Το ποίημα του Χρήστου

Καμιά φορά τα ποιήματά μου με οδηγούν

Στην άκρη του γκρεμού τους.
Φυσάει διαβολεμένα κι είναι χειμώνας, πίσσα, σκοτάδι
εκεί
Το ξέρω καλά πως το επόμενο βήμα μου
Θα είναι στο κενό, κι ας μην το βλέπω:
μια απότομη, αλλά απροσδιόριστη αλλαγή που την αισθάνεσαι
- σαν απότομη θερμότητα, σαν πιο βαθειά, υπόκωφη
ακουστικότητα, σαν απαλή, υπομονετική συγκατάβαση.
Σε προειδοποιεί ο γκρεμός στο σύνορό του
Κι άλλοτε το περνώ το σύνορο και πέφτω στον γκρεμό των ποιημάτων.
Κι άλλοτε παίρνω την οριογραμμή και πάω μετρώντας το μέγεθός της
- αναποφάσιστος.
Πάντα τις νύχτες.

***
ο πίνακας είναι του Χρήστου Μαρκίδη