ΑΘΗΝΑ 2010//ATHENS 2010

Ο Τύπος της Κρίσης και η Κρίση του Τύπου

«…Είναι φυσικό - ναι, φυσικό- τώρα «να πληρώσουμε». Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, σωστό είναι να σφίξουμε πια το ζωνάρι και να προσπαθήσουμε να ορθοποδήσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται. Να «πονέσουμε», αλλά με αισιοδοξία!...»
Ριχάρδος Σωμερίτης, Δουλειά και κουράγιο, Βήμα 25/4/2010

«… Αν επικρατήσει η πολιτική των δρόμων και των συγκρούσεων, το σενάριο της κερδοσκοπίας θα ευνοηθεί και πάλι… Το τελευταίο διάστημα πυκνώνουν οι συζητήσεις και αυξάνονται οι διεργασίες στους κύκλους των διανοουμένων, των αστών πολιτικών, αλλά και της νεολαίας…»
Αντώνης Καρακούσης, Ζητείται εθνική κινητοποίηση, Βήμα 25/4/2010

Με ενοχλεί αυτή η δημοσιογραφία. Τη θεωρώ επικίνδυνη. Για τη δημοκρατία και την πνευματική μας αξιοπρέπεια. Δεν είναι μόνο ότι διαφωνώ με το περιεχόμενο αυτών που λέγονται: εδώ ας πούμε, καθόλου φυσικό δεν είναι να «πληρώσω» (με ή χωρίς εισαγωγικά). Δεν μπορώ εγώ και η οικογένειά μου να «πονέσω» (με ή χωρίς εισαγωγικά) με αισιοδοξία, γιατί άνεργος δεν θρέφω όχι μόνο την ελπίδα μου, αλλά ούτε το κορμί μου. Θα ευνοηθεί λέει ο Καρακούσης η κερδοσκοπία αν βγω στο δρόμο, με λίγα λόγια θα γίνω συνένοχος στην κρίση. Σαν να οδήγησα εγώ την κρίση εκεί όταν έβγαινα στο δρόμο πριν αυτή εμφανιστεί. Σαν να είμαι εγώ ο δημιουργός της αγωνιζόμενος για επαγγελματικά δικαιώματα και βελτίωση των κοινωνικών παροχών απεργώντας και διαδηλώνοντας. Ο ρόλος μου τώρα είναι ανύπαρκτος επομένως. Πρέπει λοιπόν να κάτσω σιωπηλός καταναλώνοντας όσα μου γράφει η εθνική κατήχηση των συγκροτημάτων του τύπου για να διευκολύνω τη σωτηρία της χώρας.

Το κύριο με το οποίο διαφωνώ σε αυτές τις αράδες και πολλές άλλες που μας βομβαρδίζουν αυτό τον καιρό, είναι η αστοιχείωτη, αναπόδεικτη, φανατισμένη, απροβλημάτιστη προπαγάνδα που ασκείται για να υπηρετήσει τους μηχανισμούς που παίρνουν τις αποφάσεις, οι οποίοι δεν έχουν βέβαια τη νόμιμη άδεια από το εκλογικό σώμα γι’ αυτές. Η δημιουργία ενός μεσιανικού κλίματος και η λογική ότι πρέπει να πληρώσουμε φριχτά για τα αμαρτήματά μας και θυσιαζόμενοι να σωθούμε είναι παντελώς αναξιοπρεπής και παράλογη.

Πρέπει νομίζω να καταλάβουμε κάτι. Όταν επιτρέπαμε να υπάρχουν χρόνια τώρα εργαζόμενοι χωρίς δώρα, 13ους, 14ους μισθούς, χωρίς ασφάλιση και δεν υποστηρίζαμε τους δικούς τους αγώνες ενεργά, έπρεπε να περιμένουμε ότι θα έρθει εύλογα η στιγμή να χάσουμε όλοι αυτά τα κεκτημένα μας. Όσο επιτρέπουμε στην αντιδραστική προπαγάνδα των δημοσιογράφων να μας υποδεικνύει απροκάλυπτα τις αρμόζουσες συμπεριφορές, θα πρέπει να περιμένουμε εύλογα την κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος και την αντικατάσταση της ελεύθερης βούλησης από κέντρα αποφάσεων.

Η δημοκρατία πρέπει να γίνεται πιο δυνατή στην κρίση. Όχι να καταλύεται. Τη δημοκρατία τη στηρίζουν οι πολίτες, όχι ο τύπος.

Πρωτομαγιά

... και από τις άκρες των αιώνων έρχονται τα παραμύθια να μας πουν, να βρουν και να τρυπώσουν ανάμεσα στη διάχυτη φλυαρία των ημερών, τη βροχή νουθεσιών, τα σύννεφα συμπερασμάτων, τα μικροαστικά αδιέξοδα, τις μικρόνοες πολιτικές αναλύσεις. Να ανοίξουν πέρασμα στο πλήθος που συναθροίζεται στο έκπληκτο Εγώ μας.

Τι αφελείς που ήμασταν και είμαστε ακόμη.

"Λύκος θεασάμενος αίγα επί τινος κρημνού νεμομένην, επειδή ουκ ηδύνατο αυτής εφικέσθαι, παρήνει αυτή κατωτέρω καταβήναι, μη και πέση λαθούσα, λέγων, ως και λειμώνές (εισί) παρ' αυτώ, και η πόα φαιδροτέρα. Η δε προς αυτόν έφη: "αλλ' ουκ εμέ επί νομήν καλείς, αυτός δε τροφής απορείς".

Για να το πούμε και σε άλλα ελληνικά (κατά τον έμμετρο τρόπο του Τροβά):

-"Αχ κατσικούλα απ' το γκρεμό

πρόσεξε μη γλυστρήσεις

κι έλα κοντά μου τρυφερό

χορτάρι να βοσκήσεις".

- "Φαίνεται λύκε νηστικός

πως βρίσκεσαι ολοένα

κι έτσι φροντίζεις τάχατες

βοσκή να βρεις για μένα".

Πολιτική χρεωκοπία

(Ένας φανταστικός διάλογος Γιώργου Παπανδρέου-Γιώργου Κατσαμάκη)

-Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε

- Βουλιάζουμε... νομίζω...

- Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα

- Βαρβαρότητα... νομίζω...

