Όπου το Δεύτερο είναι πρώτο…

Η ελληνική επαρχία σου δίνει πολλές ευκαιρίες για αναχρονισμούς, πόσο μάλλον όταν σε αυτή επιστρέφεις ως επισκέπτης… Μία από αυτές είναι το μόνο ραδιόφωνο που κατά κανόνα μπορείς να ακούσεις, το Δεύτερο Πρόγραμμα. Στο ποπ σκυλολόι που κυριαρχεί, τα απαράλλαχτα απογεύματα του κρατικού ραδιοφώνου θαρρείς επαναλαμβάνονται 20 χρόνια μετά με τις ίδιες φωνές, τις ίδιες μουσικές και ίσως το ίδιο συναίσθημα (αυτό δικό σου).

Ας πούμε λοιπόν πως ένα τέτοιο απόγευμα με ένα τραγούδι σε μουσική του Ζαμπέτα και στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου το κρατώ και το φυλάω καλά στο μυαλό μου. Φτάνει για να αποδείξει πώς με απλά υλικά χτίζεις όμορφα σπίτια και συναισθήματα. Εικόνες και ποιήματα αληθινά:

…
«έρημοι δρόμοι, γερμένοι ώμοι
και σπίτια ξένα σαν φυλακές»
…

υγ.: η φωτογραφία είναι του Γιώργου Βογιατζάκη

Η Μαριώ του Νοέμβρη και ο Δεκέμβρης

Για ένα λεπτό βρε παιδιά… Η Μαριώ αρνήθηκε θέση στο υπουργείο «προστασίας του πολίτη» (= ντου και ξύλο), γιατί ως εκπρόσωπος της γενιάς του Πολυτεχνείου δεν είναι δυνατό «να ηγηθεί πολιτικά του τομέα της καταστολής»;

Η Μαριώ δεν θέλει να λερώσει τα χέρια της με δυσάρεστα πράγματα ή διαφωνεί με την καταστολή; Υπάρχουν άλλες "γενιές" κατάλληλες για την καταστολή;

Θεωρώ πως θα ήταν τέλειος ο συμβολισμός του ρεφορμισμού και του οπορτουνισμού της. Η φωνή του Νοεμβρίου του ΄73 να καταστέλλει τις διαδηλώσεις του Δεκεμβρίου του ΄09. Αρκούμαι ωστόσο στο ότι της προτάθηκε…

Mercedes Sosa (1935-2009)

Αν ήταν άθλημα θα ήταν δρόμος αντοχής. Η Αριστερά. Κρατηθήκαμε όρθιοι.

Κάποιοι άνθρωποι με τη ζωή τους και την προσφορά τους κάνουν την απόσταση αυτή να μοιάζει ταξίδι στα όνειρα και τις ελπίδες.. Η Μερσέντες Σόσα νοιώθω πως είναι μια γυναίκα και μια φωνή-σύμβολο για τον αγώνα ενός λαού για δημοκρατία και αξιοπρέπεια. Η φωνή της μάνας αργεντίνικης γης, όπως η Ουμ Καλσούμ της αιγυπτιακής, η Σεζάρια Εβόρα της υποσαχάριας αφρικανικής, η Έντιθ Πιαφ της γαλλικής, η Τζόαν Μπαέζ της βορειο-αμερικανικής, η Αμαλία Ροντρίγκεζ της πορτογαλέζικης…

Η Μερσέντες Σόσα πέθανε την Κυριακή. Η σωρός της εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στην Εθνοσυνέλευση της Αργεντινής. Η δημοκρατία της χώρας αυτής προσκυνάει συγκινημένη τη φωνή της…

Υ.Γ. Είμαι στην κουζίνα και γράφω το σημείωμα αυτό χθες το απόγευμα ακούγοντας το “Hermano dame tu Mano”. Ο γιος μου ρωτάει ποια είναι αυτή που τραγουδάει. Του εξηγώ. – «και τώρα τι κάνεις;» - «γράφω τις σκέψεις μου» - «θέλω και εγώ…!». Έφερε λοιπόν και ζωγράφισε με τη σειρά τη Sosa, τον Ξυλούρη (αγαπημένο του, «πολύ στεναχωρεθήκαμε στην οικογένειά μας όταν πέθανε») και το Σπαθάρη. Κρατούν στα χέρια τους ένα μπαλόνι, καθώς πετούν ψηλά…

Αξιοπρέπεια, ξημερώνοντας

Η νύχτα τρίζει μέσα της βαθειά.

Ακούς την ανάσα να οδηγεί ρυθμικά τα βήματά της στο διάδρομο καθώς σηκώνεται, πάει στο μπάνιο και ύστερα πίνει τον πρώτο της καφέ.

Η νύχτα ξυπνά και αποχωρεί κάθε πρωί με αυτό το πείσμα που έχουν καμιά φορά και οι άνθρωποι.

Όταν αποχωρούν νικημένοι

Οι νεκροθάφτες των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών…

Τις μέρες που απολύονταν οι μισοί υπάλληλοι μιας Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης τον Ιούνιο, η διευθύντρια άρον-άρον έφευγε για ολιγοήμερες διακοπές. Πώς θα αντιμετώπιζε εξάλλου θυμωμένα, απογοητευμένα, φοβισμένα βλέμματα; Όταν γύρισε, η βαβούρα είχε καταλαγιάσει, μόνο που οι δουλειές είχαν παγώσει και οι μόνιμοι γκρίνιαζαν. Τους έκλεισε το στόμα τάζοντάς τους υπερωρίες, εξάλλου οι φοιτητές είχαν συνηθίσει η βιβλιοθήκη να είναι ανοιχτή και το απόγευμα. Δεν ξέρω τι κάνουν οι συνάδελφοι, χαθήκαμε… ο καθένας στον αγώνα του… κάποιοι ίσως να τρέχουν πάλι πίσω από βουλευτές… κάποιοι έχουν χάσει τους δικούς τους που έπαιρναν τηλέφωνο λέγοντας «γράψε ένα όνομα… είναι για τη βιβλιοθήκη…»…

Τι σας λέω τώρα… οι συμβασιούχοι λείπουν από τη φρασεολογία αυτών των εκλογών… υπάρχουν μόνο τα κατάπτυστα STAGE…
Λείπουν και από το συνδικαλισμό… η προσωρινότητα δεν «επιτρέπει» δημιουργία σωματείων… και η ΓΣΕΕ κοιμάται τον ύπνο της (η ΑΔΕΔΥ ροχαλίζει κιόλας)… το ΠΑΜΕ ακολουθεί τη σεχταριστική λογική του ΚΚΕ…

Πρώην υπουργοί και στελέχη της ΝΔ που έθαψαν τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες, είτε πριμοδοτούνται με μία θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας (Νίκη Γκοτσοπούλου), είτε περιφέρονται από κανάλι σε κανάλι ως νέοι επιβήτορες της κρατικής μας διάλυσης…
Δεν θα ξεχάσω τι έκανε ο Ευρυπίδης Στυλιανίδης ως Υπουργός Παιδείας το βράδυ και την επόμενη της δολοφονίας του μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Δεν θα ξεχάσω τι δεν έκανε ποτέ ο φινετσάτος Άρης Σπηλιωτόπουλος…

Οι εκλογές δεν είναι μόνο ανάθημα, αλλά και ανάθεμα…

Ποντάρει στους βιβλιόφιλους ο Ευθυμίου

Από χθες που διάβασα στην Ελευθεροτυπία την είδηση στέκομαι βουβός, με απλανές βλέμμα και ανήμπορος με ήχους, νοήματα, ματιές να επικοινωνήσω με το περιβάλλον μου.

