Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση

Σύντροφε Μανώλη Γλέζο έχεις κότσια. Πάντα είχες. Στα 19 σου και στα 88 σου χρόνια.

Τα σέβη μου

Η "Δανία του Νότου" αναβάλλεται

Τι θα σώσει λοιπόν η θυσία μας; Την Ελλάδα, το λαό της, την οικονομία, το Κεφάλαιο, την Ευρωπαική Ένωση, τις τράπεζες;

Όλα αυτά τα μέτρα θα αναιρεθούν (ας πούμε) σε 1-2 χρόνια ή είναι μόνιμα;

Πότε θα γίνουμε τελικά η "Δανία του Νότου" που μας υποσχέθηκε πριν από πέντε μήνες το ΠΑΣΟΚ;

Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα να κατεβούμε όλοι στους δρόμους; Μη φοβάστε θα είμαστε πολλοί: συνταξιούχοι, άνεργοι, συμβασιούχοι, δημόσιοι υπάλληλοι, ιδιωτικοί υπάλληλοι, νοικοκυρές, φοιτητές. ΕΝΩΜΕΝΟΙ

Η λίθινη εποχή και οι βιβλιοθηκονόμοι

Υπό παραίτηση λοιπόν τελεί ο Πρύτανης Αιγαίου Ανδρέας Τρούμπης διαμαρτυρόμενος για το γνωστό θέμα της μη χρηματοδότησης των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών. Στην επιστολή του εκτός των άλλων αναφέρει: «Αδυνατώ να δεχθώ ότι η γενική βλακώδης γραφειοκρατία και διαχειριστική λαγνεία των υπηρεσιών δύνανται να υπερτερούν της πολιτικής απόφασης και της στρατηγικής βάθους. Πανεπιστήμια χωρίς βιβλιοθήκες δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο, ερευνητές χωρίς βιβλιογραφία είναι ανέκδοτο, όπως και τα greek statistics! Πού; Στην Ελλάδα της «ψηφιακής σύγκλισης»; Να κάνουν τη δουλειά τους και να την κάνουν έγκαιρα, γρήγορα και σωστά! Όλα τα άλλα, υπολείπονται της ουσίας…»

Ο Ανδρέας Τρούμπης, και πέρυσι είχε πάρει θέση στο ζήτημα, όταν στις 8/2/2009 σε υπόμνημά του στον Υπουργό Παιδείας για τα άμεσα προβλήματα του Πανεπιστημίου Αιγαίου είχε αναφερθεί και στο θέμα της χρηματοδότησης των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών και των συμβασιούχων τους.

Σε θολή, ασαφή, ήπια και διφορούμενη ανακοίνωσή της με αφορμή την «απόσυρση» [sic] του Πρύτανη του Αιγαίου η «Ένωση Ελλήνων Βιβλιοθηκονόμων και Επιστημόνων της Πληροφόρησης» ζητάει από την υπουργό κα Διαμαντοπούλου να επέμβει για να «επανεξεταστεί το πλαίσιο της οργανωτικής – λειτουργικής δομής τους και να υπάρξουν οι κατάλληλες παρεμβάσεις που θα τις ενισχύσουν τόσο σε ανθρώπινο δυναμικό όσο και με την περαιτέρω ανάπτυξη – αναβάθμιση των υπηρεσιών που παρέχουν στα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας».

Θα ήθελα να πω στους ελάχιστους συναδέλφους που συγκροτούν πλέον την ΕΕΒΕΠ, ότι παρά το γεγονός ότι επιμένουν να κινούνται ως «επιστημονικό» σωματείο(!!!!), αν θέλουν να συνδικαλίζονται πρέπει να μιλούν καθαρά και ξάστερα. Για να μην μας ξεπερνούν σε σαφήνεια και πυγμή πάλι οι άλλοι: πριν από δέκα χρόνια οι εκδότες με πρώτο και καλύτερο τον Γ. Δαρδανό για τις σχολικές βιβλιοθήκες. Σήμερα οι πανεπιστημιακοί καθηγητές.

Υ.Γ. Ο αξιόλογος Β. Παπάζογλου (Ειδικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και δια Βίου Μάθησης για θέματα Ανώτατης Εκπαίδευσης) κρίνεται και θα κριθεί από τα έργα και τις ημέρες του στο Υπουργείο Παιδείας και δια βίου μπλα-μπλα. Δεν βρίσκω το λόγο σε επίσημες ανακοινώσεις να εκθειάζονται πρόσωπα. Οι βιβλιοθήκες και οι βιβλιοθηκονόμοι είμαστε θύματα συγκεκριμένων πολιτικών, όχι έρμαια της προσωπικής ευαισθησίας (αξιόλογων) ανθρώπων.

Focus-Pocus

Και ενώ η Άνοιξη μέρες τώρα εισβάλλει από τις ρωγμές του χρόνου – μπουμπούκιασαν τα λουλούδια στο μπαλκόνι, η αλλεργία με επισκέφθηκε ξανά – πρέπει να μην αφήσω να πλησιάσουν τα μυρμήγκια που μαζεύονται γύρω μου διεκδικώντας τη σκέψη μου.

Ο ΑΝΤ1 με σποτάκι του γιορτάζει τη νίκη του Παναθηναϊκού επί της Ρόμα με μουσική υπόκρουση το «Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του» (αχ Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο, με την Ελλάδα ποιος μου είπε να τα βάνω) και μήνυμα «Μπράβο ΠΑΟ. έκανες τη Ρόμα, ρόμπα». Κατά το σταθμό λοιπόν οι Ιταλοί που έχασαν στο ποδόσφαιρο είναι οι φασίστες που πολέμησαν οι πρόγονοί μας. Και αν το άρθρο στο “Focus” απλά μας ξεμπροστιάζει (έστω προβοκατόρικα) για όσα μεταξύ μας παραδεχόμαστε, εμείς οι ανώτεροι, οι πολιτισμένοι, οι… δημιουργοί του Παρθενώνα (όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια) χαρακτηρίζουμε τους Ιταλούς, νικημένους φασίστες, γιατί νικήσαμε σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα.

Επιτρέψτε μου τώρα να μη σχολιάσω τίποτε άλλο για το θέμα, ας πούμε τον Πάγκαλο που του πήρε 30 χρόνια για να θυμηθεί τις πολεμικές αποζημιώσεις του «γίγαντα με τα πήλινα πόδια», του θλιβερού Πετσάλνικου, του Καρατζαφύρερ, των φυλλάδων που εν μέσω οικονομικής κρίσης βρήκαν αποπροσανατολιστικό παιχνίδι να παίζουν… Όλος αυτός ο κουρνιαχτός σε δέκα μέρες θα έχει κατακάτσει, χωρίς να μας έχει επιτρέψει, έστω, να αναλογιστούμε την αλήθεια όσων ειπώθηκαν και λέγονται αυτό τον καιρό στα ΜΜΕ όλου του πλανήτη για την πολιτεία μας…..

Υ.Γ.: Σύντροφοι του «Δρόμου» πολύ «λίγη» μου φάνηκε η εφημερίδα σας. Φαντάζομαι όχι τυχαία. Τελοσπάντων… κάθε κίνηση για δημιουργία κόμματος χρειάζεται και την προπαγάνδα της. Απλά τώρα έχετε κάθε «οικονομικό» τουλάχιστον λόγο να είστε ήπιοι……
σημ.: το ξέρω ότι ήταν άσχετο το υστερόγραφο, αλλά ήθελα να το πω….

Το «δάχτυλο»

Επιθετικό, κακόγουστο, επαίσχυντο, ανθελληνικό, προσβλητικό, λαϊκίστικα υπεραπλουστευμένο, άηθες λοιπόν το πρωτοσέλιδο του γερμανικού “Focus”, που δείχνει την Αφροδίτη της Μήλου με υπερυψωμένο τον μέσο. Οι «απατεώνες της ευρωοικογένειας» (δηλαδή εμείς) αρνούμαστε τον τίτλο που μας δίνουν οι Γερμανοί, γιατί ξέρουμε πως είναι άδικος. Δεν απομυζούμε παρασιτικά τα ευρωπαϊκά κονδύλια, δεν φτιάξαμε δρόμους με πολλαπλάσιο κόστος από το κανονικό, δεν αναδείξαμε μία νέα οικονομική τάξη των κηφήνων λαμόγιων που επενέβαιναν προς ίδιον όφελος στη ροή του ευρωπαϊκού χρήματος, δεν διπλασιάσαμε εικονικά την έκταση της Κρήτης δηλώνοντας ανύπαρκτες αγροτικές εκτάσεις για επιδοτήσεις……

Και ενώ βαυκαλιζόμαστε για όλα αυτά ως ξύπνιοι ελληναράδες που κοροϊδεύουμε τους κουτόφραγκους, ενοχλούμαστε όταν μας πιάνουν στα πράσα. Τότε θυμόμαστε την Κατοχή και τα χρέη της Γερμανίας, που οι ίδιοι χαρίσαμε κάποτε.

