Τον περπατώ μοναχός μου
Όταν όλοι είναι νεκροί
Αν σου χτυπήσω την πόρτα
Θα είναι για να ακουστεί μια ρωγμή στη σιωπή
Θα είναι η κραυγή μου
Αυτό το ποίημα είναι ο δρόμος μου
Δεν οδηγεί πουθενά
Και έρχεται από παντού
Κανένα νόημα δεν έχει αυτό το σύνορο
Ναι-
Το ποίημα είναι μονάχα ένα σύνορο:
Αριστερά και δεξιά του είναι όλοι νεκροί.
Αυτό το ποίημα είναι ένα φίδι
Σέρνεται στο κορμί μου
Κι αν πλησιάσετε πολύ θα σας δαγκώσει
Αν του τραγουδήσετε ένα παλιό τραγούδι, θα χορέψει -
Αλλά αλήθεια γιατί απευθύνομαι σε εσάς
Αφού ο δρόμος μου είναι άδειος;
Ο άνεμος μου χαϊδεύει τα μαλλιά
Το ποίημα αυτό είναι η τρίχα που υποκύπτει
Στο φιλί του ανέμου
***
ο πίνακας είναι του αγαπημένου μου Πολωνού Andrzej Wróblewski