"Ο Π. Ευθυμίου ποντάρει στους βιβλιόφιλους ψηφοφόρους μοιράζοντας σελιδοδείκτες με φαρδιά πλατιά την υπογραφή του και την υπενθύμιση «υποψήφιος στη Β' Αθήνας» με τα απαραίτητα τηλέφωνα επικοινωνίας. "

Όπως ξέρουν όμως οι βιβλιόφιλοι, οι εκδότες και οι βιβλιοθηκονόμοι, μετά τη δημιουργία των 499 πρώτων σχολικών βιβλιοθηκών, ο πρώην δημοσιογράφος του ΔΟΛ εξήγγειλε ως υπουργός Παιδείας (2000) την δημιουργία 1000 νέων. 4 χρόνια μετά και ενώ δεν είχε γίνει τίποτα «μείωσε» την υπόσχεση σε 638 και εκδήλωσε ενδιαφέρον για την επάρκεια σε αντίτυπα των εγκεκριμένων τίτλων για τις σχολικές βιβλιοθήκες. Ανήγγειλε τη χρηματοδότηση για εμπλουτισμό των πρώτων 499. Καμιά υπόσχεσή του δεν υλοποιήθηκε. Δεν ανανέωσε τις συμβάσεις των βιβλιοθηκονόμων για τις πρώτες βιβλιοθήκες, πολλές από τις οποίες έμειναν κλειστές ελλείψει προσωπικού και δεν εκταμίευσε χρήματα για τον εμπλουτισμό τους.

Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ θεωρείται νεκροθάφτης των σχολικών βιβλιοθηκών. Γι' αυτό μου έκανε εντύπωση πώς απευθύνεται στους βιβλιόφιλους ο πρώην υπουργός...

Αλλά είπαμε... πρέπει να ξεχάσουμε το παλιό ΠΑΣΟΚ...

Ασπρο και μαύρο σε φόντο κίτρινο

Κάποιες φορές ανασύρονται από τη λήθη μορφές που έχεις συνδέσει με τη ζωή σου όπως την ονειρευόσουν… Ουσιαστικά στην επιφάνεια τις φέρνει η απουσία σύγχρονων τέτοιων διασυνδέσεων.

Νοιώθω ότι η λείπει από τη δημοσιογραφία αυτών των χρόνων ο Λυκούργος Κομίνης, η δεοντολογία και τα μυστικά της δημοσιογραφίας που κωδικοποίησε και χάρισε με αυτή την παλιά ελπίδα του δασκάλου που οραματίζεται (πώς λέμε Μαλέλης; ε, καμία σχέση!). Αυτό βέβαια που προσωποποιεί την έλλειψή του είναι το ειδικό βάρος της αιχμηρής ανεξαρτησίας, η δημοσιογραφία που αναζητά την αλήθεια, όχι αυτή που έπαψε ακόμη και να υποστηρίζει πως την υπηρετεί.

Σε μια δημοκρατία που ο τύπος δημοσκοπεί, η ανεξαρτησία αγνοείται.

Το ΠΑΣΟΚ και οι βιβλιοθήκες

Σε χθεσινή ανακοίνωσή του το ΠΑΣΟΚ αφού κατηγορεί τη ΝΔ για αδιαφορία και ανικανότητα στο θέμα των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών, εστιάζει την κριτική του στη λήξη της χρηματοδότησης της ελεύθερης πρόσβασης στα ηλεκτρονικά περιοδικά. Το θέμα αυτό διεκδικείται από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών (ΣΕΑΒ), με τον τρόπο που διεκδικείται... Ωστόσο είναι μέρος μονάχα του προβλήματος που υπάρχει γενικά στις βιβλιοθήκες της χώρας μας με τη χρηματοδότησή τους μετά τη λήξη των ευρωπαϊκών προγραμμάτων.

Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν ως επίδοξη κυβέρνηση "δεσμεύεται":

"1. για την άμεση επίλυση του προβλήματος αυτού, που παρακωλύει το εκπαιδευτικό και αναστέλλει το ερευνητικό έργο που παράγεται στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και
2. για την εφαρμογή μιας συνεκτικής Εθνικής Πολιτικής Βιβλιοθηκών και Πληροφόρησης, που θα στηρίζει μια σύγχρονη και αναβαθμισμένη Παιδεία".

Από πότε ρε παιδιά η συνδρομή στα ηλεκτρονικά περιοδικά που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη μπαίνει σε επίσημη ανακοίνωση επίδοξης κυβέρνησης;

Το αυτονόητο για μια κοινωνία που λειτουργεί είναι ανακοίνωση προεκλογική;

Τίποτα πιο ουσιαστικό ως υπόσχεση για την ανάπτυξη των βιβλιοθηκών δεν έχουν να ανακοινώσουν και να υποσχεθούν;

Πάλι εθνικές πολιτικές και επιτροπές, πάλι αναβολές και διαψεύσεις;

Είναι ψέμα ή αλήθεια ότι η κυβέρνηση της ΝΔ διέλυσε τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες, όπως έκανε για τις σχολικές η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πριν από μερικά χρόνια (επί Π. Ευθυμίου);

Για ξαναδιαβάστε συνάδελφοι την πρώτη δέσμευση: θα πληρώσουν για να είναι ξανά διαθέσιμα τα ηλεκτρονικά περιοδικά. Αυτό μόνο; 380 συμβασιούχοι απολύθηκαν πριν από τρεις μήνες. Το μισό προσωπικό των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών που δούλευε χρόνια με συμβάσεις... Γαργάρα τους κάνει αυτούς η ανακοίνωση. Γαργάρα κάνει την έλλειψη ειδικευμένου προσωπικού από όλες τις βιβλιοθήκες της χώρας. Μόνο αυτό μπορεί να υποσχεθεί;

Οι δρόμοι και οι πλατείες

Η Πανεπιστημίου γέμισε μουσικές… έχουμε πάλι εκλογές… αυτή η προεκλογική κοινωνικότητά μας σαν πανηγύρι των προσδοκιών και των οραμάτων… το τελευταίο ίσως μέσα σε εισαγωγικά φυλακισμένο….

Τέλος πάντων Κυριακή πρωί άλλη μια συνάθροιση των κατοίκων της Πόλης, τώρα στο πάρκο της Βίλας Δρακόπουλου. Σύμβολο του Αγώνα για καλύτερη ζωή έγιναν οι πλατείες μας. Δενδροφυτεύσεις, ανατροπές, χαλάσματα, κασμάδες, παιδιά, ζωγραφιές, μεγάφωνα, υπογραφές, υποστήριξη, επιτροπές αγώνα… Πότε θα το καταλάβουμε όλοι πως η πόλη αυτή μας ανήκει;

Δέκα blog μαζί που πλύθηκαν και έχουνε γίνει…

Στη Βλογάνδη το σύστημα των χρωμάτων είναι δικομματικό (κόκκινο-πράσινο). Ωστόσο υπάρχουν κι άλλα χρώματα που απειλούν αυτή την εναλλαγή στις κυβερνήσεις.