Χρόνια τώρα ακούμε για όσα μας εκθέτουν στο εξωτερικό. Με το κόμπλεξ του «τι θα πουν οι άλλοι για εμάς» κάθε λίγο κατηγορούμε οι μεν τους δε με κάθε ευκαιρία (ο «Δεκέμβρης», οι μετανάστες, τα πανό στην Ακρόπολη, η ντόπα του Κεντέρη και της Θάνου, το παραδικαστικό, τα greek statistics, η απογραφή και τόσα άλλα). Νομίζω πως έχει φτάσει η ώρα κόμματα εξουσίας και πολίτες – σχεδόν όλοι περήφανα να παραδεχτούμε πως επιτέλους συλλογικά εκθέσαμε τη χώρα μας ανεπανόρθωτα.

Μου αρέσει το πρωτοσέλιδο του γερμανικού “Focus”. Το βρίσκω ευρηματικό και δίκαιο. Επαίσχυντο δεν είναι το γερμανικό περιοδικό αλλά οι κυβερνήσεις μας και εμείς οι ίδιοι. Ξέρουμε γιατί….

Παραλειπόμενα μιας εποχής

"Έτσι από όνειρο σε όνειρο έφτασα κάποτε στη ζωή μου."

Τάσος Λειβαδίτης

Ένας έντιμος άνθρωπος

Υπάρχουν ιστορίες που δεν ξέρεις από πού να τις πιάσεις, να τις ξεδιπλώσεις, να τις προστατέψεις από οτιδήποτε περιττό. Μια τέτοια είναι η ακόλουθη:

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα επαγγελματικό στέλεχος του ΚΚΕ, κατά κοινή ομολογία ένας σεμνός, πιστός και ηθικός κομμουνιστής. Όταν το ΚΚΕ αποχώρησε από το Συνασπισμό, ο άνθρωπός μας σε πείσμα των βιοτικών του αναγκών και των υποχρεώσεων απέναντι στην οικογένειά του επέλεξε τους… «ροζ», που έλεγε και ο ταξιτζής σε μια προηγούμενη ανάρτηση. Αυτό σήμαινε, εκτός των άλλων, ότι έπρεπε επειγόντως να βρει μια νέα δουλειά να βιοπορίζεται. Για μήνες λοιπόν πουλούσε τα πολλά βιβλία της βιβλιοθήκης του σε πάγκο, μέχρι να καταφέρει να ανοίξει ένα βιβλιοπωλείο και έκτοτε να πουλάει ξένα βιβλία.

Κύριε Γιάννη,
Τα σέβη μου

Ατάκτως

Το "καβαφικό" πρωτοσέλιδο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας με κάρφωσε στη θέση μου: «Αποχαιρέτα την Ελλάδα που ήξερες». Καιρό είχα να νοιώσω τόσο ακριβή, περιεκτικό και… δημοσιογραφικό έναν τίτλο. Η αλήθεια είναι πως από τη μία πλευρά τρομάζω με τα επερχόμενα. Από την άλλη χαίρομαι μέσα μου βαθιά με μια χαρά παράλογη και απελπισμένη: να τελειώσουν τα λαμόγια που έπιναν ως ενδιάμεσοι τα κονδύλια, να τρίψουν στα μούτρα τους τα χρέη τους οι νεόπλουτοι, να πνιγεί με δυο λόγια ολόκληρη χώρα στις συνέπειες της διαφθοράς της….

Σε αυτό το πανηγύρι αυτών των χρόνων δεν έχω το παραμικρό μερίδιο, ποτέ δεν το ζήτησα και ποτέ δεν το δέχτηκα. Η τιμωρία αυτή – η κρίση βέβαια δεν είναι οικονομική, είναι πολιτική – δεν έρχεται όμως ως ποινή μόνο επί αδίκων. Και όπως ξέρουμε δεν θα διορθώσει τίποτα, όταν ξεπεραστεί. Γι’ αυτό είναι παράλογη η χαρά μου.

Στις σελίδες 52-55 το ΒΗΜagazino (τ. 487) φιλοξενεί ένα άρθρο για την ανταλλαγή ερωτικών συντρόφων σε «ειδικά» νυχτερινά κέντρα, τα swinger’s clubs. Στις επόμενες ακριβώς σελίδες (56-60) το ίδιο περιοδικό, στο ίδιο τεύχος, έχει ένα αφιέρωμα στον Κώστα Αξελό. Αυτό που τοποθετεί δίπλα-δίπλα ένα λαϊφστάιλ άρθρο ενός κομπλεξικού δημοσιογράφου με το πνεύμα ενός σύγχρονου διανοητή είναι το ίδιο που τοποθετεί τις σερβιέτες με φτερά δίπλα σε ένα βιβλίο στα ράφια των σουπερμάρκετ: η αγορά, η κατανάλωση, ο καπιταλισμός. Έτσι η σκέψη ενός διανοητή στη ζυγαριά της ενημέρωσης αποκτά το ίδιο βάρος με τις αλλαξοκωλιές κάποιων σεξουαλικά καταπιεσμένων συνανθρώπων μας.

Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα τελικά οδηγεί στον εξοστρακισμό είτε τους εκπαιδευτικούς που κάνουν καλά τη δουλειά τους, όπως η κα Στ. Πρωτονοτάριου, είτε τους «ατίθασους» μαθητές που τολμούν να γράφουν σε ένα group στο facebook ότι μισούν τη διευθύντριά τους. Θα ήθελα να ρωτήσω έναν άνθρωπο της ΟΛΜΕ: οι καθηγητές που πήραν τέτοια απόφαση αποβολής για την εν λόγω μαθήτρια πόσες ώρες έχουν διδαχτεί παιδαγωγική στο πανεπιστήμιό τους για να ονομάζονται και «παιδαγωγοί»;

Στα πρώτα μαθητικά χρόνια είχα τη συνήθεια να κλείνω κάθε έκθεσή μου με ένα… δικής μου έμπνευσης ποίημα!!!
… τηρώντας λοιπόν την παράδοση, σας αφήνω ένα σχετικό ποίημα του Μίροσλαβ Χόλουμπ από το βιβλίο των εκδόσεων «Παρασκήνιο»: Δύο Ευρωπαίοι ποιητές: Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ, Μίροσλαβ Χόλουπ (μετάφραση: Γιώργος Ζ. Χριστοδουλίδης).

Σας ασπάζομαι,
Γιώργος

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Η γη γυρίζει, λέει ο μικρός ο μαθητής
Λάθος, η γη γυρίζει, λέει ο δάσκαλος.

Οι λόφοι πρασινίζουν, λέει ο μικρός ο μαθητής
Λάθος, οι λόφοι πρασινίζουν, λέει ο δάσκαλος.

Δύο επί δύο κάνουν τέσσερα, λέει ο μικρός ο μαθητής
Λάθος, δύο επί δύο κάνουν τέσσερα, διορθώνει ο δάσκαλος.

Επειδή ο δάσκαλος ξέρει καλύτερα.

Ο λύκος και το αρνί

Όλο αφιερώσεις είμαι τώρα τελευταία. Αυτό δεν είναι έλλειψη έμπνευσης βέβαια. Η Ρίτσα Μασούρα και οι σχολιαστές του ιστολογίου της πρόσφατα διατυπώσαμε κάποιους προβληματισμούς για το ρόλο των διανοούμενων σε αυτήν την εποχή της κρίσης. Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα ποίημα του Πολωνού ποιητή Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ, που νομίζω ότι και ως περιεχόμενο και ως θέση απαντά σε κάποια σημεία εκείνου του διαλόγου.

Κατά τα άλλα το αφιερώνω στους λύκους της Διοίκησης, αν και είμαι σίγουρος πως οι λύκοι δεν διαβάζουν ποίηση….

- Σ’ έπιασα , είπε ο λύκος και χασμουρήθηκε. Το αρνί
γύρισε τα κλαμένα μάτια του σ’ αυτόν. – Πρέπει να με φας;
Είναι αλήθεια απαραίτητο;
- Δυστυχώς πρέπει. Έτσι γίνεται σε όλους τους μύθους:
Μια φορά κι έναν καιρό ένα άτακτο αρνάκι άφησε τη μανούλα
του. Μέσα στο δάσος συνάντησε ένα κακό λύκο που…
- Συγνώμη, αυτό δεν είναι δάσος, αλλά η φάρμα του αφεντικού
μου. Δεν άφησα τη μητέρα μου. Είμαι ορφανό. Η μητέρα μου
φαγώθηκε και εκείνη από ένα λύκο.
- Δεν έχει σημασία. Μετά το θάνατό σου οι συγγραφείς που
πλάθουν μύθους θα φροντίσουνε για σένα. Θα προσθέσουν
ένα παρελθόν, κίνητρα και ένα ηθικό δίδαγμα. Μη μου κρατάς
κακία. Δεν έχεις ιδέα πόσο ανόητο είναι να είσαι ένας
κακός λύκος. Αν δεν ήταν ο Αίσωπος θα καθόμασταν στα πισινά
μας ατενίζοντας το ηλιοβασίλεμα. Πολύ μου αρέσει να το
κάνω αυτό.