-ΔαΝία Του νότου

-ΔΝΤ... νομίζω...
--------------------

Και μία απορία που έχω καιρό τώρα: γιατί είναι κακό πράγμα η επερχόμενη "κοινωνική έκρηξη" που πιπιλάνε δημοσιογράφοι και δημοσιολογούντες τον τελευταίο καιρό; Και τελοσπάντων τι είναι χειρότερο και για ποιον: τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης ή η κοινωνική έκρηξη;

21 Απριλίου 2010

Πολλά πράγματα που γίνονται το τελευταίο καιρό δεν ερμηνεύονται με τους τρόπους που είχαμε συνηθίσει ως κοινωνία.
Παράδειγμα:

Η ερώτηση φύτρωσε ξαφνικά όταν ο γιος μου είδε μια τέτοια φωτογραφία πριν λίγες μέρες στην εφημερίδα:
- Μπαμπά αυτοί οι αστυνομικοί είναι κουκουλοφόροι;
- ……

Είναι λοιπόν αργά τη νύχτα. Περισσότερο το τέλος της που παρατείνεται, παρά οι πρώτες ώρες της επόμενης που ξεκινάει. Καιρό τώρα συμβαίνει αυτό. Οι μέρες σέρνονται, κατρακυλούν εντός μου, κρύβουν το πρόσωπό τους όλο ντροπή η μία στην πλάτη της άλλης, σε απόλυτη στοίχιση στρατιωτική, σε παράδοση με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα (… «στο μεσιανό κατάρτι…»).

Θέλω να πω γι’ αυτές τις νέες μέρες (χωρίς τελείες και κεφαλαία γράμματα), όμως η ανάσα κονταίνει τη σκέψη. Οι μέρες μας ξοδεύονται στην αβεβαιότητα και στις αγορές του φόβου, ανατίθενται στη διαχείριση των καθοδηγητών μας, κατανέμονται στους πρατηριούχους της ελπίδας, ποδοπατούνται στο στριμωξίδι της ιδιώτευσης, διακορεύονται από την ανοησία. Και εμείς άβουλοι, ακίνητοι μπροστά σε φανάρια που αναβοσβήνουν δεν περνούμε απέναντι χρόνια τώρα. Και ο χρόνος συσσωρεύεται.

Πριν από 43 χρόνια σε αυτή τη χώρα συνέβη μια πολιτική «εκτροπή». Είναι ερωτηματικό αν αποκαταστάθηκε ποτέ, όχι γιατί δεν έπεσε η χούντα, αλλά γιατί η δημοκρατία κερδίζεται κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Η δημοκρατία δεν είναι καναπές να στρογγυλοκαθίσουμε απέναντι από την τηλεόραση.

Πριν από 41 ημέρες ένας καθηγητής κολύμβησης, ο Μάριος Ζέρβας, συνελήφθη στην πορεία που έγινε κατά τη γενική απεργία ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στην Αθήνα. Στην κατοχή του βρέθηκαν τα υλικά της δουλειάς του (σαμπουάν, φόρμα κτλ.). Ο Μάριος Ζέρβας κρατείται άδικα και αναίτια για 6η εβδομάδα στις φυλακές Κορυδαλλού.

Υπάρχει ένα ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ, «ο Μικρόκοσμος». Σας παρακαλώ κάντε τον κόπο να το ψελλίσετε στον εαυτό σας σήμερα 21 Απριλίου 2010, επέτειο της κατάλυσης της δημοκρατίας.
Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
Μες στις Ινδίες μέσα στην πόλη της Καλκούτας,
φράξαν το δρόμο σ' έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ' αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ' άστρα είναι μακρυά
κι η γη μας τόσο δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ' άστρα,
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει.
είναι ενας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

Απολείπειν...

...πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,

κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι

με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,

ως τελευταία απόλαυση τους ήχους,

τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,

κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις

Για δες ποιος μιλάει (2)

"Ο Xώρος Διαλόγου και Δημιουργίας Καμπάνη 2 διοργανώνει την Τετάρτη 21 Απριλίου 2010 στον Πολυχώρο Bacaro Σοφοκλέους 1 στις 8 μμ εκδήλωση αφιερωμένη στην ιστορική συναυλία που έδωσε το 1972 ο συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος στο γήπεδο του Σπόρτινγκ και αποτέλεσε τη πρώτη μεγάλη νεολαιίστικη αντιστασιακή παρουσία, εισαγωγή στο μαζικό αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα που κορυφώθηκε με το Πολυτεχνείο.

Ο Γιάννης Μαρκόπουλος θα παίξει στο πιάνο και θα ερμηνεύσει τραγούδια του από την συγκέντρωση του Σπόρτινγκ που σφράγισαν μια συμπόρευση πάθους και έμπνευσης ανάμεσα στην τέχνη, την ελευθερία και τη νέα γενιά. Θα τραγουδήσουν ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης, η Μέμη Σπυράτου και ο νέος τραγουδιστής Αλέξανδρος Μπελές. Στο πιάνο ο Δημήτρης Παπαθεοδώρου.

Την εκδήλωση θα προλογίσει με λίγα λόγια ο τότε τριτοετής φοιτητής της νομικής σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας και μέλος της Δεκαμελούς Φοιτητικής Επιτροπής Αλέκος Αλαβάνος".....

Το σύνδρομο του Μεσσία* κατατρέχει δυστυχώς τους περισσότερους "πρώην". Ένας άλλος Αλέκος αυτή τη φορά (όχι ο Παπαδόπουλος που είπαμε χθες) έρχεται να μιλήσει σε μια από τις πάμπολλες εμφανίσεις του το τελευταίο διάστημα. Δεν είναι βέβαια πως θα προλογίσει έναν "παραλίγο" βουλευτή της Ν.Δ.**, είναι πως για να "δέσει" η παρουσία του στην εκδήλωση ανακαλύπεται η καταπληκτική σχέση του με το γεγονός-αφορμή: ήταν λέει τριτοετής φοιτητής όταν έγινε....

*Θα θυμάστε ίσως και το άλλο "βιβλικό": ...Ήρθε λοιπόν ένας σύντροφος του ΣΥΡΙΖΑ και μου είπε: «αυτό που χρειαζόσουν για να πας ακόμα πιο πέρα ήταν να ταπεινωθείς».

** Πέρασα τα εφηβικά μου χρόνια αγκαλιά με δίσκους του Μαρκόπουλου. Ήξερα απέξω όλα τα "χρατς". Άλλο η αγάπη, άλλο η εκτίμηση...

Για δες ποιος μιλάει (και πού)...

