Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Το έθνος και η δημοκρατία

Από την εποχή που ο «Εθνικός Στρατός» πολεμούσε με το «Δημοκρατικό Στρατό», υπερασπιζόμενοι ο ένας το έθνος και ο άλλος τη δημοκρατία, έγινε φανερό πως στην Ελλάδα αυτά τα δύο δεν πάνε ποτέ μαζί και ποτέ δεν υπηρετούνται ταυτόχρονα. Ή κάπως έτσι. Λίγα χρόνια μετά τον εμφύλιο, οι επαγγελματίες εθνικόφρονες παραμέρισαν τη δημοκρατία για να υπερασπίσουν πάλι την έννοια του έθνους- κλείνοντας για μια ακόμη φορά την εθνοπατριωτική τους αποστολή με μια εθνική καταστροφή. Και αφού η ιστορία πάντα ξεκουράζεται μερικά χρόνια παίρνοντας έναν υπνάκο πριν βγει πάλι το σεργιάνι της στο χρόνο, τον τελευταίο καιρό που η δημοκρατία συγκρούεται με τις δυσλειτουργίες της, ανεβαίνουν οι μετοχές του «έθνους» στα στόματα των υπεύθυνων για τα αδιέξοδα του έθνους πολιτικών.

Ο υπουργός οικονομικών και «βαρύνουσα πολιτική προσωπικότητα», δεινός ρήτορας και επίδοξος αρχηγός του κόμματος των σοσιαλιστών Ευάγγελος Βενιζέλος τον τελευταίο καιρό που τα πράγματα στην Ελλάδα δεν πάνε και πολύ καλά… επιδίδεται με ιδιαίτερη ζέση στην επίκληση του έθνους. Επιχειρεί με το ιδεολόγημα αυτό να συγκολλήσει τα κομμάτια της κοινωνίας που διαλύει η πολιτική του; Είναι τάχα μόνο αυτή η πρόθεσή του; Στις 27/10/2011 ο ίδιος δήλωνε πως «μεταξύ έθνους και τραπεζιτών επιλέγουμε το έθνος», την ίδια στιγμή που ισχυριζόταν πως η παρουσία και ο έλεγχος της τρόικας των δανειστών πρέπει να είναι «τακτική και συνεχής». Την ίδια μέρα δήλωνε υπερασπιζόμενος τη νέα δανειακή σύμβαση πως  «απαλλάχτηκε το έθνος από ένα σημαντικό βάρος». Στις 7/11 δήλωσε «Έχουμε μια νέα κυβέρνηση εθνικής ενότηταςκαι εθνικής ευθύνης. Αυτή είναι η απόδειξη της δέσμευσής μας και της ικανότητάςμας ως Έθνος να εφαρμόσουμε το πρόγραμμα και να ανασυγκροτήσουμε τη χώρα». Είναι πολλοί αυτοί που έχουν σχολιάσει τη χρήση των όρων «έθνος» και «θεός» τον τελευταίο καιρό από χείλη μη εξοικειωμένα με τις λέξεις αυτές. Είναι μόνο μια προσφυγή στη μεταφυσική ουτοπία ή μήπως απηχούν δεύτερες πολιτικές σκέψεις;


Η πρόσφατη ιστορία μας έχει δείξει πως η υπερβολική χρήση ακονίζει το μαχαίρι του «έθνους», το οποίο καταφέρνει τρομακτικές πληγές στο σώμα της δημοκρατίας. Ελπίζω να μάθαμε κάτι και να απαντήσουμε κατάλληλα. Όσοι θεράποντες της δεύτερης.

6 σχόλια:

δύτης των νιπτήρων είπε...

Εγώ που είμαι λίγο παλιομοδίτης θα προτείνω (ή μάλλον θα ξαναπροτείνω) την αντικατάσταση του «έθνους» από τις «τάξεις». Εμπρός της γης οι κολασμένοι, και τα λοιπά.

Το Φαουδι είπε...

Φτάσαμε πάλι την Ιστορία στο σημείο εκείνο που οι 'εθνικοί' τσακώνονται με τους 'δημοκρατικούς' για το ποιοι είναι πιο απελευθερωτικοί..

Καταπληκτικό το ποστ!

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Ο μαρξισμός δεν είναι βέβαια παλιομοδίτικος Δύτη. Εσύ όμως, ως μεγαλύτερός μου, μπορεί... :)ΥΓ: Πάντως νόμιζα... πως ασχολείσαι μόνο με τον Μπόρχες και τον Σάμπατο...

Φαούδι: αυτό είναι που λένε πως 'η ιστορία μας κλείνει το μάτι"...

Soduck είπε...

με το συμπάθιο... αλλά αυτή η συγκεκριμένη ιστορία δεν μας τόκλεισε απλώς. Μας τό βγαλε. (για να μην το πω άσεμνα).

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Είσαι ακόμα υπό την επίδραση του Χριστιανόπουλου Soduck... :)

Το Φαουδι είπε...

Την παρουσιάζεις τόσο αθώα την Ιστορία, που την φαντάζομαι σαν κοριτσάκι με κοτσίδες... Σαν την Πίπη τη Φακιδομύτη....