Ναι, ναι αγαπητά μου παιδιά. Ο λύκος έφαγε το αρνάκι
Κι ύστερα έγλυψε τα χείλη του. Μην ακολουθείτε τον λύκο

Αγαπητά μου παιδιά. Μη θυσιαστείτε για ένα ηθικό δίδαγμα

*το ποίημα είναι μεταφρασμένο από τον Γιώργο Ζ. Χριστοδουλίδη στο βιβλίο των εκδόσεων «Παρασκήνιο»: Δύο Ευρωπαίοι ποιητές: Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ, Μίροσλαβ Χόλουπ.

Παίζοντας κρυφτό

Ίσως γιατί πρέπει να ρισκάρεις το φτύσιμο, ακόμα και αν σε προλάβουν

Ίσως γιατί δεν μπορείς άλλο να μένεις κρυμμένος

Γι’ αυτό λοιπόν….:
- «πορτοκάλι….πορτοκάλι…»

Βιβλιοθηκονομία

Αυτή η δουλειά είναι έρωτας και αγάπη. Είναι επιλογή, ένας κόσμος, μια ιδέα, μια προοπτική και ένα όραμα - μην σας φαίνεται υπερβολικό. Μπόρεσα όλα αυτά τα χρόνια να την τροφοδοτώ με την ελπίδα και την οργή μου.

Η ζωή μου ωστόσο δεν αντέχει άλλο τις ομηρείες. Εργασία με ημερομηνία λήξης 11 χρόνια τώρα.

Πρέπει να βρω πιο πιστή αγαπημένη...

Ένας συντηρητικός άνθρωπος

Η αίσθηση είναι αυτή. Πίσω από αυτή δεν υπάρχει η πρόθεση, υπάρχει ίσως ένας χρωματισμός ή έστω μία αντίληψη, αλλά πρόθεση πιστέψτε με, όχι.

Μπαίνω λοιπόν σε ένα ταξί προχθές. Στην κινητή «αγορά» της εποχής μας. Η συζήτηση αναπόφευκτα γύρω από την οικονομία, τους νέους και τις προηγούμενες γενιές, την επισφάλεια και τον καταναλωτισμό τροφοδοτείται από αμφότερες τις πλευρές και οδηγείται σε διαφορετικές κατευθύνσεις.

Από την αρχή έχω την αίσθηση ότι έχω να κάνω με έναν μεσήλικα, απόλυτο και βαθιά συντηρητικό άνθρωπο με εμμονές και στεγανά στην ερμηνεία των φαινομένων, που για παράδειγμα αποδίδει την έκταση του οικονομικού προβλήματος στο ότι «η νέα γενιά καταναλώνει υπερβολικά πολλά», ενώ οι παλαιότεροι ξέρετε από τι… έκαναν το παξιμάδι τους…

Παρόλα αυτά επιμένω σε μια μίνιμουμ συμφωνία και «πετάω» αυτοβιογραφικά στοιχεία στη συζήτηση, προχωράω στην καταδίκη της δεκαετίας του ’80 («δεν τσιμπάει») και το κλίμα σιγά-σιγά αλλάζει. Τελευταίο αγκίστρι η αναφορά μου σε ενδεχόμενα λάθη της αριστεράς…

Ο οδηγός κορώνει. Το Κόμμα είναι ενωμένο πια, δεν κινδυνεύει από τους «ροζ» «που βλέπεις τώρα τα χάλια τους», ποτέ δεν έγιναν λάθη, «πρέπει εσείς οι νέοι να δουλέψετε για την επανάσταση» και άλλα πολλά.

Θέλω να πω πως μια συζήτηση ξεκίνησε με απαξιωμένο «εχθρό» τους νέους, όσο σταδιακά ξεδιπλωνόταν με μια αριστερή οπτική άρχιζε περίτεχνα να οδηγεί σε ένα κοινό χώρο, μέχρι που φτάσαμε στο Κόμμα, την Αλήθεια και συναντήσαμε πάλι το αρχικό απόλυτο.

Έκλεισα τη συζήτηση λέγοντας πως μεγάλωσα με το σεβασμό που η οικογένειά μου είχε στους αγώνες, τους αγωνιστές και την ιστορία του ΚΚΕ. Το σεβασμό αυτό τον άφησα πίσω μου τον Δεκέμβρη του 2008, όταν το ΚΚΕ κάνοντας βόλτα στην Κουμουνδούρου έδρασε αντιδραστικά και συντηρητικά στην εξέγερση.

Το Απόλυτο ράγισε τότε πρώτη φορά ψελλίζοντας με ανύπαρκτο φανατισμό μια υπεράσπιση. Νίκησα! Ένας συντηρητικός άνθρωπος δεν έχει πολιτικό χρώμα. Αλήθεια σας λέω στην αρχή τον θεώρησα ακροδεξιό και θρήσκο, από αυτούς που γκρινιάζουν για τη νεολαία συνέχεια. Στην πορεία κατάλαβα ότι είχα να κάνω με έναν αριστερό συντηρητικό , από αυτούς που γκρινιάζουν για τη νεολαία συνέχεια.

Κάθε γενίκευση είναι βέβαια φασισμός.

Τσιδαόμπα

40. 000 ευρώ ήταν η ετήσια κρατική επιχορήγηση της Ελληνικής Ομοσπονδίας Τσιδαόμπα. Ποιας; Η Ρωσική πολεμική τέχνη πριμοδοτούνταν από το ελληνικό κράτος για να διαδοθεί ως άθλημα. Την ίδια εποχή βέβαια που χαρίζονται χρέη σε ποδοσφαιρικές ομάδες και ο μαζικός αθλητισμός έχει γίνει τροφή για όλους αυτούς τους αθλητικούς παράγοντες και καρχαρίες, είναι ψήγμα τα ευρώ της Τσιδαόμπας.

Τώρα... θα μου πείτε πως είναι προφανέστατα λαϊκισμός το σχόλιο ότι 40. 000 ευρώ θα μπορούσαν να είναι ο προϋπολογισμός μιας μέσου μεγέθους βιβλιοθήκης...

ο ημιτελής ορισμός μιας έννοιας (που μου διαφεύγει)

είναι το μακρύ πουκάμισο της στάχτης
δάχτυλα βροχής που μου χαϊδεύουν το κεφάλι
δαχτυλίδια του θανάτου
κι ο καπνός καρφωμένος στα μάτια μου
κολώνες δωρικού ρυθμού
είναι πιατάκια του καφέ
τσαλακωμένα σεντόνια
το επίμονο χάδι της γάτας
ο ξεραμένος καφές
η καρδιά μιας κρύας ανάσας

Ο μέγιστος στόχος

Ένα ποίημα αφιερωμένο στους αριβίστες και τις αριβίστριες της πολιτικής:

"Ήταν πολύ φιλόδοξος

δεν νοιαζότανε να φτάσει

ψηλότερα από τους ομοίους του

αλλά να είναι διαφορετικός

απ' όλους εκείνους που τον ξεπερνούσαν"

Τίτος Πατρίκιος

Φάτα Μοργκάνα, χρόνια μετά…

Κοπή πίττας. Τυπικές ευχές από τον Πρόεδρο….
- «Κυρία Κωχ, παρακαλώ ελάτε»

Ήμουν σπόρος στις αρχές του ’80. Τραγουδούσε με το Γλέζο στην Κόρινθο. Σ’ αυτές τις συναυλίες που γέμιζαν γήπεδα τότε. Στο τέλος κάλεσε όλα τα πιτσιρίκια κοντά της στην εξέδρα. Πόσο ήθελα να με διαλέξει να τραγουδήσω την «ξαστεριά». Τα άλλα ήξεραν μόνο παιδικά τραγούδια. Ήταν πανέμορφη με το λίκνισμα της φωνής της και τα μακριά μαλλιά της, σαν πριγκίπισσα παραμυθιού…

Ξεκίνησε να τραγουδάει ανάμεσά μας τα κάλαντα της Θράκης. Βουβάθηκα. Ήθελα να της ζητήσω και το «Νανούρισμα» του Καββαδία και τη «Φάτα Μοργκάνα». Συγκρατιέμαι. Χειροκροτήματα. Η Δημουλά την αγκαλιάζει. Σκορπίζουμε στα τραπέζια.

Βρήκα το θάρρος να της εξομολογηθώ τον παιδικό μου έρωτα και να την ευχαριστήσω λίγο πριν τελειώσει η γιορτή.

Η φωνή της λείπει νομίζω σήμερα και την έχουμε ανάγκη. Ας είναι. Και κάτι άλλο: το λίκνισμα της φωνής της και τα μακριά μαλλιά της ακόμη σαν παραμύθι. Η πριγκίπισσα δεν ήταν τόσο ψηλή, όσο τη θυμόμουν. Μεγάλωσα;

Υ.Γ: Τι ωραία να συναντάς τους παιδικούς σου μύθους. Μένει ο Χουλιαράς….

Το ΠΑΣΟΚ και οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες (8, 9 & 10)

Η "Μπενχουριάδα" των προεκλογικών ευαισθησιών του ΠΑΣΟΚ σχετικά με τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες "μπαίνει στο γρήγορο"...

Η επιλογή των ερωτήσεων έγινε περίπου τυχαία. Υπάρχουν και άλλες που κατατέθηκαν τα τελευταία 2 χρόνια, εκτός από αυτές που αναφέρονται και αναφέρθηκαν εδώ αυτές τις μέρες (Ανδρουλάκης, Πάγκαλος, Κακλαμάνης κτλ).

"....
1. Οι βιβλιοθήκες θα αδυνατούν να στηρίξουν το πολύπλευρο έργο που παράγεται στα ακαδημαϊκά ιδρύματα και ιδιαίτερα τα προπτυχιακά προγράμματα σπουδών, τα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών, την εξ’ αποστάσεως εκπαίδευση, τη δια βίου μάθηση και την έρευνα.
2. Θα υπάρχει δυσκολία των ιδρυμάτων να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα αξιολόγησης.
3. Θα υπάρχει αδυναμία ίδρυσης των ιδρυματικών καταθετηρίων ( institutional repositories, προαπαιτούμενο για την χρηματοδότηση από το European Research Council) και
4. Θα μειωθεί το ωράριο λειτουργίας των βιβλιοθηκών.

...

η επένδυση στη γνώση πρέπει να αποτελεί πρωταρχικό μέλημα της Πολιτείας και βασική της υποχρέωση... η περαιτέρω ενίσχυση των βιβλιοθηκών κρίνεται απαραίτητη για να μην καταργηθούν και απαξιωθούν οι υπηρεσίες που έχουν αναπτυχθεί ώστε να συνεχίσουν να στηρίζουν το διδακτικό, εκπαιδευτικό και ερευνητικό έργο..."

[Ερώτηση του Μανώλη Σκουλάκη, βουλευτή ΠΑΣΟΚ στις 29/5/2008 στον υπουργό Παιδείας της ΝΔ]

"...

2. Πώς σκέπτεται το Υπουργείο να αναπληρώσει την απώλεια πόρων που
συνεπάγεται ο ως άνω αποκλεισμός των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών από την
Κοινοτική χρηματοδότηση;
3. Πώς θα διασφαλίσει το Υπουργείο:
3.1. Την ακώλυτη υποστήριξη της έρευνας, της εξ αποστάσεως μάθησης, της δια
βίου εκπαίδευσης και της κλασικής διδασκαλίας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση,
μέσω των βιβλιοθηκών;

..."

[Ερώτηση του Μάρκου Μπόλαρη, βουλευτή ΠΑΣΟΚ στις 21/3/2008 στον υπουργό Παιδείας της ΝΔ]

"...

Ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί:

...

2. Εάν και πότε προτίθεστε να δεσμευτείτε για την επαρκή χρηματοδότηση των πάγιων και λειτουργικών δαπανών των βιβλιοθηκών;

...

4. Πότε και με ποιόν τρόπο θα διασφαλιστεί η συνεχής και μόνιμη εργασία για όλους τους συμβασιούχους εργαζομένους στα έργα βιβλιοθηκών;

..."

[Ερώτηση του Γιάννη Μαγκριώτη, βουλευτή ΠΑΣΟΚ στις 13/6/2008 στους υπουργόυς Οικονομίας & Οικονομικών και Παιδείας της ΝΔ]

Όλα αυτά βέβαια

Επειδή βέβαια πιο εύκολο είναι να αντιπολιτεύεσαι μια ανίκανη κυβέρνηση από το να πολιτεύεσαι ως ικανή....

Επειδή ως κυβέρνηση συνήθως ασθενεί η μνήμη σου....

Επειδή ως αντιπολίτευση θεωρείς σημαντικά πράγματα που ως κυβέρνηση τα θεωρείς δευτερεύοντα...

Επειδή πολλά είπε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δύο χρόνια για τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες ως αντιπολίτευση, αλλά τώρα ως κυβέρνηση βουβαίνεται....

Το ΠΑΣΟΚ και οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες (7)

Επειδή βέβαια πιο εύκολο είναι να αντιπολιτεύεσαι μια ανίκανη κυβέρνηση από το να πολιτεύεσαι ως ικανή....
Επειδή ως κυβέρνηση συνήθως ασθενεί η μνήμη σου....
Επειδή ως αντιπολίτευση θεωρείς σημαντικά πράγματα που ως κυβέρνηση τα θεωρείς δευτερεύοντα...
Επειδή πολλά είπε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δύο χρόνια για τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες ως αντιπολίτευση, αλλά τώρα ως κυβέρνηση βουβαίνεται....

Ας του θυμίσουμε τις θέσεις του για να ζητήσουμε τα έργα του:

«…
… ύστερα από την απόφαση του Υπουργείου Παιδείας να μην εντάξει τις βιβλιοθήκες στο Δ΄ ΚΠΣ, οδηγούμαστε σε μια πορεία υποβάθμισης και εγκατάλειψης αυτών των βιβλιοθηκών που δημιουργήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, οδηγώντας τους περίπου 350 συμβασιούχους εργαζόμενους που τις στελεχώνουν, σε ανεργία.
…
Ερωτάται ο κ. Υπουργός
Αν προτίθεται και πώς να χρηματοδοτήσει τη συνέχιση των παραπάνω προγραμμάτων, προκειμένου να αποφευχθεί η κατάρρευση πολλών υπηρεσιών των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, γεγονός που θα οδηγήσει ταυτόχρονα στην ανεργία εκατοντάδες συμβασιούχους»

[Ερώτηση του Βασίλη Κεγκέρογλου, βουλευτή ΠΑΣΟΚ στις 14/7/2008 στον υπουργό Παιδείας της ΝΔ]

Το ΠΑΣΟΚ και οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες (6)

Επειδή βέβαια πιο εύκολο είναι να αντιπολιτεύεσαι μια ανίκανη κυβέρνηση από το να πολιτεύεσαι ως ικανή....

Επειδή ως κυβέρνηση συνήθως ασθενεί η μνήμη σου....

Επειδή ως αντιπολίτευση θεωρείς σημαντικά πράγματα που ως κυβέρνηση τα θεωρείς δευτερεύοντα...

Επειδή πολλά είπε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δύο χρόνια για τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες ως αντιπολίτευση, αλλά τώρα ως κυβέρνηση βουβαίνεται....

Ας του θυμίσουμε τις θέσεις του για να ζητήσουμε τα έργα του:

«Τεράστιος είναι ο κίνδυνος που υπάρχει για τις Βιβλιοθήκες της Ανώτερης και της Ανώτατης εκπαίδευσης. Η χρηματοδότηση των προγραμμάτων των Βιβλιοθηκών στηρίχτηκε τα τελευταία χρόνια σε κοινοτικά κονδύλια, ενώ οι εργαζόμενοι στις Βιβλιοθήκες είναι σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό συμβασιούχοι. Ωστόσο, για την τετραετία 2009 – 2013, έχουν διακοπεί τα ευρωπαϊκά προγράμματα χρηματοδότησης για τις Βιβλιοθήκες. Αυτό αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε δυσλειτουργίες, αλλά είναι πιθανό ακόμα και σε κλείσιμο των Βιβλιοθηκών σε βάρος βέβαια των φοιτητών και των καθηγητών.

Κατόπιν τούτων
Ερωτάται ο Αρμόδιος Υπουργός

1. Ποιος είναι ο προγραμματισμός που υπάρχει για την εξεύρεση των απαραίτητων οικονομικών κονδυλιών για την εύρυθμη λειτουργία των Βιβλιοθηκών της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης για την τετραετία 2009 – 2013.
2. Θα προχωρήσετε στην μονιμοποίηση των συμβασιούχων εργαζομένων στις Βιβλιοθήκες.
3. Θα προχωρήσετε στην ένταξη της λειτουργίας των Βιβλιοθηκών στον Τακτικό Προϋπολογισμό των Ιδρυμάτων, καθώς και στο πρόγραμμα ΕΣΠΑ για το2009 – 2013»

[Ερώτηση του Γιάννη Σκουλά, βουλευτή ΠΑΣΟΚ στις 22/5/2008 στον υπουργό Παιδείας της ΝΔ]

Το ΠΑΣΟΚ και οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες (5)

Επειδή βέβαια πιο εύκολο είναι να αντιπολιτεύεσαι μια ανίκανη κυβέρνηση από το να πολιτεύεσαι ως ικανή....
Επειδή ως κυβέρνηση συνήθως ασθενεί η μνήμη σου....
Επειδή ως αντιπολίτευση θεωρείς σημαντικά πράγματα που ως κυβέρνηση τα θεωρείς δευτερεύοντα...
Επειδή πολλά είπε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δύο χρόνια για τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες ως αντιπολίτευση, αλλά τώρα ως κυβέρνηση βουβαίνεται....