Δεν ξέρω τι εννοεί αυτή η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ με τη φράση "εκσυγχρονισμός του Κοινωνικού Κράτους" (ούτε και θα άντεχα να ξέρω), δεν ξέρω πού βρήκαν τον Παπαδόπουλο θαμμένο στα απολιθώματα των πασοκικών δεινοσαύρων, άντε να αντέξω πως μιλάει για πολιτική διαχείριση ο Πρετεντέρης (τόνους αντιδραστικής προπαγάνδας χύνει καθημερινά στις τηλεοράσεις σας). Αλλά βρε Πασόκοι "σύντροφοι" ξεχάσατε τις πλατείες, τα θέατρα, τους ανοιχτούς χώρους του παρελθόντος και τώρα συμμαζεύεστε στα κλασάτα ξενοδοχεία του Συντάγματος; Φαντάζομαι τους συνταξιούχους, άνεργους και τους "ημιαπασχολούμενους" που θα μπουν σαν βλάχοι σε γκαλερί να σας ακούσουν να μιλάτε για το μακαρίτη..... (την οικονομία ντε...). Θυμάστε "σύντροφοι"; Άσχετο, αλλά το Σύνταγμα είναι συμβόλαιο, όχι κηδειόσημο κοινωνικών κατακτήσεων.

*Διαβάστε το ενδιαφέρον άρθρο του Ευγένιου Αρανίτση στην Ελευθεροτυπία: Βαβέλ

Νίκολας Τόντι

"Ξέρεις, μην ακούς τους δημοσιογράφους. Αν δεν χτυπούσαν, θα τους κατηγορούσαν πως δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους".

Θα ήθελα να καταλάβω. Ο γιος σου έγινε μπάτσος. Ψάχνεις κάτι να πεις. Απολογείσαι σχεδόν.

Όμως δεν μπορώ. Θυμάσαι δάσκαλε; Πριν είκοσι χρόνια τραγουδούσες με το συγκρότημα στη μικρή μας πόλη το "Imagine" του Lennon. Θυμάσαι; Ήμουν έφηβος και ήσουν ένας μικρός θεός μου. ΘΥΜΑΣΑΙ;
"...Nothing to kill or die for...."

*Πώς να τις πεις μερικές ιστορίες; Τι να αλλάξεις ώστε να μην μοιάζουν αληθινές, τι να κρύψεις, τι να φανερώσεις; Εφηβεία στο φουλ, καταλήψεις του ΄91, το ίχνος κάποιων ανθρώπων μένει μέσα σου, τα χρόνια περνούν, η ζωή αλλάζει ("δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία"). Χάλια την είπα αυτή την ιστορία...

Μια παρτίδα

"Θυμοσοφίες' θα μου πεις... Έχεις δίκιο, "η ζωή δεν είναι μια παρτίδα σκάκι", αν και ο Ποιητής..., τελοσπάντων. Δες τώρα, ένας εξάχρονος και ένας ενενηντάχρονος παίζουν ανήμερα το Πάσχα μια παρτίδα ζωή...

Ραντεβού στη συνείδηση

Καλούν πολλοί blogger. Ενδεικτικά:

- Η Ρίτσα Μασούρα

- Ο Τσαλαπετεινός

- Ο Προκόπης Δούκας

- Ο Allu Fan Marx

- Το κόκκινο μπαλόνι

- Η Χριστιάννα Λούπα

- Ο Γιάννης Καφάτος

- Ο Κοντυλοφόρος

- Το σκακιστικό μπλογκ

- Οι άνεργοι δημοσιογράφοι

- Ο Νίκος Χρυσόγελος

- Το περιοδικό Camera Stylo

- Οι άνθρωποι από καλαμπόκι

- Η Maya

- Ο Γιώργος Καραχάλιος

- Οι active propagand@

- Οι Metafragmenoi Reloaded

- Ο Εξαδάκτυλος

- Το Νατασσάκι

Χαμιντουλάν Ναζαφί*

(Θεσσαλονίκη. Μάης του 1936. Μια μάνα, καταμεσής του δρόμου μοιρολογάει το σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της και πάνω της, βουίζουν και σπάζουν τα κύματα των διαδηλωτών των απεργών καπνεργατών. Εκείνη συνεχίζει το θρήνο της)

Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου,

πουλάκι της φτωχειάς αυλής, ανθέ της ερημιάς μου,

πώς κλείσαν τα ματάκια σου και δεν θωρείς που κλαίω

και δε σαλεύεις, δεν γρικάς τα που πικρά σου λέω;

Γιόκα μου, εσύ που γιάτρευες κάθε παράπονό μου,

που μάντευες τι πέρναγα κάτου απ' το τσίνορό μου,

τώρα δε με παρηγοράς και δεν μου βγάζεις άχνα

και δε μαντεύεις τις πληγές που τρώνε μου τα σπλάχνα;

Πουλί μου εσύ που μου φερνες νεράκι στην παλάμη

πώς δε θωρείς που δέρνουμαι και τρέμω σαν καλάμι ;

Στη στράτα εδώ καταμεσής τ' άσπρα μαλλιά μου λύνω

και σου σκεπάζω της μορφής το μαραμένο κρίνο.

Φιλώ το παγωμένο σου χειλάκι που σωπαίνει

κι είναι σαν να μου θύμωσε και σφαλισμένο μένει.

Δεν μου μιλάς κι εγώ η δόλια τον κόρφο δες, ανοίγω

και στα βυζιά που βύζαξες, τα νύχια, γιε μου μπήγω.

Επιτάφιος/Γιάννης Ρίτσος

*(Αθήνα. Μάρτης του 2010. Μια μάνα, καταμεσής του δρόμου, μοιρολογάει το σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της και πάνω της δεν βουίζει κανείς. Εκείνη συνεχίζει το θρήνο της)

Καλή ανάσταση Σύντροφοι

Αγγελία για ποιητές

Ζητείται ποιητής να κάνει σύμβολο το θάνατο ενός παιδιού 15 χρονών. Ήρθε μετανάστης στις νύχτες μας, ανακύκλωνε τα χνάρια της καταρρέουσας ευδαιμονίας μας, έψαχνε ελπίδα και τροφή στα σκουπίδια μας. Τον σκότωσε ο χρόνος ή εμείς;

Το ρολόι σπρώχνει τις ενοχές μας πιο πέρα. Ένας ποιητής παρακαλώ να κάνει σύμβολο ένα θάνατο, γιατί αυτός ο θάνατος δεν μας αφήνει να κοιταχτούμε στα μάτια. Ένας ποιητής να σώσει αυτό το θάνατο από τις τηλεοράσεις και όσους μιλούν πολύ και τους υπευθύνους. Και την πολύ ανάλυση.

Το όνομά του δεν το ξέρω. Ένα αγόρι που μάζευε σκουπίδια σκοτώθηκε από ένα ρολόι που εξερράγη και σκόρπισε στη νύχτα. Ένας ποιητής να δώσει έναν προορισμό στα κομμάτια ενός παιδιού και της ψυχής μας.

Δεν υπάρχει αμοιβή

Ο καφές και η τρομοκρατία

«Το 1821 οι μόλις απελευθερωμένοι Αϊτινοί πρώην σκλάβοι, έστειλαν στον Αδαμάντιο Κοραή στο Παρίσι 25 τόνους καφέ, με την εντολή να εκποιηθούν για να αγοράσουν οι έλληνες επαναστάτες όπλα».

Το ιστορικό στιγμιότυπο, που ανασύρθηκε και κυκλοφόρησε ευρέως πριν από μερικές εβδομάδες με αφορμή τον καταστροφικό σεισμό της Αϊτής με έβαλε σε σκέψεις. Πώς θα χαρακτήριζε σήμερα το μιντιακό καθεστώς κάποιον που θα εκτελούσε μια τέτοια παραγγελία, έναν σύγχρονο Κοραή; Σίγουρα τρομοκράτη. Επικίνδυνο τρομοκράτη. Η κυρίαρχη εικόνα του Κοραή σε όποιους έστω από το σχολείο έχουν ακούσει ξανά το όνομά του είναι ενός γραφιά που έζησε στο Παρίσι και όχι ενός πνευματικού ανθρώπου που πωλούσε χονδρική καφέ για να αγοράσει όπλα για μια επανάσταση. Γιατί;

Βρήκα «ενδιαφέρουσα» την περίπτωση του Λάμπρου Φούντα, του νεκρού αναρχικού που χαρακτηρίζεται από την αστυνομία τρομοκράτης, όπως δόθηκε από τις εφημερίδες. Τα κοινωνικά, ιδεολογικά, μορφωτικά, ηλικιακά και εργασιακά χαρακτηριστικά του τον μετατρέπουν σε τρομακτικότερο φάντασμα της συντηρητικής προπαγάνδας, δεν ταιριάζουν στο στερεότυπο των χουλιγκάνων αναρχικών που κατασκευάζει το μιντιακό καθεστώς. Θα μου ήταν δε πιο συμπαθής η «περίπτωση» του Φούντα δεδομένου ότι στην περιγραφή του διαμερίσματός του αναφέρεται με έμφαση η μεγάλη βιβλιοθήκη του (αυτό θεωρείται ή κακό ή επικίνδυνο… μάλλον). Αλλά ποιος είναι σίγουρος τι εννοεί ένας μπάτσος «μεγάλη βιβλιοθήκη»;

Η επικαιρότητα είναι φορτωμένη χιλιάδες πράγματα αυτό τον καιρό. Αν οι ειδήσεις ήταν νερό θα είχαμε πλημμύρες. Έρχονται και κάθονται η μία πάνω στην άλλη και συμπιέζονται και ανακυκλώνονται και αναλύονται σε σημείο που διαλύονται. Οι περισσότεροι βλέπουν τα «νέα» σε μία οθόνη. Και εδώ φοβάμαι πως είναι το πρόβλημα.

Την 25η Μαρτίου το βράδυ βγήκα για περπάτημα. Είχα πολύ καιρό να το κάνω. Περιφερόμουν για καμιά ώρα στην ευρύτερη περιοχή μου, χάθηκα σε στενάκια, διάλεξα τυχαίες διαδρομές, ξεχάστηκα από μυρωδιές φαγητών, τυχαίες κουβέντες και κινήσεις που δραπέτευαν από την ιδιωτικότητα των σπιτιών, κάποιοι άκουγαν τους «ελεύθερους πολιορκημένους» δυνατά σε μια εκτέλεση που δεν είχα ξανακούσει, ένα μηχανουργείο με άθλια τζάμια ήταν ανοιχτό, κάποιοι πιτσιρικάδες κάπνιζαν φούντα στο πάρκο.

Σκέφτηκα λοιπόν πως αυτή η αγαπημένη ασχολία της πεζής περιήγησης έχει τις βάσεις της στη θητεία. Όταν «χωρίς να γνωρίζω κανένα και ούτε κανένας με γνώριζε» χανόμουν στα Γιάννενα ή στη Μύρινα, ένας ξένος που δεν χωρούσε στην ιδιοκτησία κανενός. Μας λείπει αυτή η πεζοπορία νομίζω. Οι διαδρομές μας είναι προγραμματισμένες. Τυχαία ή άσκοπα δεν πάμε πουθενά. Χωρίς αυτοκίνητο δεν κινούμαστε. Αυτό είναι: οι διαδρομές μας είναι προγραμματισμένες: στην καθημερινότητα, στη δουλειά, στην ενημέρωση, στις ιδέες. Περπατώντας θα δεις και από άλλο κανάλι τη ζωή. Αλλάξτε διαδρομή, αν όχι προορισμό.

Υ.Γ.: Ο τίτλος παραπέμπει στο «ο καφές και η δημοκρατία» βέβαια του Τούρκου Αζίζ Νεσίν. Αξίζει να το διαβάσει κανείς.

Εθνική Επέτειος

Επιτρέψτε μου.......

Όσο στις διαδηλώσεις θα συμμετέχουν λιγότεροι από όσοι στις παρελάσεις,

μην ελπίζουμε ότι κάτι θα αλλάξει...

Αστυνομική είδηση

Το αστυνομικό ρεπορτάζ είναι η πιο ατόφια μορφή ποιήματος. Τα γεγονότα αποδίδονται με εμμονή στις λεπτομέρειες, οι φράσεις γεννιούνται ύστερα από εξονυχιστικό έλεγχο των ευρημάτων. «Οι πιο αληθινές ιστορίες είναι αυτές που δεν τις θυμάται κανείς»*, όμως πως θα μπορούσα να ξεχάσω αυτή την είδηση;

«Ενενηντάχρονος έπνιξε με μαξιλάρι την 85χρονη σύζυγό του και στη συνέχεια τοποθέτησε ένα μαχαίρι στο δάπεδο και έπεσε πάνω σε αυτό, δίνοντας τέλος και στη δική του ζωή... για «να μην είναι ούτε αυτός ούτε εκείνη βάρος στους άλλους».
Το σημείωμα που είχε αφήσει στο διαμέρισμά τους, στην οδό Κύπρου 26α, στα Βριλήσσια, εξηγούσε τους λόγους που τον οδήγησαν σ' αυτήν την απόφασή του. «Η απελπισία και η απόγνωση με οδήγησαν στη λύση αυτού του δράματος. Είμαι ο θύτης και το θύμα», ανέφερε μεταξύ άλλων. Σε άλλο σημείο, σύμφωνα με πληροφορίες, επισήμανε ότι η εγγονή του, στην οποία αφήνει και τα χρήματά του, σχολάει στις 12.30 το μεσημέρι και πρέπει να ενημερωθεί η μητέρα της να πάει να την πάρει από το σχολείο.
Ο 90χρονος που αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, όπως και η 85χρονη σύζυγός του, παλιά εκφωνήτρια της ΕΡΤ, είχε στο μυαλό του τον «λυτρωτικό θάνατο» ως τη μοναδική λύση.
Πριν αφαιρέσει τη ζωή της γυναίκας με την οποία μοιράστηκε τη ζωή του, τηλεφώνησε στο «100» και ενημέρωσε τους αστυνομικούς για όσα θα ακολουθούσαν, ζητώντας τους να ειδοποιήσουν την κόρη του.
Και λίγο μετά τις 8.20 το πρωί, αποφάσισε να δώσει το τραγικό τέλος. Σκότωσε πρώτα τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράστηκε τη ζωή του και μετά σκοτώθηκε. Οι δυο τους ήταν μαζί στη ζωή, μαζί και στον θάνατο».
Α.Κ.Μ.
*η φράση είναι από το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη «τι θα κάνουμε το χειμώνα» (από τη συλλογή «Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου»

