Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Ποιήματα εντός συνόρων


Τα ποιήματα ποτέ δεν βγήκαν από τα σύνορα. Δεν πήγαν μετανάστες σε καμία Γερμανία ή στις στοές του Βελγίου. Δεν έκαναν αντίσταση αυτοεξόριστα στο Παρίσι. Τα ποιήματα μείναν εδώ: στο ορθογώνιο πεδίο της μάχης. Μέσα στα χιόνια σε στοίχους πολεμώντας. Το ποίημα είναι ό,τι επέζησε απ’ αυτό τον πόλεμο, ό,τι στοιχίζεται ξανά δίπλα σε πτώματα λέξεων, σκουριασμένες γραμμές, λίμνες μελανιού και διαμελισμένους τόνους. Το ποίημα, έτοιμο για μάχη πάλι, να υπερασπίζεται τα σύνορα ετούτα της λευκής σιωπής στους αιώνες.

9 σχόλια:

renata είπε...

Ωραίο :)

Ανώνυμος είπε...

Πικρό για τους "ποιητές" εκτός συνόρων και συμφωνώ.

γρηγόρης στ.

Το Φαουδι είπε...

Ώρα το διαβάζω. Και ναι, πρέπει τελικά να το παραδεχτώ. Θύμωσα. Σαν να με κορόιδευαν τα ποιήματα τόσα χρόνια που νόμιζα πως έρχονταν μαζί μου. Σαν να με κορόιδευα εγώ...

M είπε...

Ναι, υπάρχουν κι αυτοί οι πόλεμοι. Των λέξεων. Και σε αυτούς-όντως- τα ποιήματα ξέρουν να μάχονται.

Σας χαιρετώ από το μέτωπο :-))))

nefosis είπε...

Αχάριστα παιδιά τα άτιμα. Απογαλακτίζονται με το που γεννιούνται. Ευτυχώς. :)

Riski είπε...

Οι στοίχοι από στίχους σπάνε μέχρι και τείχη, αρκεί απέναντί τους να μην βρίσκουν τοίχους. :)

Όμορφο Γιώργο, μπράβο!

Χαμένο Επεισόδιο είπε...

Θα τα καταφέρει το ποίημα. Κι εμείς μαζί του.

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Γεια σας!
Καλά οι απαντήσεις σας είναι μωσαϊκό χαρακτήρων και τάσεων και στυλ γραφής!

Liakada είπε...

Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι
Και εγώ , όπως κι εσυ , ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο!!!
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα...

Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος...

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!