Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Σκυτάλη


Υπάρχουν βέβαια γεγονότα που δεν αλλάζουν τον κόσμο, αλλά που επιβεβαιώνουν πως άλλαξε. Πως άλλαξε θέση, πως έφυγε μπροστά. Ένα τέτοιο γεγονός περιγράφει η Λίνα συνομιλώντας με τον… «όμορφο» στο λεωφορείο επιστρέφοντας- το γιο της που ετοιμάζεται να φύγει.

Την Πέμπτη που στην ΕΡΤ μπήκε λουκέτο η μάνα με πήρε τηλέφωνο για να ρωτήσει αν θα πάω στη συγκέντρωση που θα γίνει στην Αγία Παρασκευή. Μου είπε πως θέλει να έρθει κι εκείνη. Το απόγευμα λοιπόν ήρθε από την Κόρινθο και ανεβήκαμε, κάτσαμε κάμποσες ώρες και ύστερα επιστρέψαμε στα σπίτια μας. Περπατούσε ανάμεσα σε μένα και τον αδερφό μου, ρουφούσε τον κόσμο γύρω της, την ομορφιά των ανυπάκουων και των μη βολεμένων, συνέλεξε κουβέντες, οργή, ήχους, σιωπές. Κι ένιωσε ίσως πως έκανε κι εκείνη το χρέος της. Δήλωσε παρουσία σε ό,τι αντιστέκεται.

Ξημέρωσε Παρασκευή. Καθισμένος στο γραφείο μου, ανάμεσα σε αιτήματα, ερευνητές και βιβλία. Η μέρα ξεκίνησε με φούρια. Χτυπάει το τηλέφωνο.

«    -    ενοχλώ;
-        εεε…
-        ήθελα να σου πω πως ένιωσα περήφανη χθες ανάμεσά σας. Ένιωσα πως πέτυχα στη ζωή μου κάτι πολύ σημαντικό: έκανα δυο θαρραλέους ανθρώπους που αντιστέκονται και αγωνίζονται για τη ζωή με αξιοπρέπεια κι αγάπη. Που πάνε την αντίληψή μου για τον κόσμο παραπέρα.
-        Τι μου κάνεις τώρα (ρε μάνα)… δεν μπορώ να σου απαντήσω… μονάχα αυτό: μακάρι να νιώσω κάποτε κι εγώ έτσι για τα δικά μου (παιδιά)…»


Υπάρχουν βέβαια ιστορίες που δεν αλλάζουν τον κόσμο, αλλά που επιβεβαιώνουν πως άλλαξε…

4 σχόλια:

Nefosis A είπε...

Η μητέρα σου είναι εκπληκτικός άνθρωπος Γιώργο. Με λόγο περιεκτικό και πυκνό. Όσα λέει -εκτός από τα πολλά που κάνει- έχουν ζωή και σημασία. Να την προσέχετε με όλους τους δυνατούς τρόπους. :)

Εύη Βουλγαράκη-Πισίνα είπε...

Ωραίο, Γιώργο! Άλλα λόγια δεν χρειάζονται!

Κατερίνα Τοράκη είπε...

Για να μην επαναλάβω κι εγώ Γιώργο τα ίδια, απλά να παρατηρήσω ότι το σύνθημα της φωτογραφίας με ανατριχιάζει, δεν με αφορά, είναι όμως σα να με αφορά, άσχημοι καιροί...

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

@Nefosis: την προσέχουμε, την προσέχουμε...

@Εύη Βουλγαράκη-Πισίνα: Ευχαριστώ Εύη ;)

@Κατερίνα Τοράκη: είναι γραμμένο/ζωγραφισμένο στον τοίχο μιας μονοκατοικίας απέναντι από το μέγαρο της ΕΡΤ. Θα το έχεις δει ίσως...