Μία λατέρνα, ο σταυρός και η ποίηση

Σήμερα το πρωί πέρασε από τη γειτονιά μια λατέρνα. Την έσπρωχνε ένας γύφτος. Γυρνώντας τη μανιβέλα γέμιζε ο δρόμος τον κυλαριστό της ήχο, σαν μουσικό κουτί των αναμνήσεων. «Γαρύφαλλο στ’ αυτί και πονηριά στο μάτι…».

Η ποίηση σε συναντά σε ανύποπτες στιγμές – σχεδόν πάντα μυστικές. Ένα πρωινό, όπως το σημερινό –ανοιξιάτικο, πασχαλινό, αναστάσιμο- ή κάτι βράδια, όπως χθες –στενάχωρα, μελαγχολικά, μαρτυρικά:

Άκουγα χθες το “Federico Garcia Lorca” του Νίκου Καββαδία (1947) σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου και στάθηκα στο στίχο
«… κάτω απ’ τον ήλιο αναγαλλιάζαν οι ελιές
και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια»
Θυμήθηκα το «Στρατιώτη ποιητή» του Μίλτου Σαχτούρη (1958) μελοποιημένο από το Γιάννη Σπανό. Λέει κάπου
«… Δεν έχω γράψει ποιήματα
δεν έχω γράψει ποιήματα
μόνο σταυρούς
σε μνήματα
καρφώνω»

Ξεπροβοδίζω αυτό το κείμενο – «η τσέπη άδεια πάντοτε, μα η καρδιά γεμάτη»- με τη φωνή της λατέρνας και ένα κομμάτι ποίημα της πολωνέζας ποιήτριας Βισουάβα Σιμπόρσκα (Wislava Szymborska) (Μια ποιητική διαδρομή. Εκδόσεις Σοκόλη) ενόψει της γιορτής της ποίησης την Κυριακή. Το αφιερώνω στον Ισαάκ Σούση, που συνάντησα πριν από λίγες μέρες στα Εξάρχεια και σε όσους με τον ένα ή άλλο τρόπο διαβιούν στη χώρα της ποίησης.

…
«Υπάρχει, λοιπόν, ένας τέτοιος κόσμος
όπου κυριαρχώ πάνω του αποκλειστικά και απόλυτα;
Ένας χρόνος που τον δεσμεύω με αλυσίδες από σημεία;
Μια ύπαρξη που διαιωνίζεται κατά διαταγήν μου;

Η χαρά της γραφής.
Η δύναμη να διασώζεις.
Η εκδίκηση από ένα θνητό χέρι.»

Καλημέρα Άνοιξη

Πιστεύω πως ιδιοκτήτες της αλήθειας δεν είμαστε. Ενοικιαστές ίσως, φιλοξενούμενοι ή καταληψίες μπορεί. Καθότι η αλήθεια έχει κόστος χρήσης, όχι συντήρησης.

Πιάνεις λοιπόν να ακολουθήσεις την κλωστή (πες την: ελπίδα) και σταματάς στο μπερδεμένο κουβάρι (απογοητεύσεις, απελπισία, οργή, αηδία). Δυσκολεύεσαι να συνεχίσεις. Σταματάς. Αναρωτιέσαι αν υπάρχει η κλωστή που επιχειρείς να ξεμπερδέψεις. Βολεύει η σκέψη αυτή, η κυρίαρχη γύρω σου.

Υπάρχει λοιπόν η κλωστή. Μόνο που δεν τη λένε ελπίδα, ούτε αλήθεια φυσικά. Μόνο Αγώνα. Και Αγωνία τη λένε.

Μνημείο πεσόντων VIII

Η «Ηρώων» είναι μια γειτονιά, ένας δρόμος από αυτούς που συγκρατούν στο χρόνο την κοινωνική μας ταυτότητα. Θαρρείς επί τούτου παραλείπεται η χρονολογία από όσους τον επικαλούνται: «Ηρώων 1912». Γιατί χαρακτηρίζει τους ενοίκους της στην άκρη της πόλης δεκαετίες τώρα αυτή η ασάφεια.

Πριν από λίγες μέρες αποσύρθηκε μία από αυτούς. Η θεία Ελένη. Ένας μικροσκοπικός άνθρωπος με σιωπηλό χαμόγελο που μαγείρευε πατάτες με μπιφτέκια στο φούρνο και τα καλοκαιρινά απογεύματα σερβίριζε πορτοκαλάδα με ανθρακικό στην αυλή.

Πρώτη φορά αντιλαμβάνομαι πως ο θάνατος ενός ανθρώπου παίρνει μαζί του τη μυρωδιά του σπιτιού του.

Μικρά μαθήματα πολιτικής και οικονομίας

- Μαμά πού είναι ο μπαμπάς;
- Πήγε σε μία πορεία στο κέντρο της Αθήνας.
- Μαμά γιατί δεν έχει δουλειά ο μπαμπάς;
-….

Οι ερωτήσεις αυτό το διάστημα πέφτουν βροχή και ζητούν απαντήσεις, που δεν μπορούν πια να είναι υπεκφυγές. Ξεκίνησε λοιπόν η «μαμά» να εξηγεί στο γιο μου προχτές τι γίνεται με την οικονομία αυτό τον καιρό, ότι ο μπαμπάς δεν έχει δουλειά όχι γιατί δεν κάνει καλά τη δουλειά του, αλλά γιατί η κυβέρνηση δεν δίνει λεφτά για τις βιβλιοθήκες, ότι η κυβέρνηση παίρνει τώρα από τους ανθρώπους ό,τι λεφτά έχουν και άλλα πολλά τέτοια – που στην απλότητά τους λόγω «περίστασης» μοιάζουν και είναι τόσο καθαρά.

