Τ' αυτιά που σ' ακούν
Είναι η σιωπή μου
Τα μάτια που δακρύζουν στο σκοτάδι
Είναι η φωνή μου
Το τραγούδι μας μια Κυριακή στο αρχαίο λιμάνι
Ξέρεις, γεννήθηκα αιώνες πριν
Τώρα είμαι θαμμένος
Κάτω από την ανόητη δύναμή σου
Κάτω από τον τραγικό κόμπασμό σου.
Αύριο, ναι αύριο, το στόμα σου
Θ' ανοίξει ένα πηγάδι οργής
Σπασμοί επιθανάτιοι θα χορεύουν
Το όμορφο σώμα σου
Σαν μια παλιά αποτρόπαια υπόσχεση
Που σου δόθηκε ως τρόποιο
Κάποιας επιπόλαιας νίκης σου.
Και θα ξανάρθω στον κόσμο
Να θερίσω τα κείμενα που έγραψες
Να αλέσω τις σκέψεις που έκανες
Και με τα δάκρυα των απελπισμένων
Να ζυμώσω το ψωμί
Της επόμενης μέρας!
***
ο πίνακας είναι του Ιρανού ποιητή και ζωγράφου Sohrab Sepehri
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου