Το ποίημα της Ασπασίας

Ήρθε η υπηρεσία του Δήμου
Και τον πήρε
Έβγαλαν χθες στο πεζοδρόμιο
Τον καναπέ της Σωσώς
Οι νέοι ένοικοι

Μέχρι να 'ρθει το φορτηγό της αποκομιδής
Περάσαμε όλοι από 'κει -
νεκροί, ζωντανοί
Και κάτσαμε πάλι για έναν ελληνικό
Ένα συκαλάκι
Μια καλημέρα

Οι καναπέδες
Μια μέρα πετιούνται στη χωματερή
Και στέκουμε απορημένοι
Ζωντανοί και φαντάσματα:

Πού θα λέμε τώρα τα νέα μας;

***
Ο πίνακας είναι του Γιώργου Ρόρρη

Το ποίημα μου

 

Ένας άνθρωπος γκρίζος κατεβαίνει σκυφτός
Το δρόμο του απογεύματος
Το καμπύλο βλέμμα του
Η αιχμάλωτη σιωπή του. Ως κι αυτό το 

περπάτημά του - μοιάζει να στέκεται ακίνητος,
ενώ εμφανώς βιάζεται να πάει κάπου
ή από κάπου να φύγει.


Τελοσπάντων είμαι σίγουρος πως είναι
ο γκρίζος άνθρωπος
-όχι λόγω του απογεύματος
που στραγγίζει τα χρώματα
Σαν βρικόλακας μιας αποτρόπαιης μέρας


Είναι ο γκρίζος άνθρωπος που ξέρω
Κι ίσως να είμαι εγώ
Γι' αυτό τρέχω:
Να προλάβω τη νύχτα που θα με κάνει
Σκιά


***
Το χαρακτικό είναι του Χριστόφορου Κατσαδιώτη