Όταν ο σπόρος λοιπόν έπιασε το μήνυμα γύρισε συνωμοτικά και της είπε:
- Άμα έρθει η Κυβέρνηση στο σπίτι μας μην τους πεις που έχω τον κουμπαρά μου…

Και συνέχισε αμέσως μετά θυμωμένα:
- θα πάρω τον κουμπαρά μου, θα τον αδειάσω και θα τους τον πετάξω στο κεφάλι. Να σου πω εγώ μετά… θα ξανάρθουν στο σπίτι μας;

Υ.Γ. ξαναδιαβάζω πάλι το κείμενο που έγραψα. Αφαιρώ τα περιττά, συμπυκνώνω. Στέκομαι πάλι σε μία φράση του που δεν αφορά μόνο το γιο μου, τη γυναίκα μου ή εμένα:«Οι ερωτήσεις αυτό το διάστημα πέφτουν βροχή και ζητούν απαντήσεις, που δεν μπορούν πια να είναι υπεκφυγές.»

Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση

Σύντροφε Μανώλη Γλέζο έχεις κότσια. Πάντα είχες. Στα 19 σου και στα 88 σου χρόνια.

Τα σέβη μου

Η "Δανία του Νότου" αναβάλλεται

Τι θα σώσει λοιπόν η θυσία μας; Την Ελλάδα, το λαό της, την οικονομία, το Κεφάλαιο, την Ευρωπαική Ένωση, τις τράπεζες;

Όλα αυτά τα μέτρα θα αναιρεθούν (ας πούμε) σε 1-2 χρόνια ή είναι μόνιμα;

Πότε θα γίνουμε τελικά η "Δανία του Νότου" που μας υποσχέθηκε πριν από πέντε μήνες το ΠΑΣΟΚ;

Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα να κατεβούμε όλοι στους δρόμους; Μη φοβάστε θα είμαστε πολλοί: συνταξιούχοι, άνεργοι, συμβασιούχοι, δημόσιοι υπάλληλοι, ιδιωτικοί υπάλληλοι, νοικοκυρές, φοιτητές. ΕΝΩΜΕΝΟΙ

Η λίθινη εποχή και οι βιβλιοθηκονόμοι

Υπό παραίτηση λοιπόν τελεί ο Πρύτανης Αιγαίου Ανδρέας Τρούμπης διαμαρτυρόμενος για το γνωστό θέμα της μη χρηματοδότησης των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών. Στην επιστολή του εκτός των άλλων αναφέρει: «Αδυνατώ να δεχθώ ότι η γενική βλακώδης γραφειοκρατία και διαχειριστική λαγνεία των υπηρεσιών δύνανται να υπερτερούν της πολιτικής απόφασης και της στρατηγικής βάθους. Πανεπιστήμια χωρίς βιβλιοθήκες δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο, ερευνητές χωρίς βιβλιογραφία είναι ανέκδοτο, όπως και τα greek statistics! Πού; Στην Ελλάδα της «ψηφιακής σύγκλισης»; Να κάνουν τη δουλειά τους και να την κάνουν έγκαιρα, γρήγορα και σωστά! Όλα τα άλλα, υπολείπονται της ουσίας…»

Ο Ανδρέας Τρούμπης, και πέρυσι είχε πάρει θέση στο ζήτημα, όταν στις 8/2/2009 σε υπόμνημά του στον Υπουργό Παιδείας για τα άμεσα προβλήματα του Πανεπιστημίου Αιγαίου είχε αναφερθεί και στο θέμα της χρηματοδότησης των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών και των συμβασιούχων τους.

Σε θολή, ασαφή, ήπια και διφορούμενη ανακοίνωσή της με αφορμή την «απόσυρση» [sic] του Πρύτανη του Αιγαίου η «Ένωση Ελλήνων Βιβλιοθηκονόμων και Επιστημόνων της Πληροφόρησης» ζητάει από την υπουργό κα Διαμαντοπούλου να επέμβει για να «επανεξεταστεί το πλαίσιο της οργανωτικής – λειτουργικής δομής τους και να υπάρξουν οι κατάλληλες παρεμβάσεις που θα τις ενισχύσουν τόσο σε ανθρώπινο δυναμικό όσο και με την περαιτέρω ανάπτυξη – αναβάθμιση των υπηρεσιών που παρέχουν στα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας».

Θα ήθελα να πω στους ελάχιστους συναδέλφους που συγκροτούν πλέον την ΕΕΒΕΠ, ότι παρά το γεγονός ότι επιμένουν να κινούνται ως «επιστημονικό» σωματείο(!!!!), αν θέλουν να συνδικαλίζονται πρέπει να μιλούν καθαρά και ξάστερα. Για να μην μας ξεπερνούν σε σαφήνεια και πυγμή πάλι οι άλλοι: πριν από δέκα χρόνια οι εκδότες με πρώτο και καλύτερο τον Γ. Δαρδανό για τις σχολικές βιβλιοθήκες. Σήμερα οι πανεπιστημιακοί καθηγητές.

Υ.Γ. Ο αξιόλογος Β. Παπάζογλου (Ειδικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και δια Βίου Μάθησης για θέματα Ανώτατης Εκπαίδευσης) κρίνεται και θα κριθεί από τα έργα και τις ημέρες του στο Υπουργείο Παιδείας και δια βίου μπλα-μπλα. Δεν βρίσκω το λόγο σε επίσημες ανακοινώσεις να εκθειάζονται πρόσωπα. Οι βιβλιοθήκες και οι βιβλιοθηκονόμοι είμαστε θύματα συγκεκριμένων πολιτικών, όχι έρμαια της προσωπικής ευαισθησίας (αξιόλογων) ανθρώπων.

Focus-Pocus

Και ενώ η Άνοιξη μέρες τώρα εισβάλλει από τις ρωγμές του χρόνου – μπουμπούκιασαν τα λουλούδια στο μπαλκόνι, η αλλεργία με επισκέφθηκε ξανά – πρέπει να μην αφήσω να πλησιάσουν τα μυρμήγκια που μαζεύονται γύρω μου διεκδικώντας τη σκέψη μου.

Ο ΑΝΤ1 με σποτάκι του γιορτάζει τη νίκη του Παναθηναϊκού επί της Ρόμα με μουσική υπόκρουση το «Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του» (αχ Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο, με την Ελλάδα ποιος μου είπε να τα βάνω) και μήνυμα «Μπράβο ΠΑΟ. έκανες τη Ρόμα, ρόμπα». Κατά το σταθμό λοιπόν οι Ιταλοί που έχασαν στο ποδόσφαιρο είναι οι φασίστες που πολέμησαν οι πρόγονοί μας. Και αν το άρθρο στο “Focus” απλά μας ξεμπροστιάζει (έστω προβοκατόρικα) για όσα μεταξύ μας παραδεχόμαστε, εμείς οι ανώτεροι, οι πολιτισμένοι, οι… δημιουργοί του Παρθενώνα (όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια) χαρακτηρίζουμε τους Ιταλούς, νικημένους φασίστες, γιατί νικήσαμε σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα.

