Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012

Ένα παιδί που κλαίει

Μέρες στριμωγμένες σαν και αυτή…

(κρατώντας στο χέρι μια ομπρέλα σε μια αποτρόπαια αναμονή θανάτου που τρίβει μέσα μου με λύσσα το χρόνο με μια βούρτσα συρμάτινη παλεύοντας απεγνωσμένα να τον καθαρίσει από την απελπισία και την οργή και βλέμμα που ψάχνει στα τυφλά ματώνει σε κοφτερές γωνίες κάτι να βρει να βάλει στο στόμα του ένα λουλούδι ίσως που να φέρνει την άνοιξη και με ένα παλιό κέντημα στο παιδικό δωμάτιο ένα παιδί που κλαίει μέσα μου και απέναντί μου)



… θα ήθελα να καβαλήσω το μηχανάκι των εφηβικών μου χρόνων και να φύγω. Να πάω στο ρημάδι του Γιώργου του κουτού, στα περιβόλια γύρω από το πατρικό μου σπίτι , στο παλιό στρατόπεδο, στον Μάη Θανάση. Να ξαπλώσω στο χορτάρι και να κοιτάω στον ουρανό τα σύννεφα που τρέχουν.

8 σχόλια:

renata είπε...

Ωχ...

Το Φαουδι είπε...

Αν τα έκανες όλα αυτά τώρα, έτσι, θα έβλεπες άραγε τα ίδια στα σύννεφα;

nefosis είπε...

Aν λογίζομαι για σύννεφο, φρενάρησα απότομα.

Λιακαδα είπε...

Δεν εισαι ο μονος που νιωθει ετσι τουτες τις μερες !

Χαμένο Επεισόδιο είπε...

Δύσκολα. Και δεν ξέρω πώς να τα φέρει κανείς τούμπα.

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

@Renata: Ωχ...
@Φαούδι: όχι βέβαια :)
@nefosis: Ναι.... λες και δεν σας ξέρουμε εσάς τα σύννεφα πόσο πήγαινε-έλα είστε... άσε nefosis σας πήραμε χαμπάρι :)
@Liakada: Μετά τις νεφώσεις, η λιακάδα... αυτό ακριβώς
@Χαμένο επεισόδιο: αν βρεις το κόλπο μην το κρατήσεις μόνο για σένα φίλε :)

Ανώνυμος είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=O5KosAHpE2I&feature=related

γρηγόρης στ.

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Ευχαριστώ γρηγόρη :)