Ενδεικτικά («μάτωσα» να τα βρω) σας παραπέμπω στα μπλε, μαύρα, άσπρα και μωβ ιστολόγια. Δεν βρήκα κίτρινα, ροζ, πορτοκαλί και καφέ…


1. Μπλε τετράδιο ριγέ και μαύρο μολύβι Νο2…
2. Μπλε βελούδο
3. Santorini blue news
4. Blue winter roses
5. Το μαύρο πρόβατο
6. Μαύρο φίδι
7. Μαύρος Πητ
8. Λευκός θόρυβος
9. Μωβ στιγμές
10. Μωβ αέρας

Η Δανία του Νότου και οι Βιβλιοθήκες

Αντιγράφω τον εαυτό μου επαναφέροντας μια ανάρτηση από τις "Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες σε μαρασμό" σχετικά με το σύστημα βιβλιοθηκών της Δανίας.

Ετούτο το κάνω γιατί καθώς δεν γνωρίζετε τι γίνεται στη... γειτονική μας χώρα, τώρα που θα ξέρετε δεν θα έχετε δικαιολογία να μην οραματίζεστε ένα διαφορετικό αύριο για τις ελληνικές βιβλιοθήκες. Επίσης συμπληρώνω τη βιβλιογραφία του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ ενόψει της μετατροπής μας σε Δανία του Νότου....

""Το εκπαιδευτικό σύστημα της Δανίας είναι μείγμα αυτών της ευρωπαϊκής και της βρετανικής παράδοσης Στα 13 ιδρύματα πανεπιστημιακού επιπέδου και σε πολλά άλλα γύρω από αυτά ευδοκιμούν ποικίλης οργάνωσης, μεγέθους και αντικειμένου βιβλιοθήκες. Πολλά χρόνια τώρα υπάρχει μια ισχυρή παράδοση επίσημης συνεργασίας μεταξύ τους, ειδικά στα αντικείμενα του διαδανεισμού και στην ελεύθερη πρόσβαση σε αυτές όλων των πολιτών της χώρας.

Οι Δανοί επαίρονται για το πιθανόν καλύτερα χρηματοδοτούμενο δημόσιο σύστημα βιβλιοθηκών του κόσμου. Όλοι οι δήμοι της χώρα βάσει νόμου είναι υποχρεωμένοι να συντηρούν υπηρεσίες βιβλιοθηκών με ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών στο διαδίκτυο. Όλες οι δημόσιες βιβλιοθήκες έχουν συλλογές πολυμέσων, βιβλίων, περιοδικών και βίντεο. Υπάρχουν περίπου 270 δήμοι στη Δανία με περίπου 900 συντηρούμενες από αυτούς δημόσιες βιβλιοθήκες. Οι δήμοι οργανωμένοι σε 16 περιφέρειες έχουν και από μία κεντρική περιφερειακή βιβλιοθήκη. Μέρος της χρηματοδότησής της καλύπτεται από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Η ισχυρή παράδοση συνεργασίας μεταξύ των δημόσιων και των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών έχει οδηγήσει στην πολιτική ανοιχτής πρόσβασης όλων των πολιτών σε όλες τις βιβλιοθήκες. Οι δανέζικες ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες χρηματοδοτούνται κατά κύριο λόγο από τα ιδρύματά τους και έχουν αναπτυχθεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια ως αποτέλεσμα και της αύξησης των φοιτητών στα πανεπιστήμια.

Ως αποτέλεσμα του νέου νόμου περί βιβλιοθηκών που εγκρίθηκε από τη Βουλή το 2000, η Εθνική Αρχή Βιβλιοθηκών επένδυσε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων ηγεσίας στον τομέα των βιβλιοθηκών. Περίπου 200 διευθυντές βιβλιοθηκών συμμετείχαν τις χρονιές 2001-2003 σε συνεχή εκπαίδευση προκειμένου σε επίπεδο διοίκησης να μπορούν να απαντήσουν στις αυξανόμενες προκλήσεις και απαιτήσεις των υπηρεσιών τους.

Η Δανία έχει έκταση 43.094 τ.χμ., πληθυσμό (απογραφή 2005) 5.411.405 και πυκνότητα 125 κατ./τ.χλμ.Η Ελλάδα έχει έκταση 131.940 τ.χμ., πληθυσμό (εκτίμηση 2008) 11.214.992 και πυκνότητα 83,1 κάτ./τ.χλμ. "

Διαβάστε επίσης για την Ισπανία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία.

Δέκα πράσινα blog

Τι είναι πράσινο λοιπόν στην Ελλάδα; Μην είναι οι κάμποι, τα βουνά και οι χαράδρες; Δεν θα το έλεγα… Πράσινοι είναι οι οικολόγοι, το ΠΑΣΟΚ και ο Παναθηναϊκός.....

1. Το πράσινο μυρμήγκι

2. Το πράσινο χαμομηλάκι
3. Πράσινα κτίρια για έναν πράσινο κόσμο
4. Πράσινα ελάφια

5. 46 days… για δυο παπούτσια… πράσινα!
6. Πράσινο μίλι
7. Οικολόγοι-πράσινοι Δωδεκανήσου
8. Οι οικολόγοι-πράσινοι για τις περιοχές του ΔΙΚΤΥΟΥ 2000
9. Οικολόγοι-Πράσινοι Βόρειας Αττικής

10. Πράσινη συνείδηση

Δέκα κόκκινα blog

Τα ιστολόγια είναι διάσπαρτα στην παραλία του διαδικτύου. Είναι σαν να την περπατάς και το μάτι σου να σαρώνει προς εύρεση ωραίας πέτρας. Αυτό είναι και από τα ενδιαφέροντα της ιστορίας… πλην όμως ως βιβλιοθηκάριος, εντάξει… εντάξει… ως βιβλιοθηκονόμος και επιστήμονας της πληροφόρησης (με μία ανάσα)… έχω αυτή τη μανία της συγκέντρωσης, της οργάνωσης.

Και επειδή στα περιβόλια της… Βλογάνδης… φυτρώνουν διάφορα φυτά ξεκινάω την καταγραφή με τα χρώματα. Αν έλεγες σε κάποιον να διαλέξει κάποιο χρώμα, το πρώτο που θα σκεφτόταν θα ήταν το κόκκινο.

Για να δούμε λοιπόν τι συνδέει μια φανατική με την Αρβανιτάκη μουσικόφιλη με έναν βαμμένο οπαδό του Ολυμπιακού και τις συνταγές μαγειρικής, τα πιτσιρίκια του Γυμνασίου της Κατούνας με ένα χωριό της Λάρισας που… κόπηκε στα δυο, τους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ με τους συντρόφους του ΚΚΕ:
Και μια μικρή εξομολόγηση: το «κόκκινο μπαλόνι» πετάει όμορφα….

1. Βαθύ κόκκινο
2. Κόκκινο θρανίο
3. Κόκκινο πιπέρι

4. Το κόκκινο φουστάνι
5. Κόκκινο Νερό

6. Κόκκινο Μπαλόνι

7. Κόκκινος Θεός

8. Κόκκινος Ουρανός
9. Το κόκκινο που ήταν μπλε
10. Κόκκινο offline

Το διαρκές παρόν στα θρανία της άνοιξης

Πριν ξεκινήσω, δεν γίνεται θα το πω… τι όμορφο που είναι πάντα το λογικό… όταν το βρίσκεις: Στη χθεσινή Ελευθεροτυπία διάβασα για απόφαση της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών να κλείσει επ’ αόριστον αρνούμενη να λειτουργήσει με τρομερές ελλείψεις προσωπικού μετά και την απόλυση των συμβασιούχων της Βιβλιοθήκης και παρά τις αναποτελεσματικές εκκλήσεις στο Υπουργείο Παιδείας για τη στελέχωση του Ιδρύματος με ειδικευμένο προσωπικό….