Επιτρέψτε μου τώρα να μη σχολιάσω τίποτε άλλο για το θέμα, ας πούμε τον Πάγκαλο που του πήρε 30 χρόνια για να θυμηθεί τις πολεμικές αποζημιώσεις του «γίγαντα με τα πήλινα πόδια», του θλιβερού Πετσάλνικου, του Καρατζαφύρερ, των φυλλάδων που εν μέσω οικονομικής κρίσης βρήκαν αποπροσανατολιστικό παιχνίδι να παίζουν… Όλος αυτός ο κουρνιαχτός σε δέκα μέρες θα έχει κατακάτσει, χωρίς να μας έχει επιτρέψει, έστω, να αναλογιστούμε την αλήθεια όσων ειπώθηκαν και λέγονται αυτό τον καιρό στα ΜΜΕ όλου του πλανήτη για την πολιτεία μας…..

Υ.Γ.: Σύντροφοι του «Δρόμου» πολύ «λίγη» μου φάνηκε η εφημερίδα σας. Φαντάζομαι όχι τυχαία. Τελοσπάντων… κάθε κίνηση για δημιουργία κόμματος χρειάζεται και την προπαγάνδα της. Απλά τώρα έχετε κάθε «οικονομικό» τουλάχιστον λόγο να είστε ήπιοι……
σημ.: το ξέρω ότι ήταν άσχετο το υστερόγραφο, αλλά ήθελα να το πω….

Το «δάχτυλο»

Επιθετικό, κακόγουστο, επαίσχυντο, ανθελληνικό, προσβλητικό, λαϊκίστικα υπεραπλουστευμένο, άηθες λοιπόν το πρωτοσέλιδο του γερμανικού “Focus”, που δείχνει την Αφροδίτη της Μήλου με υπερυψωμένο τον μέσο. Οι «απατεώνες της ευρωοικογένειας» (δηλαδή εμείς) αρνούμαστε τον τίτλο που μας δίνουν οι Γερμανοί, γιατί ξέρουμε πως είναι άδικος. Δεν απομυζούμε παρασιτικά τα ευρωπαϊκά κονδύλια, δεν φτιάξαμε δρόμους με πολλαπλάσιο κόστος από το κανονικό, δεν αναδείξαμε μία νέα οικονομική τάξη των κηφήνων λαμόγιων που επενέβαιναν προς ίδιον όφελος στη ροή του ευρωπαϊκού χρήματος, δεν διπλασιάσαμε εικονικά την έκταση της Κρήτης δηλώνοντας ανύπαρκτες αγροτικές εκτάσεις για επιδοτήσεις……

Και ενώ βαυκαλιζόμαστε για όλα αυτά ως ξύπνιοι ελληναράδες που κοροϊδεύουμε τους κουτόφραγκους, ενοχλούμαστε όταν μας πιάνουν στα πράσα. Τότε θυμόμαστε την Κατοχή και τα χρέη της Γερμανίας, που οι ίδιοι χαρίσαμε κάποτε.

Χρόνια τώρα ακούμε για όσα μας εκθέτουν στο εξωτερικό. Με το κόμπλεξ του «τι θα πουν οι άλλοι για εμάς» κάθε λίγο κατηγορούμε οι μεν τους δε με κάθε ευκαιρία (ο «Δεκέμβρης», οι μετανάστες, τα πανό στην Ακρόπολη, η ντόπα του Κεντέρη και της Θάνου, το παραδικαστικό, τα greek statistics, η απογραφή και τόσα άλλα). Νομίζω πως έχει φτάσει η ώρα κόμματα εξουσίας και πολίτες – σχεδόν όλοι περήφανα να παραδεχτούμε πως επιτέλους συλλογικά εκθέσαμε τη χώρα μας ανεπανόρθωτα.

Μου αρέσει το πρωτοσέλιδο του γερμανικού “Focus”. Το βρίσκω ευρηματικό και δίκαιο. Επαίσχυντο δεν είναι το γερμανικό περιοδικό αλλά οι κυβερνήσεις μας και εμείς οι ίδιοι. Ξέρουμε γιατί….

Παραλειπόμενα μιας εποχής

"Έτσι από όνειρο σε όνειρο έφτασα κάποτε στη ζωή μου."

Τάσος Λειβαδίτης

Ένας έντιμος άνθρωπος

Υπάρχουν ιστορίες που δεν ξέρεις από πού να τις πιάσεις, να τις ξεδιπλώσεις, να τις προστατέψεις από οτιδήποτε περιττό. Μια τέτοια είναι η ακόλουθη:

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα επαγγελματικό στέλεχος του ΚΚΕ, κατά κοινή ομολογία ένας σεμνός, πιστός και ηθικός κομμουνιστής. Όταν το ΚΚΕ αποχώρησε από το Συνασπισμό, ο άνθρωπός μας σε πείσμα των βιοτικών του αναγκών και των υποχρεώσεων απέναντι στην οικογένειά του επέλεξε τους… «ροζ», που έλεγε και ο ταξιτζής σε μια προηγούμενη ανάρτηση. Αυτό σήμαινε, εκτός των άλλων, ότι έπρεπε επειγόντως να βρει μια νέα δουλειά να βιοπορίζεται. Για μήνες λοιπόν πουλούσε τα πολλά βιβλία της βιβλιοθήκης του σε πάγκο, μέχρι να καταφέρει να ανοίξει ένα βιβλιοπωλείο και έκτοτε να πουλάει ξένα βιβλία.

Κύριε Γιάννη,
Τα σέβη μου

Ατάκτως

Το "καβαφικό" πρωτοσέλιδο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας με κάρφωσε στη θέση μου: «Αποχαιρέτα την Ελλάδα που ήξερες». Καιρό είχα να νοιώσω τόσο ακριβή, περιεκτικό και… δημοσιογραφικό έναν τίτλο. Η αλήθεια είναι πως από τη μία πλευρά τρομάζω με τα επερχόμενα. Από την άλλη χαίρομαι μέσα μου βαθιά με μια χαρά παράλογη και απελπισμένη: να τελειώσουν τα λαμόγια που έπιναν ως ενδιάμεσοι τα κονδύλια, να τρίψουν στα μούτρα τους τα χρέη τους οι νεόπλουτοι, να πνιγεί με δυο λόγια ολόκληρη χώρα στις συνέπειες της διαφθοράς της….