Ας του θυμίσουμε τις θέσεις του για να ζητήσουμε τα έργα του:

«……..
Τα προβλήματα είναι εκρηκτικά παντού. Ελλιπής χρηματοδότηση, ελλείψεις σε προσωπικό, ακατάλληλα και μη συντηρούμενα κτίρια, συγγράμματα που καθυστερούν απαράδεκτα να δοθούν στους φοιτητές, τραγικές ελλείψεις σε σύγχρονο εξοπλισμό και πλήθος άλλων δυσλειτουργιών αποτυπώνουν την απουσία σοβαρής πολιτικής στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως ακριβώς συμβαίνει και στις άλλες δύο εκπαιδευτικές βαθμίδες.
……….
Για πεντακόσια (500) μέλη ΔΕΠ εκκρεμεί ο διορισμός τους από το Μάιο του 2008, στα νεότερα περιφερειακά εκπαιδευτικά ιδρύματα οι ελλείψεις διοικητικών υπαλλήλων αγγίζουν το 60%, οι βιβλιοθήκες υπολειτουργούν λόγω έλλειψης προσωπικού και οι φοιτητές στερούνται της πρόσβασης στη γνώση μέσω διαδικτύου
….»

[Κοινή ερώτηση 17 βουλευτών* του ΠΑΣΟΚ στον υπουργό Παιδείας της ΝΔ το Φεβρουάριο του 2009 με θέμα: «Οι δυσλειτουργίες των ΑΕΙ οδηγούν την τριτοβάθμια δημόσια εκπαίδευση σε πλήρη απαξίωση»
* Διαμαντοπούλου Άννα, Παντούλας Μιχάλης, Δραγώνα Θάλεια, Βαρβαρίγος Δημήτριος, Αηδόνης Χρήστος, Αλευράς Αθανάσιος, Αποστολάκη Μιλένα, Δαμανάκη Μαρία, Ευθυμίου Πέτρος, Καρτάλης Κώστας, Λιάνης Γεώργιος, Λιντζέρης Δημήτριος, Μπόλαρης Μάρκος, Ραγκούσης Ιωάννης, Ράπτη Συλβάνα, Σακοράφα Σοφία, Τόγιας Βασίλης]

Το ΠΑΣΟΚ και οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες (4)

Επειδή βέβαια πιο εύκολο είναι να αντιπολιτεύεσαι μια ανίκανη κυβέρνηση από το να πολιτεύεσαι ως ικανή....

Επειδή ως κυβέρνηση συνήθως ασθενεί η μνήμη σου....

Επειδή ως αντιπολίτευση θεωρείς σημαντικά πράγματα που ως κυβέρνηση τα θεωρείς δευτερεύοντα...

Επειδή πολλά είπε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δύο χρόνια για τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες ως αντιπολίτευση, αλλά τώρα ως κυβέρνηση βουβαίνεται....

Ας του θυμίσουμε τις θέσεις του για να ζητήσουμε τα έργα του:

«Οι Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες μέσω των καινοτόμων δράσεων και την παροχή νέων υπηρεσιών, προσαρμοσμένων στις τεχνολογικές απαιτήσεις της εποχής μας, ενισχύουν την εκπαιδευτική διαδικασία και αναβαθμίζουν την παιδεία μας. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια οδηγούνται σε υποβάθμιση και απαξίωση, αφού οι περισσότερες από αυτές είτε υπολειτουργούν, είτε βρίσκονται σε εγκατάλειψη. Πρόκειται για ένα θεσμό μέσω του οποίου γίνεται προσπάθεια να επιτευχθούν πολλά αλλά με τα λιγότερα μέσα.
……………………
Επειδή, η έλλειψη χρηματοδότησης των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών Θα έχει ως αποτέλεσμα την εγκατάλειψή τους, διαγράφοντας τόσα χρόνια προσπάθειας για την αναβάθμισή τους και
Επειδή οι συμβασιούχοι στις παραπάνω βιβλιοθήκες οδηγούνται αναγκαστικά στην ανεργία και στο Γολγοθά της αναζήτησης εργασίας, σε μια περίοδο ιδιαίτερα δύσκολη και κρίσιμη

Ερωτάται ο κ. Υπουργός:

- Αν προτίθεται να μεριμνήσει άμεσα για τη συνέχιση της χρηματοδότησης των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών, και με ποιο τρόπο, προκειμένου να αποφευχθεί η κατάρρευσή τους;
- Αν προτίθεται να μεριμνήσει για τους εκατοντάδες συμβασιούχους στις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες που μένουν στο δρόμο;»

[Ερώτηση του Βασίλη Κεγκέρογλου βουλευτή ΠΑΣΟΚ στις 14/4/2009 στον υπουργό Παιδείας της ΝΔ]

ΥΓ: Με το θέμα των Ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών ασχολήθηκε πάλι ο Ν. Μπακουνάκης στο «Βήμα» της Κυριακής, αναφέροντας: "Αλλού τα νέα είναι όμως άσχημα. Οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες, από τους πιο δυναμικούς θεσμούς που κατά την παρελθούσα δεκαετία αξιοποίησαν και τον παραμικρότερο ευρωπαϊκό πόρο, αποκλείονται τώρα από το ΕΣΠΑ 2009-20013 (Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Στήριξης). Τα υπουργεία Παιδείας και Οικονομικών πρέπει να δικαιολογήσουν σοβαρά γιατί αποκλείονται οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες από τη χρηματοδότηση του ΕΣΠΑ".

Το ΠΑΣΟΚ και οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες (3)

Επειδή βέβαια πιο εύκολο είναι να αντιπολιτεύεσαι μια ανίκανη κυβέρνηση από το να πολιτεύεσαι ως ικανή....
Επειδή ως κυβέρνηση συνήθως ασθενεί η μνήμη σου....
Επειδή ως αντιπολίτευση θεωρείς σημαντικά πράγματα που ως κυβέρνηση τα θεωρείς δευτερεύοντα...
Επειδή πολλά είπε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δύο χρόνια για τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες ως αντιπολίτευση, αλλά τώρα ως κυβέρνηση βουβαίνεται....

Ας του θυμίσουμε τις θέσεις του για να ζητήσουμε τα έργα του

«Ποιος είναι ο σχεδιασμός που υπάρχει για την χρηματοδότηση των Πανεπιστημιακών Βιβλιοθηκών σε μόνιμη βάση από πόρους είτε κοινοτικούς, είτε εθνικούς και για την στελέχωση τους με το απαραίτητο εξειδικευμένο και μόνιμο προσωπικό;»

[ερώτηση Γιάννη Σκουλά, βουλευτή ΠΑΣΟΚ στις 25/6/2009 στον υπουργό Παιδείας της ΝΔ]

Το ΠΑΣΟΚ και οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες (2)

Επειδή βέβαια πιο εύκολο είναι να αντιπολιτεύεσαι μια ανίκανη κυβέρνηση από το να πολιτεύεσαι ως ικανή....

Επειδή ως κυβέρνηση συνήθως ασθενεί η μνήμη σου....

Επειδή ως αντιπολίτευση θεωρείς σημαντικά πράγματα που ως κυβέρνηση τα θεωρείς δευτερεύοντα...

Επειδή πολλά είπε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δύο χρόνια για τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες ως αντιπολίτευση, αλλά τώρα ως κυβέρνηση βουβαίνεται....

Ας του θυμίσουμε τις θέσεις του για να ζητήσουμε τα έργα του

Παρά τις δράσεις που αναπτύχθηκαν για τα δίκαια και αυτονόητα αιτήματά των εργαζομένων για βιώσιμες και καινοτόμες ελληνικές ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες με εξειδικευμένο προσωπικό και τη συμπαράσταση όλων των φορέων των πανεπιστημιακών κοινοτήτων, το ΥΠΕΠΘ 10 μήνες μετά δεν έχει δεσμευτεί ούτε για την συνέχιση της χρηματοδότησης των βιβλιοθηκών, ούτε για την παραμονή των συμβασιούχων που εργάζονται σε αυτές…….
…. Με ποιο τρόπο θα διασφαλιστεί η συνέχιση της εύρυθμης λειτουργίας των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών, καταλυτικού παράγοντα για την αναβάθμιση των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της χώρας μας;…….
…… Με ποιο τρόπο θα καλυφθεί το κόστος λειτουργίας των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών που εδώ και μια δωδεκαετία καλύπτονταν από το ΕΠΕΑΕΚ;…..

[Ερώτηση Χρύσας Αράπογλου, Βουλευτή Α΄Θεσσαλονίκης ΠΑΣΟΚ στις 15/4/2009 στον Υπουργό Παιδείας της ΝΔ]

Το ΠΑΣΟΚ και οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες (1)

Επειδή βέβαια πιο εύκολο είναι να αντιπολιτεύεσαι μια ανίκανη κυβέρνηση από το να πολιτεύεσαι ως ικανή....
Επειδή ως κυβέρνηση συνήθως ασθενεί η μνήμη σου....
Επειδή ως αντιπολίτευση θεωρείς σημαντικά πράγματα που ως κυβέρνηση τα θεωρείς δευτερεύοντα...
Επειδή πολλά είπε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δύο χρόνια για τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες ως αντιπολίτευση, αλλά τώρα ως κυβέρνηση βουβαίνεται....

Ας του θυμίσουμε τις θέσεις του για να ζητήσουμε τα έργα του

[Ανακοίνωση του Τομέα Παιδείας του ΠΑΣΟΚ σχετικά με τα προβλήματα των εργαζόμενων στις Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες, Ιούνιος 2009]

«Για τη λειτουργία αναβαθμισμένων, σύγχρονων και ποιοτικών ελληνικών βιβλιοθηκών, απαιτούνται:
1. Η άμεση αντιμετώπιση του οξύτατου προβλήματος των ελλείψεων προσωπικού που αντιμετωπίζουν οι Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες, με την συνέχιση της απασχόλησης των συμβασιούχων εργαζόμενων και με ταυτόχρονη κάλυψη των κενών θέσεων μόνιμου προσωπικού που διαθέτουν.
2. Η χρηματοδότηση με εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους των υπηρεσιών που έχουν αναπτυχθεί στις επιμέρους Βιβλιοθήκες, και συλλογικά, μέσω του Συνδέσμου των Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών ( ΣΕΑΒ- HEAL- Link).
3. Η έμπρακτη στήριξη της ανάπτυξης Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών σε νέους τομείς, όπως η δημιουργία Ιδρυματικών Εκπαιδευτικών και Ερευνητικών Αποθετηρίων, Ψηφιακών συλλογών, προγραμμάτων Πληροφοριακής Παιδείας και Δια-βίου Μάθησης κ.α.

Το ΠΑΣΟΚ δεσμεύεται για την εφαρμογή μιας συνεκτικής Εθνικής Πολιτικής Βιβλιοθηκών.»

Ένα κεράκι για το "Βιβλιοθηκάριο"

Πολλά θα ήθελα να σχολιάσω.
Ας πούμε:
-Χωρίς σαρδάμ είπε ο πρωθυπουργός τη φράση: «η δημοκρατία δεν τρομοκρατείται». Κάποιος στην παρέα σχολίασε πως ο Παπανδρέου δεν έκανε σαρδάμ γιατί η φράση είναι μικρή. Ωστόσο έχω κολλήσει στον… προβληματισμό: ακόμη και αν δεν τρομοκρατείται (το συζητάμε…), είμαστε σίγουροι και ότι δεν τρομοκρατεί;
- Ο σύντροφος Φώτης Κουβέλης βγήκε για μια ακόμη φορά και ανακοίνωσε τις απόψεις του στον τύπο πριν τις συζητήσει με το υπόλοιπο κόμμα. Και μετά σου λέει ο Αλαβάνος ότι πρέπει να σπάσουν οι μηχανισμοί… Μα αυτό δεν είναι κόμμα καλά-καλά, θα είναι μηχανισμοί; Πότε θα αφήσουν τον Αλέξη ελεύθερο να λειτουργήσει ως πρόεδρος; Τον έχουν κάνει (Ρεύμα και Ανανεωτικοί) μαριονέτα για τα κανάλια και τις δημόσιες σχέσεις.
- Έφυγαν οι καλικάντζαροι
- Πέθανε ο ιχνευτής Κώστας Βουκελάτος. Στο χώρο του βιβλίου υπάρχουν ακόμη, όσο και αν λιγοστεύουν, άνθρωποι με μεράκι, ήθος και πολιτισμό.
........
Συμπληρώνω ένα χρόνο σε αυτό το σπίτι, το «Βιβλιοθηκάριο». Το έχτισα με τα χέρια μου, είναι δικό μου και κοντολογίς είναι εγώ. Είχαν προηγηθεί «οι Ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες σε Μαρασμό». Σε μια πρόσκαιρη παύση τους γεννήθηκε αυτό το blog και συνεχίζει μετά το οριστικό τους κλείσιμο.

Είναι έθιμο λοιπόν στη… Βλογάνδη να γιορτάζεις τα ιστο-γενέθλιά σου. Ο «βιβλιοθηκάριος» γεννήθηκε από κάποια ασίγαστα δημοσιογραφικά απωθημένα. Επίσης έπρεπε επιτέλους να πω αυτά που τόσα χρόνια κράταγα μέσα μου για τη δουλειά μου στις βιβλιοθήκες και τα αρχεία πιο άμεσα- πιο δεικτικά από ό,τι στο ιστολόγιο μιας ομαδικότητας. "Έπρεπε" να σχολιάσω τα μικρά της καθημερινότητας και τα μεγάλα της κοινότητας χωρίς να αναπαράγω τον Τύπο αναμασώντας τα στεγανά του.

Χρωστάω στην ιστολογική προϊστορία την εγκυμοσύνη του «Βιβλιοθηκάριου». Στο Doncat του Νίκου Δήμου (μια φοβερή παρέα που ξεσκόνιζε όψεις των πραγμάτων με κύριο στόχο το διάλογο και όχι τη συμφωνία υπό τη μαεστρική καθοδήγηση του Δήμου), τη wicked librarian της Γ. Κατσαρού (ο οπτιμισμός και η ευγένειά της συχνά με εκνεύριζαν (!!!), αλλά πάντα επέστρεφα για να σχολιάζω) και άλλους που παρακολουθούσα για μήνες ως αναγνώστης και σχολιαστής (For Information Scientists and... others/Αφροδίτη Φράγκου, Tobaccorri, Information avenger, κ.α.)


Στην πρώτη μου ανάρτηση εδώ έγραφα ότι αυτό το blog είναι: «μία εφημερίδα τοίχου, παρά ένα προσωπικό ημερολόγιο. Αφιερωμένο σε όσους αγωνίζονται για μια επώδυνη αξιοπρέπεια και όσους δεν παίζουν κρυφτό στην αλήθεια. Επώνυμες και όχι ψευδώνυμες ή ανώνυμες οι θέσεις και οι απόψεις. Επίσης σαφείς και γιατί όχι απόλυτες. Συνδιαλέγονται, αλλά δεν διαπραγματεύονται. Και στην τόλμη τους κρίνονται». Νομίζω το τήρησα. Και σίγουρα θα συνεχίσω. Θα δημοσιολογώ με το ίδιο μεράκι και το ίδιο πείσμα, γιατί είμαι «καταλογογράφος, ταξιθέτης ή διαθέτης της καθημερινότητας και υπηρέτης μιας τέχνης απολαυστικής και παραγνωρισμένης».

Οι γεμάτες μέρες της άδειας

Οι γεμάτες μέρες της άδειας – αργίες και επικόλληση δυο ημερών - τονώνουν τη διάθεση και σε αποστασιοποιούν (λίγο) από την οπτική της καθημερινότητας. Στα πολλά που ευχαριστήθηκα, ένα βιβλίο και δύο CD. Ο Μαραβέγιας και το “Welcome to Greece”, μία καταπληκτική δουλειά με φρέσκο ήχο, θυμωμένο στίχο και διονυσιακή μουσική. Τα Υπόγεια Ρεύματα τραγουδούν καταπληκτικά Θάνο Μικρούτσικο, ξεχωρίζω τη «Ρόζα», μια δεύτερη ανάγνωση που σου αποκαλύπτει νομίζω (και) άλλα πράγματα στο στίχο και τη μουσική γνωστών και αγαπημένων τραγουδιών.

