Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Χριστουγεννιάτικο παραμύθι αφιερωμένο στο γιο μου


Μια φορά κι ένα καιρό ζούσε ένα αγόρι. Ήταν Χριστούγεννα, φύτρωναν δέντρα στα σαλόνια των σπιτιών κι ελπίδες στις ψυχές των ανθρώπων, τα σπίτια μοσχοβολούσαν, έμποροι και παπάδες ήταν σε μεγάλες φούριες. Το αγόρι του παραμυθιού ετοιμαζόταν να βγει από το παραμύθι – ήταν έφηβος πια, παιδί δηλαδή και άντρας μαζί. Έγραψε γράμμα στον Άγιο Βασίλη λοιπόν ζητώντας του ένα δώρο, και το έκρυψε  σε ένα μικρούτσικο καλτσάκι που ήταν κρεμασμένο στο δέντρο. Κι ο Άγιος, που γράφει αυτό το παραμύθι, άνοιξε το χαρτάκι και τα μάτια του γεμίσαν δάκρυα. Τα γράμματα ορισμένες φορές είναι εκρήξεις και πλημμύρες και σεισμοί. Κι άλλοτε πάλι αεράκι που σβήνει των ανθρώπων τα λάθη ή χάδι που καταπραΰνει των ανθρώπων τα πάθη.


Έγραψε λοιπόν ο πιτσιρίκος: «Άγιε Βασίλη ίσως είναι η τελευταία φορά που σου γράφω γράμμα. Δεν είμαι πια μικρό παιδί». Ήθελα να του πω να προσέχει το «ίσως» του, είναι πολύτιμο, να μην το χάσει. Αυτό το παραμύθι δεν θα έχει τέλος. Έτσι αποφάσισε ο παραμυθάς. Γούστο του, καπέλο του!

***
ο πίνακας είναι του Egon Schiele

5 σχόλια:

~reflection~ είπε...

Το παιδικό "ίσως" που ταλαντεύεται ανάμεσα στην παιδικότητα και την ενηλικίωση είναι 'ίσως' ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας..

Καλές γιορτές

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Καλές γιορτές και καλύτερες μέρες μετά τις γιορτές!

roubinakiM είπε...

κι ελπίζουμε να ξαναγίνει κάποτε παιδί, όταν μεγαλώσει κι άλλο!!!
Καλά Χριστούγεννα σε όλη την οικογένεια!!!

Katerina Toraki είπε...

Ίσως νάναι έτσι, ίσως κι αλλιώς. Μακάρι το πνεύμα της αμφιβολίας να είναι παντοτινός οδηγός του Γιώργο, ακριβώς όπως στον πατέρα του. Και πόσο αληθινά όμορφο αυτό που έγραψες: καλύτερες μέρες μετά τις γιορτές. Καλή χρονιά, λοιπόν!

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Να είστε καλά Ρούμπη και Κατερίνα. Καλή χρονιά και σε εσάς!