Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Οι παιδικές κουβέρτες



Όταν ήμασταν μικροί, την κουβέρτα που μας σκέπαζε την έκανα συχνά βουνά και λαγκάδια και πεδία μαχών για τους στρατιώτες μου και τα πλαστικά ζωάκια. Πορείες και ηρωισμοί τόσο εύκολοι και το δίκαιο πάντα επικρατούσε. Όταν τελείωνε το παιχνίδι,  οι ήρωες έμπαιναν σε ένα κουτί και τα βουνά με σκέπαζαν και παραδινόμουν στην ελευθερία των ονείρων μου.

Σκέφτομαι καμιά φορά, όταν επισκέπτομαι το πατρικό μου σπίτι, να πάρω πάλι την κουβέρτα. Απάνω της να στρώσω τη ζωή μου, να νικήσει πάλι το δίκαιο.  Ύστερα όλα να μπουν στον κουτί τους κι εγώ να σκεπαστώ και να διαφύγω στα βουνά των παιδικών μου χρόνων.

Οι παιδικές μας κουβέρτες είναι το χώμα που μας σκεπάζει φίλε μου

9 σχόλια:

latecomer είπε...

που να έπαιζες με αδερφάκι! εκεί καλοί είναι και οι δύο στρατοί και δεν κερδίζει κανείς τους!

γρηγόρης στ. είπε...

Μήπως ν' απλώναμε τις τωρινές κουβέρτες μας πάλι σαν παιδιά;

Εύη Βουλγαράκη-Πισίνα είπε...

Μεγαλείο! Το ποιος κερδίζει, επίσης, είναι ένα ζήτημα τομής του χρόνου... Και τα παιδιά δεν κουράζονται και δεν χορταίνουν παιχνίδι!

Nefosis A είπε...

Μα πόσο δίκιο! :)

Σταυρούλα είπε...

Να σκεπαστώ μ' αυτήν και να σβήσουν όλα, να 'μαι ξανά παιδί.

Ανώνυμος είπε...

Επειδή, όπως έχεις καταλάβει, σκέφτομαι με μουσικές, σου χαρίζω αυτό (μόνο) το τραγουδάκι.
(Τα υπόλοιπα ...59 θα ψάξω μια άλλη φορά, γιατί, εννοείται ότι πολύ ζήλεψα τον Τσαλαπετίνεζ, που το σκέφτηκε.)

http://www.youtube.com/watch?v=BX3Ztxtm6F4

κ.κ.

Margo είπε...

Διάβασα καθώς άκουγα αυτό:

http://www.youtube.com/watch?v=0T7giFZ8kjA

Πόσο μου ταίριαξαν τα δυο τους...

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

@latecomer: έχεις δίκιο για το αδερφάκι. Όποτε παίζαμε μαζί συνήθως ήμασταν και οι δύο στην ίδια πλευρά- κυρίως γιατί κανείς μας δεν ήθελε να είναι με τους κακούς. Μεγαλώνοντας ο καθένας πάντως στρώνει τη δική του κουβέρτα.

@γρηγόρης στ.: Φαντάζεσαι; Ένα πεδίο με στρωμένες χιλιάδες κουβέρτες.

@Εύη: η παιδική ηλικία σταματάει λες όταν παύουν πια να νικούν μόνο οι καλοί... χμ μάλλον έτσι είναι.

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

@Nefosis: φέρε κι εσύ την κουβερτούλα σου. Ομαδική ψυχοθεραπεία θα κάνουμε :)

@Σταυρούλα: πρέπει να υπάρχει και κάποιο ξόρκι, γιατί όλο το άλλο το δοκίμασα και δεν γίνεται το μαγικό Σταυρούλα. ίσως αν βρίσκαμε το ξόρκι.

@κ.κ.: χωρίς Φραγκούλη δεν έχει, ε;Για σένα μονάχα... χαλάλι :)

@margo: πόσων γενεών ζητούμενο ο παιδικός κόσμος. Είναι από αυτά που δεν μπορείς με κανέναν τρόπο να ξαναπάρεις στα χέρια σου. Σε ευχαριστώ για τον Mahler