Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Ιστο(ρ)ίες μιας Συννεφούλας


 Ο μεγάλος είναι με τη μάνα του στο ποδόσφαιρο τώρα που ετούτα εγώ σας ιστορώ. Οι λοιποί, εγώ και η τρίχρονη κόρη μου μείναμε στο σπίτι. Ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, διαβάζω την εφημερίδα και εκείνη στο πλάι μου ένα δικό της βιβλίο. Κάποια στιγμή (πριν λίγα λεπτά δηλαδή) γυρνάει με αυτό το γαλίφικο ύφος που με εκνευρίζει πάντα καθώς με βρίσκει απροετοίμαστο (πάντα) και μου λέει:

Εκείνη (γαλίφικα, είπαμε): Μπαμπά είσαι καλό αγο(ρ)άκι.
Εγώ (καχύποπτα): Ναι; Πώς το κατάλαβες αυτό;
Εκείνη (απτόητη): Φα μου βάλεις να ακούσω το "αχ καβούλα μου;"
Εγώ (επιβεβαιώθηκα): Ναι κοκκόνα μου!


5 σχόλια:

Σταυρούλα είπε...

Αλοιφή ο μπαμπάς και δικαίως ;)

Να της δώσεις φιλιά από μένα καθώς και στους δυο απόντες ;)

Ανώνυμος είπε...

Τι παιδί...
Kάτι τέτοια ακούω και γεμίζω αισιοδοξία για το μέλλον.
Τα μικρά παιδιά είναι η ελπίδα μας.
Τίποτα άλλο (πλέον) δεν μας σώζει...

http://www.youtube.com/watch?v=EIg8jBqN470

κ.κ.

γρηγόρης στ. είπε...

Πολύ τρυφερό....!

Snowball είπε...

Αχ, καβούλα μου όντως... :)

Να την χαίρεσαι και αυτήν και τον μεγάλο!

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Και ο μεγάλος με το Σαββόπουλο είχε ιδιαίτερη σχέση. Το πρώτο CD που του πήρα ήταν το περιβόλι του τρελού. Το Σάββατο το πρωί άκουσα το Νιόνιο να αφηγείται στο "Μελωδία" πως έγραψε τη συννεφούλα 16-17 χρόνων με άλλη μουσική. Λίγα χρόνια μετά την άλλαξε.

Πάντως πόσο με θυμώνει σήμερα αυτός ο Νιόνιος ρε παιδί μου.

Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους σας!