Σε αυτό το πανηγύρι αυτών των χρόνων δεν έχω το παραμικρό μερίδιο, ποτέ δεν το ζήτησα και ποτέ δεν το δέχτηκα. Η τιμωρία αυτή – η κρίση βέβαια δεν είναι οικονομική, είναι πολιτική – δεν έρχεται όμως ως ποινή μόνο επί αδίκων. Και όπως ξέρουμε δεν θα διορθώσει τίποτα, όταν ξεπεραστεί. Γι’ αυτό είναι παράλογη η χαρά μου.

Στις σελίδες 52-55 το ΒΗΜagazino (τ. 487) φιλοξενεί ένα άρθρο για την ανταλλαγή ερωτικών συντρόφων σε «ειδικά» νυχτερινά κέντρα, τα swinger’s clubs. Στις επόμενες ακριβώς σελίδες (56-60) το ίδιο περιοδικό, στο ίδιο τεύχος, έχει ένα αφιέρωμα στον Κώστα Αξελό. Αυτό που τοποθετεί δίπλα-δίπλα ένα λαϊφστάιλ άρθρο ενός κομπλεξικού δημοσιογράφου με το πνεύμα ενός σύγχρονου διανοητή είναι το ίδιο που τοποθετεί τις σερβιέτες με φτερά δίπλα σε ένα βιβλίο στα ράφια των σουπερμάρκετ: η αγορά, η κατανάλωση, ο καπιταλισμός. Έτσι η σκέψη ενός διανοητή στη ζυγαριά της ενημέρωσης αποκτά το ίδιο βάρος με τις αλλαξοκωλιές κάποιων σεξουαλικά καταπιεσμένων συνανθρώπων μας.

Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα τελικά οδηγεί στον εξοστρακισμό είτε τους εκπαιδευτικούς που κάνουν καλά τη δουλειά τους, όπως η κα Στ. Πρωτονοτάριου, είτε τους «ατίθασους» μαθητές που τολμούν να γράφουν σε ένα group στο facebook ότι μισούν τη διευθύντριά τους. Θα ήθελα να ρωτήσω έναν άνθρωπο της ΟΛΜΕ: οι καθηγητές που πήραν τέτοια απόφαση αποβολής για την εν λόγω μαθήτρια πόσες ώρες έχουν διδαχτεί παιδαγωγική στο πανεπιστήμιό τους για να ονομάζονται και «παιδαγωγοί»;

Στα πρώτα μαθητικά χρόνια είχα τη συνήθεια να κλείνω κάθε έκθεσή μου με ένα… δικής μου έμπνευσης ποίημα!!!
… τηρώντας λοιπόν την παράδοση, σας αφήνω ένα σχετικό ποίημα του Μίροσλαβ Χόλουμπ από το βιβλίο των εκδόσεων «Παρασκήνιο»: Δύο Ευρωπαίοι ποιητές: Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ, Μίροσλαβ Χόλουπ (μετάφραση: Γιώργος Ζ. Χριστοδουλίδης).

Σας ασπάζομαι,
Γιώργος

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Η γη γυρίζει, λέει ο μικρός ο μαθητής
Λάθος, η γη γυρίζει, λέει ο δάσκαλος.

Οι λόφοι πρασινίζουν, λέει ο μικρός ο μαθητής
Λάθος, οι λόφοι πρασινίζουν, λέει ο δάσκαλος.

Δύο επί δύο κάνουν τέσσερα, λέει ο μικρός ο μαθητής
Λάθος, δύο επί δύο κάνουν τέσσερα, διορθώνει ο δάσκαλος.

Επειδή ο δάσκαλος ξέρει καλύτερα.

Ο λύκος και το αρνί

Όλο αφιερώσεις είμαι τώρα τελευταία. Αυτό δεν είναι έλλειψη έμπνευσης βέβαια. Η Ρίτσα Μασούρα και οι σχολιαστές του ιστολογίου της πρόσφατα διατυπώσαμε κάποιους προβληματισμούς για το ρόλο των διανοούμενων σε αυτήν την εποχή της κρίσης. Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα ποίημα του Πολωνού ποιητή Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ, που νομίζω ότι και ως περιεχόμενο και ως θέση απαντά σε κάποια σημεία εκείνου του διαλόγου.

Κατά τα άλλα το αφιερώνω στους λύκους της Διοίκησης, αν και είμαι σίγουρος πως οι λύκοι δεν διαβάζουν ποίηση….

- Σ’ έπιασα , είπε ο λύκος και χασμουρήθηκε. Το αρνί
γύρισε τα κλαμένα μάτια του σ’ αυτόν. – Πρέπει να με φας;
Είναι αλήθεια απαραίτητο;
- Δυστυχώς πρέπει. Έτσι γίνεται σε όλους τους μύθους:
Μια φορά κι έναν καιρό ένα άτακτο αρνάκι άφησε τη μανούλα
του. Μέσα στο δάσος συνάντησε ένα κακό λύκο που…
- Συγνώμη, αυτό δεν είναι δάσος, αλλά η φάρμα του αφεντικού
μου. Δεν άφησα τη μητέρα μου. Είμαι ορφανό. Η μητέρα μου
φαγώθηκε και εκείνη από ένα λύκο.
- Δεν έχει σημασία. Μετά το θάνατό σου οι συγγραφείς που
πλάθουν μύθους θα φροντίσουνε για σένα. Θα προσθέσουν
ένα παρελθόν, κίνητρα και ένα ηθικό δίδαγμα. Μη μου κρατάς
κακία. Δεν έχεις ιδέα πόσο ανόητο είναι να είσαι ένας
κακός λύκος. Αν δεν ήταν ο Αίσωπος θα καθόμασταν στα πισινά
μας ατενίζοντας το ηλιοβασίλεμα. Πολύ μου αρέσει να το
κάνω αυτό.

Ναι, ναι αγαπητά μου παιδιά. Ο λύκος έφαγε το αρνάκι
Κι ύστερα έγλυψε τα χείλη του. Μην ακολουθείτε τον λύκο

Αγαπητά μου παιδιά. Μη θυσιαστείτε για ένα ηθικό δίδαγμα

*το ποίημα είναι μεταφρασμένο από τον Γιώργο Ζ. Χριστοδουλίδη στο βιβλίο των εκδόσεων «Παρασκήνιο»: Δύο Ευρωπαίοι ποιητές: Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ, Μίροσλαβ Χόλουπ.

Παίζοντας κρυφτό

Ίσως γιατί πρέπει να ρισκάρεις το φτύσιμο, ακόμα και αν σε προλάβουν

Ίσως γιατί δεν μπορείς άλλο να μένεις κρυμμένος

Γι’ αυτό λοιπόν….:
- «πορτοκάλι….πορτοκάλι…»