Δυο φράσεις μαζί, χέρι-χέρι πάνε σήμερα πρώτη μέρα σχολείο. Η πρώτη του Έρικ Χομπσμπάουμ και η δεύτερη του Μάριο Λόντι.

Στις πρώτες σελίδες της «Εποχής των Άκρων» του Eric Hobsbaum υπάρχει η φράση: «… οι περισσότεροι νέοι σήμερα μεγαλώνουν σ’ ένα κλίμα διαρκούς παρόντος, χωρίς καμιά οργανική σχέση με το δημόσιο παρελθόν της εποχής που ζουν…».

Όταν ήμουν παιδί οι στείρες αφηγήσεις των τυποποιημένων σχολικών εορτών εξόριζαν το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο σε μια θολή μακρινή εποχή, μία Σοφία Βέμπο που τραγουδούσε για τσολιάδες, και τον «Αέρααα» και το Τεπελένι και… τελεία. Ήρωες, ουδέν άλλο. Η ιστορία ήταν, και νομίζω πως ακόμη είναι, εθνική κατήχηση απαλλαγμένη από «ενοχλητικές» λεπτομέρειες και αλλοιωμένη από ιδεοληψίες. Το Πολυτεχνείο του ’73 σύντομα θα έχει για το γιο μου την ίδια χρονική και ιστορική απόσταση που είχε για μένα το ’40.

Ακόμη και οι αφηγήσεις όσων έζησαν σημαντικά γεγονότα του αιώνα που έχει φύγει, οι οποίες φύτρωναν καμιά φορά στο οικείο περιβάλλον, είτε εκλαμβάνονταν ως άκαιρο συναισθηματικό ξέσπασμα, είτε ενδύονταν τη χλαμύδα μιας παλιάς ιστορίας που έπρεπε να μην χαλάει την επίκαιρη (και… πρόσκαιρη…) ευδαιμονία.

Εκτός από την (κακή) ποιότητα της σχολικής ιστορίας ρόλο στην απονεύρωση της σημασίας και του ρόλου της έπαιξε πιστεύω και η ποσότητα: τόνοι αρχαίας, βυζαντινής και νεότερης σε στοιχισμένη εναλλαγή. Όλα όσα έπρεπε να ξέρουμε, ξεκινούσαμε και απηυδισμένοι σταματούσαμε να τα μαθαίνουμε στο σχολείο.

Γεγονός είναι πως η ιστορία (όπως επίσης εν μέρει η πολιτική και σίγουρα η ποίηση) είναι ενοχλητικά πράγματα σε μια κοινωνία της κατανάλωσης. Οι διαχειριστές της ιστορίας, όπως και αυτοί της τρέχουσας ενημέρωσης, διαμορφώνουν δυναμικά και σχεδόν απόλυτα την κοινωνική αντίληψη και συμπεριφορά.

Ο καθρέπτης

Αφάνισε την εχέμυθη πλευρά του καθρέπτη
κι ας ματώσουν τα χέρια σου
-μην σταματάς
Συνεχίζεις να ονειρεύεσαι στο σεληνόφως
αποθηκεύοντας
απογοητεύσεις στη σκοτεινή πλευρά της σελήνης

Ξύσε
κάπου κρυμμένη
στην πίσω πλευρά του καθρέπτη
είναι η θλιμμένη μορφή σου
Ας είναι εκεί

Η καταγωγή του κειμένου

Έχουν τα κείμενα, όπως και οι άνθρωποι, τόπο καταγωγής πραγματικό ή του ονείρου, ταυτοποιημένο στο χρόνο ή άχρονο. Επι τούτου βέβαια συγχέονται τόπος και χρόνος γένεσης.

Τα καλοκαιρινά απογεύματα για παράδειγμα, πού θα τα ταξινομούσες; Δεν έχουν σαφώς θέση και αντικείμενα και τοπία ως συστατικά τους στοιχεία; Θα όριζες ως τόπο καταγωγής αυτού του κειμένου τη Μεσσαριά της Άνδρου ένα αυγουστιάτικο απόγευμα του 2009 και θα τελείωνες ωστόσο; Δηλαδή είναι ένα σημείο στο χωρο-χρονο-χάρτη ο τόπος γένεσης ενός κειμένου;

Η πραγματική ικανότητα ενός ανθρώπου να ντύνει με λέξεις, ήχους, εικόνες, ροή σκέψης, την επικοινωνία του με τους άλλους είναι νομίζω η εύρεση των συντεταγμένων του στο χώρο, το χρόνο και τις αισθήσεις. Το κείμενο δηλαδή είναι ο χάρτης της παρουσίας του στη ζωή.

Ένα παράδειγμα, η καταγωγή αυτού του κειμένου:
Σειρά καλοκαιρινά απογεύματα σε μποστάνια και περιβόλια, σε φραγκοσυκιές, κυπαρίσσια και ελιές, στο Βαθύ της Μάνης, στην Πλατεία Άρεως στην Τρίπολη, στο Μάη-Θανάση στην Κόρινθο, στη Μυλοκοπή πίσω από την Περαχώρα, στη Νάουσα της Πάρου, τα Λουτρά της Κύθνου ή τον Μυλοπόταμο των Κυθήρων, τρώγοντας καρπούζι, σύκα, πεπόνι, φτιάχνοντας σκηνές από καλάμια, ακούγοντας παραμύθια στην ξαφνική νεροποντή, κάνοντας ποδήλατο ή παίζοντας κρυφτό. Υπάρχουν και άλλα στοιχεία πολλά. Ενδεικτικά, ένα βουνό (συνήθως με ελιές ή με πουρνάρια), γεράνια στο μπαλκόνι, μεγάλες πέτρες στην παραλία, ερωτική έξαψη, παγωτό και άνθρωποι (πραγματικοί ή της φαντασίας).

Η γεωγραφία των σκέψεων δεν αναφέρεται συχνά, δεν είναι και εύκολη ενασχόληση εδώ που τα λέμε. Πάντως έχω την εντύπωση πως η καταγωγή των κειμένων είναι και λιμάνι αποχαιρετισμού – συνήθως επώδυνου. (Και ξέρω από πού κατάγεται αυτή η εντύπωση…)

Αυτό πάντως που μπορώ να πω με σχετική βεβαιότητα είναι πως είμαι γεωγράφος των σκέψεών μου. Αν όχι ταξιδευτής…

Τα αποσιωπητικά νησιά

Τα ελληνικά νησιά στοιχισμένα όπως είναι στα καλοκαίρια μας, μοιάζουν με τα αποσιωπητικά μιας ξεχασμένης και γι' αυτό ακατανόητης φράσης. Ενός χρησμού που σκεπάζει το βαθύτερο μπλε, άχρηστου πια. Ούτε τι αποσιωπούν δεν γνωρίζουμε: το παρελθόν ή το μέλλον;

Το φύλλο που λύγισε μέσα του

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τέλη Αυγούστου 2009 όταν τα μελτέμια τσάκισαν το φύλλο μιας καρυδιάς κι αφού το τράβηξαν με μανία από ‘δω κι από ‘κει, το έκοψαν από το κλαδί του και το ταξίδεψαν στα βουνά. Για ώρες έτρεχε το φύλλο σε βράχια και δρόμους και χτυπούσε πάνω σε αγάλματα και μπερδευόταν με σκουπίδια ή χάιδευε νεανικά κορμιά οδηγημένο θαρρείς από το αόρατο σκοινί της ζωής.