Και πάμε στο βιβλίο: «Η απογοήτευσή μου στη Ρωσία»/Έμμα Γκόλντμαν. Αθήνα: Απόπειρα, 2009. Πρόκειται για τις αναμνήσεις μιας Αμερικανίδας αναρχικής από τα πρώτα χρόνια της Ρώσικης Επανάστασης. Η εξιστόρηση ξεφλουδίζει σιγά-σιγά την ιδεολογική της σύγκρουση με το καθεστώς των μπολσεβίκων. Δεν θα το έλεγα οδοιπορικό, νομίζω πως του λείπουν οι λεπτομερείς περιγραφές, ωστόσο πετυχαίνει να δώσει το κλίμα, να αποτελέσει μια μαρτυρία χωρίς διάθεση προστασίας και επομένως αυτολογοκρισίας. Δεν νομίζω πως γράφεται ημερολογιακά, μάλλον είναι μία εκ των υστέρων αναδίφηση. Οι περιγραφές από το ταξίδι της στη Ρωσία και την Ουκρανία είναι νομίζω από τα πλεονεκτήματα της αφήγησης, γιατί δίνεται γλαφυρά η εικόνα της Σοβιετικής ενδοχώρας στα πρώτα χρόνια του καθεστώτος, έτσι όπως (κατά τη γνώμη της) βαδίζει στη σταδιακή εκτροπή από τα επαναστατικά ιδανικά.

Έχοντας ως αποστολή της τη συγκέντρωση υλικού σχετικού με την Επανάσταση για τη δημιουργία του Μουσείου της Επανάστασης στην Πετρούπολη ανακαλύπτει κάποια στιγμή στην πόλη Βόλογκντα μια «εμπιστευτική, άκρως απόρρητη διαταγή» που εκδόθηκε το 1920 με υπογραφή της Ουλιάνοβα, αδελφής του Λένιν και επικεφαλής του Επιτροπάτου Κεντρικής Εκπαίδευσης. Η διαταγή απευθύνεται στις βιβλιοθήκες όλης της Επικράτειας και ορίζει ότι πρέπει να «αποσύρουν τη μη κομμουνιστική λογοτεχνία – εκτός από τη Βίβλο, το Κοράνι και τους κλασικούς - …Η καταδικασμένη με αυτό τον τρόπο λογοτεχνία έπρεπε να σταλεί για πολτοποίηση «λόγω έλλειψης χαρτιού».

Δεν στέκομαι στη λογοκρισία, αλλά στη σημασία που έδινε το καθεστώς στις βιβλιοθήκες προκειμένου να την επιβάλλει. Αποδεικνύεται πως για μια ακόμη φορά οι βιβλιοθήκες είναι «αντιεξουσιαστές του πνεύματος» γι’ αυτό διώκονται απηνώς και με κάθε τρόπο αιώνες τώρα.

Το πρόσωπο του 2009

Συνηθίζεται στο τέλος κάθε έτους να επιλέγεται ένα πρόσωπο που σηματοδοτεί και συνοψίζει με την ιστορία του τα γεγονότα ή τα μηνύματα της χρονιάς που τελειώνει.

Το πρόσωπο του 2009 είναι κατά τη γνώμη μου το πρόσωπο της Ανεργίας. Γεννήθηκε από την παγκόσμια οικονομική και πολιτική κρίση του Συστήματος και τις υποθήκες που δεκαετίες έβαζε η κακοδιαχείριση των οικονομικών της χώρας μας. Η Ανεργία έχει απαίσιο πρόσωπο με αποκρουστικά χαρακτηριστικά: ηττοπάθεια, φτώχεια, δουλοπρέπεια, αγωνία, απογοήτευση, οργή, απόγνωση, μηδενιστικός ατομικισμός. Κυοφορούνταν χρόνια τώρα και πριν φανεί καθαρή και παντοδύναμη είχε το πρόσωπο της επισφαλούς εργασίας: ενοικιαζόμενοι, «απασχολούμενοι», «ημιαπασχολούμενοι» και «απασχολήσιμοι», συμβασιούχοι έργου και εργασίας, «stagiers», εποχιακοί και ωρομίσθιοι. Στην ουσία, εργαζόμενοι με αναστολή.

Το πρόσωπο αυτό αφορά κατά κανόνα τη νέα γενιά, το μέλλον της οποίας υποθήκευσαν με την εσκεμμένη αδιαφορία τους οι προηγούμενες. Δεν διαχωρίζει προσοντούχους από μη, αν και ως πρώτο πιάτο προτιμά τους πρώτους. Στην ουσία θα λειτουργήσει ως αιματηρή κάθαρση μέχρι την επόμενη επανάληψη…

Το πρόσωπο αυτό το βλέπω γύρω μου σε συνομήλικους, φίλους, συγγενείς και συναδέλφους. Η αγωνία και η απογοήτευσή τους με κυριεύει. Σύντομα θα το δω και στον καθρέπτη μου.

Ηθοποιός στη μέση κυκλικού θεάτρου

Αυτό που περισσεύει στο τέλος του χρόνου μετά από όσα έγιναν και όσα δεν έγιναν είναι η σκόνη. Σαν ίχνος της φθοράς μας ή απόδειξη της μάταιης κυριαρχίας μας.

Εκτός των άλλων σημαντικών και ασήμαντων, το 2009 ήταν έτος Γιάννη Ρίτσου. Μίλησαν και έγραψαν πολλοί… πάνω στη σκόνη…

Όμως ο Ποιητής στέκει στην ψυχή μας σαν τη Μονεμβάσια – πέτρινο καράβι.

Δεν ξέρω γιατί, νοιώθω όμως πως (ίσως άθελα) το ποίημα του Τίτου Πατρίκιου μιλάει για το Ρίτσο. Όπως δεν μίλησαν τόσοι και τόσοι…

Και αυτή είναι η δική μας συμβολή στη φλυαρία για το πολύτιμο λίγο της ποίησης.

«Είμαι ακόμα ωραίος» θέλησε να φωνάξει
νιώθοντας επιτέλους συγγραφέας του εαυτού του
αλλά φοβήθηκε τις αντιδράσεις του κοινού
που είχε μάθει να τον ταυτίζει με τους ρόλους του.
Σκέφτηκε να το αλλάξει μ’ ένα «είσαι ωραία»
δεύτερο πρόσωπο και θηλυκό
ίσως δενόταν με τα παρακάτω
ίσως να πρόσθετε επιπλέον αίσθημα
μα πάλι του φάνηκε σαν εξαγορασμένη ελπίδα.
Κι έπειτα σ’ έργο με πολιτικά μηνύματα
την ομορφιά μπορούσε να την ατομικεύει;
Οι δισταγμοί του έμοιαζαν με προμελετημένη παύση
ώσπου «είναι ωραίοι οι άνθρωποι» πρόφερε καταληκτικά
σύμφωνα με τα λόγια του κειμένου
μιλώντας για φαντάσματα που αγνοούσε.
Τότε τον χειροκρότησε σύσσωμη η στρογγυλή πλατεία.

Η Αγέλαστη Πολιτεία και τα διαπλεκόμενα

Η ερώτηση βγήκε αυθόρμητα, όταν άκουσα για το θάνατο του Χρ. Λαμπράκη: και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς Λαμπράκη; Όμως θα μου πείτε: σιγά τα αυγά. Τα διαπλεκόμενα έχουν επετηρίδα....

Επετηρίδα φαίνεται να μην έχουν όμως οι μεγάλοι δάσκαλοι της τέχνης, μετά και το θάνατο του Γιάννη Μόραλη...

Σήμερα είναι το χειμερινό ηλιοστάσιο, η μικρότερη μέρα ή αν προτιμάτε η μεγαλύτερη νύχτα. Σύμφωνα με κάποιες δοξασίες σήμερα βγαίνουν. Οι καλικάντζαροι, οι αναρχικοί της ζωής, οι νυχτερινοί επισκέπτες της ζαβολιάς, τα αλαφρόμυαλα πειραχτήρια σήμερα και για τις επόμενες μέρες θα παραμονεύουν την ευπρέπειά μας, τη λογική, τη φρόνηση, τη στείρα σοβαρότητά μας.

Μακάρι να μπορούσα να δυναμώσω τη φωνή των Κατσιμιχαίων μέχρι τα σπίτια σας και τα σχολειά σας να τους ακούσετε να τραγουδούν την "Αγέλαστη Πολιτεία και τους Καλικάντζαρους". Ένα υπέροχο έργο, αφιερωμένο έστω νοερά σε όλους.

"Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πολιτεία που απ όλες εξεχώριζε σ’ ολόκληρη τη χώρα. Μια πολιτεία όμορφη μα πάντα λυπημένη, οι άνθρωποι αγέλαστοι χαζοί και μουτρωμένοι, δεν ξέρανε χαμόγελο κι αγάπη τι σημαίνει. Καθένας τους εκοίταζε μονάχα τη δουλίτσα του, η καλημέρα ακριβή σαν να ‘τανε χρυσάφι, ποτέ δεν παίζαν τα παιδιά στους δρόμους, στην πλατεία, ποτέ δεν έγινε γιορτή, χορός και φασαρία,της βγήκε και το όνομα: Αγέλαστη Πολιτεία."

Αν δείτε πως τα πράγματα σκουραίνουν πολύ τις επόμενες μέρες, καθήστε τεντούκι ανάσκελα στο χιόνι και μουρμουρήστε με ρυθμό τρελό:

"Ρουμ, παπαρούμ, παπαρούμ, παπαρούνα,

τη στίβουμε και κάνουμε μαντζούνα

και ύστερα τη βάζουμε να βράζει

δεκαοχτώ μερόνυχτα σε σιγανή φωτιά…."

Κάτω απ' το Δέντρο...

... βρήκα βιβλιοδώρα και γι' άλλους...

Τα καλώδια:

Τον doctor :

τη L’Enfant de la Haute Mer:

τη Ρενάτα:


τα κελαηδίσματα:

ο Άγιος Βασίλης μπλογκάρει

Σε όσους μου έκαναν παρέα, είτε τους διάβαζα, είτε με διάβαζαν το χρόνο που τελειώνει, σκέφτηκα να δώσω βιβλιοδώρα μέρες που είναι.

Νομίζω πως τα λόγια και οι σιωπές σας είναι μια συμπόρευση και αυτές τις μέρες που η "Αθήνα θ' ανάβει σα μεγάλο καράβι" ας πάρουμε μαζί μας αποσκευές της σκέψης και του ονείρου.

Τα δώρα λοιπόν:

Στην Κόκκινο Μπαλόνι:

Στον Don’t kiss the frog:

Στον ANemos:

Στη Ρίτσα Μασούρα:

Στις εμμονές του Ροΐδη:

Στην Krotkaya:

Στην Greek libraries in a new world:

Στη wicked librarian:

Στους e-scriptorum:

Στο Μπαμπάκη:

Δέκα ερωτήσεις της «μάχιμης» βιβλιοθηκονομίας

Πολλοί νεώτεροι συνάδελφοι θα απαντούσαν με ένα αυστηρό μονολεκτικό «ΝΑΙ» στην πρώτη ερώτηση, αρνούμενοι να απαντήσουν στις επόμενες. Αρκετοί θεωρούν υποτιμητικό τον όρο «βιβλιοθηκάριος», ενώ… «επιστήμονας της πληροφόρησης»… άλλο πράγμα…

Λίγο ενδιαφέρει τελικά αν η βιβλιοθηκονομία είναι επιστήμη ή τέχνη. Είναι πάντως ένα σύνολο γνώσεων απαραίτητων για την οργάνωση και την παροχή πληροφοριών με μια διεθνή δυναμική ανάπτυξης αναντίστοιχη με την ελληνική (εφαρμοσμένη) πραγματικότητα.

Αφιερώνω αυτή την ανάρτηση στους άνεργους… επιστήμονες της πληροφόρησης. Σε λίγο καιρό θα τους κάνω πάλι παρέα. Την αφιερώνω και σε όσους συναδέλφους μου δεν έχουν καταλάβει ακόμη ότι η επίκληση της επιστημονικότητας δεν λύνει το οξύ πρόβλημα της ανεργίας , δεν αναβαθμίζει το χαμηλό κοινωνικό στάτους του επαγγέλματός μας, δεν λύνει τα βασικά προβλήματα των βιβλιοθηκών, ούτε ενισχύει τη βασική αξία της δουλειάς μας: την παροχή (ελεύθερης) πρόσβασης (σε όλους) στην πληροφορία και τον πολιτισμό.

Για τους πολλούς (πολιτικούς, ακαδημαϊκούς, τεχνοκράτες, καθηγητές και δασκάλους) η βιβλιοθήκη είναι μια αποθήκη βιβλίων. Κάποια στιγμή θα καταλάβουν, όταν καταλάβουμε και εμείς ποια είναι η αποστολή μας: η διαφύλαξη και το μοίρασμα της γνώσης. Δεν αρκεί αυτό;

Οι ερωτήσεις λοιπόν:

1. Η βιβλιοθηκονομία είναι αναμφισβήτητα επιστήμη;
2. Αν όχι, τι άλλο θα μπορούσε να είναι;
3. Αφού διδάσκεται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, οι απόφοιτοί των σχολών αυτών είναι επιστήμονες;
4. Αν δεν είναι επιστήμονες είναι μήπως κάτι … κατώτερο, για παράδειγμα τεχνίτες;
5. Είναι ευκολότερη η βιβλιοθηκονομία ως τέχνη, από ότι ως επιστήμη;
6. Ποια η διαφορά βιβλιοθηκάριου, βιβλιοθηκονόμου και… επιστήμονα της πληροφόρησης;
7. Ένας βιβλιοθηκονόμος εργαζόμενος σε βιβλιοθήκη ή βιβλιοπωλείο είναι επιστήμονας;
8. Ένας απόφοιτος μίας σχολής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι περισσότερο απαραίτητος στην κοινωνία από έναν άλλο; Μήπως πρέπει να αντιμετωπίζεται με περισσότερη φροντίδα… και προδέρμ;
9. Το μεταπτυχιακό δίπλωμα πιστοποιεί ανώτερη, πλατύτερη ή βαθύτερη γνώση μιας επιστήμης ή τέχνης;
10. Στα Συνέδρια των Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών γίνονται επιστημονικές ανακοινώσεις;

Νυχτερινό

Στην καρέκλα
που αφήσαμε στην άκρη του δρόμου
ήρθε και κάθισε
κι έκλαψε μόνη
τη νύχτα η βροχή
το πρωί ο σκουπιδιάρης τη μάζεψε
όμως το έβλεπες στα μάτια των γειτόνων
- κι ας μην μίλησε ποτέ κανείς για το θέμα

όλοι το ξέραμε πως ήταν μόνη
τη νύχτα η βροχή

Βιβλιοπηγός

Βρήκα μια λέξη σε ένα βιβλίο που μιλάει για λέξεις των βιβλίων. Η λέξη αναφέρεται μία φορά στην «Ιεροσολυμητική Βιβλιοθήκη» στη φράση: «…Εστι δε το τεύχος εφθαρμένον τε πολλαχού και σεσηπός δι' ύδατος εισβολήν, αλλά βιβλιοπηγός τις τα εφθαρμένα των φύλλων άκρα συνεπλήρωσε το πάλαι τεμαχίοις...»

…
από το βιβλίο + πήγνυμι…

όπως ο ναυπηγός των ονείρων και των ιδεών ή η βιβλιοπηγή που ξεδιψώ τα βράδια…

6 Δεκεμβρίου 2009: Χωρίς λόγια...

Συννεφιασμένη Κυριακή για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο

Η Κυριακή πλησιάζει με ένα σύννεφο στα λόγια και τα αισθήματα. Συμπληρώνεται ένας χρόνος που το παρακράτος των νταήδων αστυνομικών σκότωσε ένα παιδί.
*******
Ο περσινός Δεκέμβρης ήταν μια οργισμένη γιορτή. Ήταν η μοναξιά και η απογοήτευση που έσπασε σαν απόστημα στους δρόμους της χώρας.
*******
Το χριστουγεννιάτικο δέντρο που καιγόταν στο Σύνταγμα φώτισε όμορφα τις καρδιές μας σκίζοντας το περιτύλιγμα της αδιαφορίας, της καταναλωτικής ευδαιμονίας, της σοβαροφάνειας. Τα Χριστούγεννα του 2008 ήταν αναστάσιμος ύμνος…
*******
Ενώ ο πρετεντέρης ψέλλιζε και το ΚΚΕ έκανε βόλτα στην Κουμουνδούρου, χιλιάδες νέοι … χτυπούσαν την πόρτα των νοικοκυραίων και εκμηδένιζαν το δικαίωμα στο ζάπινγκ.
*******
Δεν μπορώ να πω πολλά για το Δεκέμβρη. Με πνίγει ο καπνός μιας δολοφονίας. Ο Δεκέμβρης είμαι εγώ. Αλλά όχι μόνος αυτή τη φορά…

Αυτές οι παιδικές ερωτήσεις…

Είναι Κυριακή μεσημέρι στο πατρικό μου στην Κόρινθο. Στις 7 Δεκεμβρίου. Πέρυσι. Το προηγούμενο βράδυ έχουμε ξενυχτήσει με τη Ξανθίππη Καραθανάση στη ΝΕΤ χωρίς βέβαια να μάθουμε τι έχει συμβεί. Εντελώς τυχαία το μεσημεριανό συνοδεύεται από το δελτίο ειδήσεων. Παγώνουμε: η δολοφονία ενός παιδιού από μπάτσο, οι πρώτες πορείες, η Αθήνα βράζει.

Ο γιος μου –έχουμε ξεχάσει ότι παρακολουθεί μαζί μας- στα 4,5 τότε με τρομαγμένα μάτια και θυμό στη φωνή ρωτάει τη μητέρα του:

-Μαμά ο μπάτσος σκότωσε το παιδάκι;
-… Ναι
- Όπως στο Πολυτεχνείο;
- Κάπως έτσι…
- Μαμά… έχουμε χούντα;
- ….