Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

η σιωπή που σκοτώνει...


Μερικές φορές οι διαδρομές μέσα στην πόλη είναι σαν τις φράσεις που ξεκινούν κάτι να πουν, κι όταν τελειώνουν δεν το είπαν. Λιποψύχησαν, το ξέχασαν, το σκέφτηκαν αλλιώς το πράγμα – δεν έχει σημασία.



Άλλες φορές πάλι οι διαδρομές είναι σαν αυτές τις κοινότοπες φράσεις που επαναλαμβάνονται – μπορεί μια μέρα τελείως ξαφνικά να σου συστήσουν μια αρτεσιανή πραγματικότητα...


Το Σάββατο το απόγευμα έγινε στο Σύνταγμα συγκέντρωση Σύρων που επιχειρούν να ενημερώσουν και να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη για όσα γίνονται στη Συρία αυτές τις μέρες. Το Σάββατο ήταν μια από τις πιο αιματηρές ημέρες των τελευταίων εβδομάδων. Οι νεκροί αντικαθεστωτικοί διαδηλωτές έφτασαν του 96 , συμπεριλαμβανομένων 60 πτωμάτων που βρέθηκαν σε νεκροτομείο νοσοκομείου στην Ιντλίμπ. Πολλά έφεραν ίχνη βασανισμού.


Λίγους δρόμους πιο πέρα, στην πλατεία των κλαυθμών, κόσμος πολύς περιφερόταν ανάμεσα στα βιβλία του φετεινού παζαριού βιβλίου.

... σε μια άλλη πόλη διάβασα προχθές πως γκρέμισαν ένα σπίτι. Πόσο αθόρυβα γκρεμίζουνε τα γιασεμιά αυτές τις μέρες στις πόλεις μας και σε όλο τον κόσμο...

7 σχόλια:

δύτης των νιπτήρων είπε...

Αρτεσιανή πραγματικότητα. Πολύ μ' άρεσε αυτό.

Χαμένο Επεισόδιο είπε...

Η ισλαμική άνοιξη μετράει πτώματα και ο ελληνικός χειμώνας.. αλήθεια τι μετράει;

γρηγόρης στ. είπε...

Με τους Σύρους και τις συγκεντρώσεις τους θα ασχολούμαστε τώρα; Και λίγοι είναι και δε δημιουργούν επεισόδια για να γεμίσουν τα κανάλια στις 8...

Theorema είπε...

Πόσο απελπιστικά είναι κάτι τέτοια... Πόσο ανίκανο μας κάνουν να νιώθουμε ως λαό. Και ως άνθρωποι...

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Δύτη, ευτυχώς ο κόσμος έξω αναβλύζει. Οι σκέψεις μας νοιώθω πως στέρεψαν και στέκεται άβουλος ο μέσα κόσμος μας.

Χαμένο επεισόδιο, και ο ελληνικός χειμώνας πτώματα μετράει. Όχι των αγωνιστών, αλλά των άστεγων.

Γρηγόρη στ., πράγματι: η διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ έχει να κάνει με περισσότερους που δημιουργούν και επεισόδια... :)

Theorema: "Ανίκανοι" λοιπόν; ίσως ικανοί, αλλά άβουλοι.

αγκνιρα είπε...

Η δυστυχία αυτών των ανθρώπων μας θυμίζει όλα αυτά που έχουμε (ακόμα) εμείς.

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Τα έχουμε;