Μέχρι που κάποια στιγμή ο αέρας το έστειλε σε έναν κατάξερο ρυάκι στην άκρη ενός μονοπατιού. Στην απάνεμη σιωπή που ήρθε και έκατσε, το φύλλο λύγισε μέσα του από τον πόνο και πριν σωπάσει και αυτό για πάντα έκανε δάκρυ τις αναμνήσεις του και την αγάπη του και τ’ άφησε να φύγει.

Το δάκρυ κύλησε σε ένα νεκρό κλαδί στο πλάι, ύστερα σε μια πέτρα και έσταξε σε ένα διψασμένο σαλιγκάρι που είχε ξεμείνει από την Άνοιξη. Το σαλιγκάρι ήπιε το δάκρυ και ξεδίψασε την ελπίδα του για τα πρωτοβρόχια που είχε αρχίσει να σβύνει.

Πράγματι λίγες μέρες μετά οι βροχές του Φθινοπώρου ήρθαν και το σαλιγκάρι έβγαινε πάντα μετά το τραγούδι των νερών να πει την ιστορία του κομμένου φύλλου της καρυδιάς στ’ αποδημητικά πουλιά που ετοιμάζονταν να φύγουν και στους παππούδες που στέκονται στην πλατεία απέναντι από το μνημείο των πεσόντων.

Στα χρόνια που θα ‘ρθουν η ιστορία αυτή θα γίνει παραμύθι

Τα βιβλία μου και σε άλλη παραλία...

Αν δεν είναι διαδρομές του μυαλού ή του σώματος (είτε έτσι, είτε αλλοιώς πραγματικότητα οπωσδήποτε) οι διακοπές, τι άλλο θα μπορούσε να είναι;

Χάρτες πάντως –μην χαθώ- θα πάρω μαζί μου: καταρχάς πάλι το Σινόπουλο (Συλλογή ΙΙ) και το Λειβαδίτη (ο Τυφλός με το λύχνο). Θα τελειώσω (κοντεύω) το «Λαϊκό Κράτος του Χίτλερ» του Gotz Aly και το «Η εργασία, ο καταναλωτισμός και οι νεόπτωχοι» του Μπάουμαν. Και δύο αδιάβαστα και «φρέσκα»: την «Ιστορία του πολέμου» του John Keegan και την «Εποχή των Άκρων» του Χομπσμπάουμ.

Η ανάγνωση βέβαια είναι παράδοση υπό όρους μετά από επίμονη πολιορκία…

Ξέχασα να σας πω πώς θα φύγω: θα καβαλήσω τον «Κοφτό», ένα χάρτινο πουλί που ζει στους παιδικούς σταθμούς. Μαζί θα πετάξουμε για την Κόρινθο και ύστερα την Άνδρο. Εκείνος θα πετάξει. Για να προλάβω εγώ να γιατρέψω τα δικά μου φτερά…..

Κεγχριές, Σάββατο απόγευμα

Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν κλαίω χαμένες περιουσίες, εξοχικά που χτίστηκαν με την εκβιαστική αυθαιρεσία του νεοέλληνα.
Κλαίω για έναν τόπο που βλέπω να αναλώνεται σαν σαμπουάν και να πετιέται, για ένα τοπίο που χάνεται οριστικά, για μια πράσινη νησίδα στη φωτιά της δόμησης. Καταριέμαι τους εμπρηστές του μέλλοντός μου. Τους λουόμενους του αρχαίου λιμανιού της Κορίνθου που προχθές αδιάφοροι δροσίζονταν δίπλα στο δάσος που καιγόταν.

Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι η Ελλάδα που κάηκε πριν από δύο χρόνια επανεξέλεξε λίγους μήνες μετά την κυβέρνηση που την άφησε να καεί....

Δεν ξεχνώ;

Ξένος εδώ, ξένος εκεί,

όπου κι αν πάγω ξένος,

αν πάγω και στη μάνα μου,

παραβαρώ ο καημένος.

Θα πάρω έναν ανήφορο,

να βγω σε κορφοβούνι,

αχ, να βρω κλαράκι φουντωτό,

ωχ, και ριζιμιό λιθάρι,

να βρω και μια κρυόβρυση,

στον ίσκιο της να κάτσω,

αχ, να πω τα μαύρα ντέρτια μου

και τα παράπονά μου:

τραγούδια αν έχει η μαύρη γης

κι ο τάφος χαμογέλια,

έχει και μένα η καρδιά,

που βρίσκομαι στα ξένα.

*Το δημοτικό τραγούδι "ξένος εδώ" είναι τραγούδι της τάβλας από την Ανατολική Μακεδονία. Το τραγουδάει υπέροχα η Ξανθίππη Καραθανάση στο CD "Τραγούδια και σκοποί της Μακεδονίας" (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης)

Συνδικαλιστικά μπλοκ στα blog

Με νέα μέσα επιχειρούν τους τελευταίους μήνες τα συνδικαλιστικά σωματεία/ πρωτοβουλίες/ σύλλογοι να ενημερώσουν μέλη και κοινό για τα προβλήματα και τα αιτήματά τους. Στην όλο και διογκούμενη εργασιακή επισφάλεια, στην τεράστια αύξηση των συμβασιούχων και των άνεργων, στην αδυναμία του συνδικαλιστικού κινήματος να ανταποκριθεί στις αλλαγές έρχεται να αντιπαρατεθεί η βροχή πολλών νέων πρωτοβάθμιων σωματείων και η διαδικτυακή τους παρουσία μέσω των blog. Με τα blog οι συλλογικότητες αυτές επιχειρούν να ανοίξουν ένα παράθυρο στην ενημέρωση που δυστυχώς μέσω των επίσημων ΜΜΕ είναι εν πολλοίς κλειστό ή συχνότερα διαστρεβλώνεται από κάθε είδους σκοπιμότητες. Ο δημόσιος λόγος για τα εργασιακά δικαιώματα αποκτά έτσι μία καινούρια αξία που ξεφεύγει από τις απαρχαιωμένες και απαξιωμένες δομές του παρελθόντος, ή τουλάχιστον το επιχειρεί.

Παράλληλο φαινόμενο είναι οι online ψηφοφορίες και συγκεντρώσεις υπογραφών. Ενδεικτικά 10.382 υπογραφές συγκέντρωσε ο Σύνδεσμος Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών για να αποτραπεί η λήξη πρόσβασης σε 9000 ηλεκτρονικά επιστημονικά περιοδικά, 6035 το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών για να μην κλείσει και 5447 το ΕΙΕ για τον αντίστοιχο λόγο. Αμφίβολης αποτελεσματικότητας, ενδεικτικές όμως των μεγεθών των προβλημάτων και του αριθμού των ενδιαφερομένων είναι και άλλες δικτυακές «συναθροίσεις» όπως τα Forum συζητήσεων και τα group του Facebook. Οι «ΦΙΛΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΕΡΕΥΝΩΝ» αριθμούν 821 μέλη, οι ομάδες «Βιβλιοθηκονόμοι του facebook ενωθείτε!» 639, ενώ υπό το σύνθημα «ΣΤΙΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ ΜΟΝΟ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΟΝΟΜΟΙ!!!» έχουν συνταχθεί 626. Για κλάδους όπως οι βιβλιοθηκονόμοι αυτό είναι μια εντυπωσιακή (αναποτελεσματική) συγκέντρωση. Πιο αποτελεσματικές και λειτουργικές είναι οι ομάδες συζητήσεων. Στην google group με τον τίτλο “Σύλλογος Συμβασιούχων Εργαζομένων σε Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες” διακινήθηκαν στον ένα χρόνο λειτουργίας της 1131 μηνύματα..

Ο δικτυακός κόσμος αφορά και χρησιμοποιείται κατά κανόνα από τις μικρότερες ηλικίες. Δεδομένου ότι στο σύνολό τους θίγονται από την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα άμεσα η δικτυακή παρουσία σαφώς θα ενταθεί. Αυτό όμως που συνεχίζει να ενδιαφέρει είναι η νέα ανάπτυξη των συνδικαλιστικών συλλογικοτήτων και η δημόσια παρουσία και δράση τους.
Μια πρώτη αναζήτηση κατέγραψε λοιπόν τις εξής ιστολογικές παρουσίες:

1. Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες σε μαρασμό (Σύλλογος Συμβασιούχων Εργαζόμενων στις Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες): 137 post. Έναρξη: Ιούνιος 2008
2. Πρωτοβουλία Μεταφραστών – Επιμελητών: 25 post. Έναρξη: Δεκέμβριος 2008
3. Σωματείο Δημοτικών Αστυνομικών Θεσσαλονίκης - Σ.Δ.Α.Θ.: 75 post. Έναρξη: Φεβρουάριος 2009
4. Σωματείο Στελεχών Πρόληψης ( Εργαζόμενοι στα Κέντρα Πρόληψης του ΟΚΑΝΑ και της Αυτοδιοίκησης): 662 post. Έναρξη: Απρίλιος 2007
5. Σωματείο Εργαζομένων στα Τηλεφωνικά Κέντρα του ΟΤΕ: 52 post. Έναρξη: Δεκέμβριος 2008
6. Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Ηλιούπολης: 23 post. Έναρξη: Φεβρουάριος 2009
7. Σωματείο Συμβασιούχων Α.Π.Θ.: 15 post. Έναρξη: Μάιος 2009
8. Σωματείο Εργαζόμενων STAGE ΟΓΑ: 16 post. Έναρξη: Απρίλιος 2009

9. Σωματείο Ασκουμένων Προγράμματος STAGE ΙΚΑ: 61 post. Έναρξη: Σεπτέμβριος 2007
10. Σωματείο Εργαζόμενων Forthnet: 7 post. Έναρξη: Φεβρουάριος 2009
11. Σωματείο Εργαζομένων στα Τηλεφωνικά Κέντρα του ΟΤΕ στη Θεσσαλονίκη: 20 post. Έναρξη: Δεκέμβριος 2008
12. Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων: 8 post. Έναρξη: Οκτώβριος 2008
13. Σωματείο Επισφαλώς Εργαζόμενων: 7 post. Έναρξη: Απρίλιος 2009
14. Σωματείο Φυλάκων Σχολικών Κτιρίων Δήμου Πατρέων: 12 post. Έναρξη: Ιούνιος 2008
15. Σωματείο Δημοτικών Υπαλλήλων Αρτέμιδος: 15 post. Έναρξη: Μάρτιος 2009
16. Σωματείο Εργαζομένων στο Χώρο του Χορού: 7 post. Έναρξη: Οκτώβριος 2008
17. Εργαζόμενοι στις χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις (Σωματείο Εργαζόμενων Χρηματοπιστωτικών και Συναφών Επιχειρήσεων Νομού Αττικής): 75 post. Έναρξη: Απρίλιος 2008
18. Ένωση Τεχνικών (ΕΤΕ-ΔΕΗ) ΑΗΣ Κοζάνης: 23 post. Έναρξη: Φεβρουάριος 2009
19. Ο συμβασιούχος (Σύλλογος Συμβασιούχων Γιατρών ΙΚΑ Αττικής): 37 post. Έναρξη: Ιούλιος 2008
20. Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού: 25 post. Έναρξη: Δεκέμβριος 2008
21. Πρωτοβουλία Εργαζομένων Cosmote: 55 post. Έναρξη: Νοέμβριος 2005
22. Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής: 49 post. Έναρξη: Μάρτιος 2008
23. Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας: 113 post. Έναρξη: Ιανουάριος 2008

24. Σωματείο Εργαζομένων ΕΥΑΘ: 42 post. Έναρξη: Μάιος 2008
25. Σύλλογος Ζαχαροπλαστών Κομοτηνής: 6 post. Έναρξη: Νοέμβριος 2007

Υπάρχουν σαφώς και άλλα συνδικαλιστικά blog, πολλά επίσης συνδικαλιστικών παρατάξεων ή διάφορων πολιτικών ομάδων με εργασιακά θέματα. Η τυχαία και… επιπόλαιη εύρεση αυτών των 25 πρώτων μας οδηγεί ωστόσο σε κάποια συμπεράσματα. Τα περισσότερα συνδικαλιστικά μπλογκ δημιουργήθηκαν τον τελευταίο χρόνο, πολλά από αυτά παράλληλα με την ίδρυση και των σωματείων ή εν όψει της ίδρυσής τους.

Δέκα διάσημοι Έλληνες που εργάστηκαν ως βιβλιοθηκονόμοι

Σαν παιχνίδι αναζήτησα γνωστούς Έλληνες που έχουν εργαστεί σε βιβλιοθήκες. Στα 10 ονόματα οι 6 είναι ποιητές… και 1 πολιτικός:

1. Ο συγγραφέας Μενέλαος Λουντέμης (1912-1977) το 1938 διορίζεται βιβλιοθηκάριος της «Αθηναϊκής Λέσχης» με τη βοήθεια του Μιλτιάδη Μαλακάση
2. Ο Μέντης Μποσταντζόγλου (Μποστ) (1918-1995) το 1952 έπιασε δουλειά στην εφημερίδα «Καθημερινή», την οποία τότε διηύθυνε η Ελένη Βλάχου και στην οποία αρχικά εργαζόταν ως ταμίας και βιβλιοθηκάριος.
3. Ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος από το 1958 ως το 1965 εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Θεσσαλονίκης
4. Ο ποιητής Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου (1931-1996) εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
5. Ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος (1909-1990) το 1926 εργάστηκε ως βοηθός βιβλιοθηκάριου και γραφέας στο Δικηγορικό Σύλλογο της Αθήνας
6. Ο ποιητής, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων Γιώργος Μπλάνας (1959-) σπούδασε βιβλιοθηκονομία και εργάστηκε μεταξύ άλλων ως βιβλιοθηκάριος και διαφημιστής.
7. Η ποιήτρια Ζέφη Δαράκη (1939-) το 1964 διορίζεται βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη του Δήμου Αθηναίων, θέση στην οποία παραμένει ώς το 1985, μ΄ ένα «διάλειμμα» επτά χρόνων στη διάρκεια της δικτατορίας, όταν απολύθηκε λόγω αριστερών φρονημάτων.
8. Ο Νικόλαος Πολίτης (1852-1921), πατέρας της λαογραφικής επιστήμης στην Ελλάδα και καθηγητής της Ελληνικής Μυθολογίας και της Ελληνικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1880 διορίστηκε βιβλιοθηκάριος στη βιβλιοθήκη της Βουλής, εργαζόμενος για τέσσερα χρόνια στη σύνταξη του καταλόγου της.
9. Ο πρώην υπουργός Εθνικής Οικονομίας Γιάννος Παπαντωνίου (1949-) είχε εργασθεί το 1971 κι ενώ σπούδαζε στις ΗΠΑ (Ουισκόνσιν) ως βιβλιοθηκάριος στο Πανεπιστήμιο για να συμπληρώσει το εισόδημά του.
10. Ο στιχουργός και ποιητής Ισαάκ Σούσης (1962) έχει σπουδάσει βιβλιοθηκονομία και έχει εργαστεί ως βιβλιοθηκονόμος στα ΑΣΚΙ

