκες άστρωτα κρεβάτια αναμνήσεις και τους νεκρούς κι όταν στον...

Επαρχιακός δρόμος Νύχτα αλειμμένη με πίσσα Ξύλινη κολώνα σιωπηλή κι ακίνητη Τρίγωνο φως σαν φόρεμα Γυναίκας που χορεύει Μόνη Χώθηκα από κάτω...

Ακούω τη βροχή έξω στη νύχτα να πετά πετραδάκια Όπως το ρολόι στην ώρα που περνά Όπως το ράμφισμα του πουλιού την αυγή Όπως τα δόντια που τρ...

  Το "Πεθαίνω για την Ελλάδα" εκδόθηκε το αμαρτωλό 1954 στην κοιτίδα των αγώνων για την ελευθερία και τη δημοκρατία στον κόσμο (.....

Λέξεις κομμένες με το μαχαίρι Τινάζεται το αίμα τους καθώς λικνίζονται οι φλέβες και τα νοήματα μέσα στη νύχτα μικρές βρυσούλες διαψεύσεων μ...

"Ακτή. Εκ δεξιόν μικρόν τι δάσος, εν μέσω του οποίου φαίνεται ναός αρχαίος, ημικρήμνιστος...". Με αυτή τη σκηνική οδηγία ξεκινά έν...

Αφού λέμε για την απελευθέρωση της Κρήτης (αν και όποτε έγινε), ας πούμε και για μια ακόμη λυρική έκφραση της χαράς που αυτή προκάλεσε στα τ...

Όταν λευτερώθηκε η Κρήτη (για κάποιους δεν έχει ακόμη ελευθερωθεί, εξού και η Νταντωνάκη, η Μούσχουρη, ως και η Μαρινέλλα ακόμη τραγούδησαν ...

 Ήταν 8 Ιανουαρίου του 1936 στην Πάτρα (και αλλού...) όταν η Φωφώ Δ. Ζύγουρα έγραψε στο verso μιας "Αμαρτωλών Σωτηρίας" του 1859 π...