Ό,τι βάζουμε στο αρχείο…

Διαβάζω αυτές τις μέρες το βιβλίο του Gotz Aly «Το λαϊκό κράτος του Χίτλερ» (Κέδρος, 2009). Το ενδιαφέρον του εστιάζεται στο πώς συμβίωσαν κοινωνικό κράτος και εγκλήματα στη Γερμανία των ναζί, πώς εξασφαλίστηκε η υποστήριξη των Γερμανών των κατώτερων τάξεων μέσα από τις κοινωνικές παροχές που «παρέπεμπαν» σε κοινωνική ισότητα και τέλος πώς εξασφαλίστηκαν τα χρήματα προκειμένου μέσω του ρουσφετιού να συναινέσουν οι Γερμανοί πολίτες στη ναζιστική δικτατορία.

Δεν θα πω περισσότερα για το βιβλίο, πιστεύω πως έχει πολλά να πει σε όσους το διαβάσουν, γιατί για μια ακόμη φορά θα σταθώ αλλού. Στις πηγές…. Ο γερμανός ιστορικός και δημοσιογράφος, αφού στην αρχή του κειμένου αναφερθεί στη μικρή βιβλιογραφία που υπάρχει για την εθνικοσοσιαλιστική κοινωνική και οικονομική πολιτική περνάει στη συνέχεια στις πρωτογενείς πηγές που χρησιμοποίησε για να ερευνήσει το θέμα του. Αρχίζει να αναφέρεται έτσι σε μία σειρά από αρχεία (κρατικά, υπηρεσιών, ιδρυμάτων) κάνοντας ένα Έλληνα αρχειονόμο/ βιβλιοθηκονόμο να νοιώθει άβολα….

Ενδεικτικά αναφέρεται στο Αρχείο της Τράπεζας της Γαλλίας (το οποίο ωστόσο δεν έχει ευρετηριαστεί!!!), στα «λαμπρά» ευρετήρια και τις συνθήκες εργασίας στα Αρχεία της Τράπεζας της Ιταλίας και στην Ουγγρική Εθνική Τράπεζα που απέρριψε το αίτημά του να ερευνήσει αρχεία της για την περίοδο εκείνη. Και η Ελλάδα; Η Τράπεζα της Ελλάδας «άφησε αρκετές αιτήσεις μου αναπάντητες», αν και τελικά στο βιβλίο ο συγγραφέας επιφυλάσσει ολόκληρο κεφάλαιο για τη ρευστοποίηση της περιουσίας των Εβραίων της Θεσσαλονίκης.

Αυτό το «αναπάντητο» με ενοχλεί περισσότερο από μία άρνηση. Η απαξίωση δεν υποκρύπτει σνομπισμό, ούτε καν γραφειοκρατία, φανερώνει άγνοια και τριτοκοσμικές αντιλήψεις. Στην Ελλάδα «βάζουμε στο αρχείο» ό,τι εξαφανίζουμε, όχι ό,τι θέλουμε να βρούμε.

Πριν από λίγα χρόνια κάποιοι άνθρωποι με το πλεονέκτημα της εικόνας των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας επιχείρησαν με εξαιρετικές πιθανότητες επιτυχίας να φέρουν στην Ελλάδα το παγκόσμιο συνέδριο της IFLA (International Federation of Library Associations), το κορυφαίο παγκόσμιο συνέδριο στο χώρο των επιστημών της πληροφόρησης. Ο λόγος που δεν έγινε στην Αθήνα είναι ότι ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού (ΕΟΤ) δεν απάντησε ποτέ στις επιστολές του αρμόδιου γραφείου της IFLA. Ίσως να τις έβαλε στο αρχείο…

Μικρές νοθείες

Σάββατο βράδυ στην Ορεινή Κορινθία, στη Λίμνη του Δόξα μία συναυλία όνειρο με το Βασίλη (Παπακωνσταντίνου). Το τοπίο μαγικό, η λίμνη ιδανική για μπάνιο, ο κόσμος πολύς. Πολύ καλή η κίνηση του Δήμου Φενεού. Μακάρι να πετύχουν μία πιο μόνιμη φεστιβαλική πορεία με ροκ μουσική μες στα βουνά.

Από την άλλη Στα... πεδινά, στην πρωτεύουσα Κόρινθο πριν από λίγες μέρες γιορτάστηκε ο πολιούχος για μια ακόμη χρονιά με κλαρίνα και γουρουνοπούλα από το... Σύλλογο Αρκάδων...

10 ερωτήσεις για τη δημοκρατία

Με την ελληνική δημοκρατία έχουμε ηλικιακή διαφορά μερικών ημερών μόνο. Κλείνουμε επομένως και οι δύο τα 35 φέτος. Ωστόσο βρε πατέρα θέλω να μου απαντήσεις ποια δημοκρατία γιορτάζει στις 24 Ιουλίου:

1. Η δημοκρατία που κερδήθηκε το 1974 ή αυτή που έχει χαθεί;
2. Η δημοκρατία των αγωνιστών ή η δημοκρατία των διαπλεκόμενων διαχειριστών;
3. Η δημοκρατία των πολιτών ή η δημοκρατία των Πρετεντέρηδων;
4. Η δημοκρατία των Ελλήνων ή η δημοκρατία των πολιτών;
5. Η δημοκρατία του Δήμου ή η δημοκρατία του Δήμαρχου;
6. Η δημοκρατία του απολυμένου και άνεργου ή η δημοκρατία του ζεύγους Αγγελόπουλου;
7. Η δημοκρατία της παραλίας ή η δημοκρατία του καναπέ;
8. Η δημοκρατία που σκότωσε ένα παιδί ή η δημοκρατία που αποπειράθηκε να σκοτώσει μια συνδικαλίστρια;
9. Η δημοκρατία της μίζας ή η δημοκρατία των μπάτσων;
10. Η αριστερή, η κεντρώα ή η δεξιά δημοκρατία;

Οι ερωτήσεις μπαμπά είναι πολλές ακόμη, αλλά αν μου απαντήσεις σε αυτές, εγώ καλύπτομαι…

Οι δέκα μυρωδιές-κλειδιά

Η όσφρηση αποτελεί, ίσως περισσότερο από τις άλλες αισθήσεις, ένα ασφαλές και επίμονο σύστημα ταξιθέτησης των αναμνήσεών μας. Με 10 μυρωδιές-κλειδιά που ανοίγουν πόρτες της ζωής μου θα φτιάξω μια αρμαθιά της:

1. Λεμονανθός: μυρωδιά της Άνοιξης, μισθοφόρος πασχαλινών αναμνήσεων

2. Περπατάς στους δρόμους μιας οποιασδήποτε ελληνικής πόλης ένα πρωινό καλοκαιριού, και από ανοιγμένα παράθυρα επιτίθενται μυρωδιές φαγητών που κατασκευάζονται. Τα γεμιστά σαφώς ξεχωρίζουν
3. Το κυπαρίσσι είναι άλλη μια καλοκαιρινή μυρωδιά. Γύμνια και θάλασσα
4. Ο καπνός από το τζάκι και εγκλωβισμένη μοναξιά εκεί έξω από τα σπίτια
5. Το νοτισμένο χώμα, τα πρωτοβρόχια, μελαγχολική επαναφορά
6. Τα βιβλία δεν έχουν βέβαια μόνο μία (άλλα χαρτιά, άλλες χρονιές, δέρμα, κόλλα), αγαπημένη ομάδα οσμών.
7. Η ανθρώπινη μυρωδιά-ταυτότητα σε σπίτια και κρεβάτια
8. Μυρωδιές των φρούτων (βερίκοκο πεπόνι, μήλο)
9. Οι στάνες. Πώς θα μπορούσε να υπάρχει ο κόσμος μας χωρίς αυτές…
10. Η τσίκνα, εθνική μυρωδιά μας

Βέβαια υπάρχουν κι άλλες πολλές (τα ξεβρασμένα φύκια, τα κομμένα ξύλα, το Κάιρο, το λιβάνι) που δεν χωρούν σε μια δεκάδα, όπως χωρούν σε μια ζωή

Οι δέκα δρόμοι με...ονοματεπώνυμο

Αφού οι άνθρωποι πολλές φορές είναι δρόμοι στη ζωή μας, ας πούμε πως έχουμε την ευχέρεια να βαφτίσουμε 10 δρόμους με το όνομά τους. Ποιοι είναι αυτοί; Και γιατί τους διαλέξαμε;

1. Σαπφούς Νοταρά: γιατί ήταν μια γυναίκα-σύμβολο μιας εποχής, μιας λαϊκότητας, μια φωνή-βράχος

2. Βασίλη Τσιτσάνη: για τη "Συννεφιασμένη Κυριακή"

3. Γιάννη Τσαρούχη: για τα ζεϊμπέκικα και τα αντρικά γυμνά

4. Πάμπλο Πικάσσο: γιατί σε κάνει να νοιώθεις πως η ζωγραφική είναι ένας άλλος κόσμος μέσα στον κόσμο μας

5. Μάνου Χατζηδάκι: για τις νυχτερινές μελωδίες του και τον αναρχισμό του

6 Νίκου Ξυλούρη: για το μέταλλο της ψυχής και της φωνής του

7. Τάσου Λειβαδίτη: για τη μοναξιά της ποίησής του

8. Χόρχε Λουίς Μπόρχες: για τη βιβλιοθήκη του μυαλού του

9. Τσε Γκεβάρα: για το όραμα της επανάστασης, την πίστη στην αλλαγή

10. Μελίνας Μερκούρη: όπως και να το κάνουμε ήταν Γυναίκα.

Όπως βέβαια μια πόλη δεν έχει μόνο δέκα δρόμους έτσι και η ζωή μας δεν έχει μόνο δέκα ονόματα...

Ο Ισαάκ Σούσης: ένας στιχουργός-βιβλιοθηκονόμος

Θυμάμαι κάποια περίοδο σίγουρα τον ενοχλούσε η στενότητα του χώρου των βιβλιοθηκών, τα κυκλώματα, οι λίγες προσλήψεις. Εξάλλου επέλεξε τη Βιβλιοθηκονομία «μεγάλος», δεν την βρήκε, όπως λίγο-πολύ εμείς οι υπόλοιποι. Στη Σχολή δυσκολεύτηκε μάλλον να προσαρμοστεί, αλλά μάλλον το ευχαριστήθηκε από κάποια στιγμή και έπειτα. Όπως και να είναι το θεωρώ γλυκιά εκδίκηση να μπαίνει ο Σούσης στις Βιβλιοθήκες ως απόκτημα*, από τη στιγμή που δεν μπήκε ως Βιβλιοθηκονόμος.

Τον θυμήθηκα, γιατί πια έχουμε χαθεί, όταν με διαφορά μιας μέρας διάβασα ένα ποίημά του στη «Βιβλιοθήκη» της Ελευθεροτυπίας (19/6/2009), και μια συνέντευξη-διάλογο με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο στα Νέα (20/6/2009). Θυμάμαι τη λαχτάρα μας ν’ ακούσουμε στον Μελωδία το «Νότο» και το «Γάτο», όταν μας είπε ότι βγαίνει το CD του Μαχαιρίτσα, την αγωνία μας σχεδόν πώς θα φανεί, το… καμάρι μας την επόμενη μέρα για τον Ισαάκ. Τα χρόνια πέρασαν, νομίζω αναγνωρίζεται ευρέως ως σημαντικός στιχουργός, δίνει συνεντεύξεις, του κάνουν αφιερώματα, γράφει και εκδίδει, όμως… έχω την υποψία ότι αυτή η βιβλιοθηκονομία του έχει κάτσει!

*Ο Σούσης έχει εκδώσει μία ποιητική συλλογή (Κλίνατε επ’άπειρον, Εκδ. Γαβριηλίδης) και έχει επιμεληθεί την έκδοση «Μάνος Λοΐζος: μια μέρα ζωής» (Εκδ. Ιανός).

Κρυφτό

Έκτοτε

όποτε κρύβομαι

γίνομαι αυτό που με κρύβει

η κουρτίνα

η τραπεζαρία

η αγωνία μου

Οι Κόρες της Ακρόπολης

Τόσο,

που μην έχοντας πια τι άλλο ν' αφήσουν στο χρόνο

έδωσαν τα χέρια τους

Οπότε και εμείς τις είπαμε αγάλματα

...

Κι ύστερα

βρέθηκαν κάποιοι να πουν πως ήταν

τα λύτρα της Αθανασίας

(Όπως τα δάκρυα είναι τα λύτρα της σιωπής)

Η (δικαιολογημένη) απαξίωση του Τύπου

Όσα γράψω σήμερα θα μπορούσαν να είναι μια οπτική της πραγματικότητας, σαν αυτές που καθημερινά διαβάζουμε στον Τύπο. Γεγονός είναι ότι με αρκετή διάθεση προβοκάτσιας τα γράφω.

Διαβάζω καθημερινά εφημερίδα, το Σάββατο δύο και την Κυριακή τέσσερις . Το θεωρώ επιτρεπτή ακόμη πολυτέλεια στον εαυτό μου. Τρία γεγονότα των τελευταίων ημερών ωστόσο τα θεωρώ αρκετά σοβαρά για να στηλιτεύσω τον Τύπο. Οι εργαζόμενοί του απεργούν σήμερα στερώντας μας από ένα εξαιρετικά σημαντικό δημόσιο αγαθό, αυτό της ενημέρωσης. Είναι ο μόνος επαγγελματικός κλάδος, του οποίου ένα πρόβλημα γίνεται τόσο γνωστό σε όλους επειδή διαχειρίζεται και ελέγχει το τι μαθαίνουμε. Εκτός από τους εργαζόμενους στον Ελεύθερο Τύπο που μένουν άνεργοι, πριν από 20 ημέρες έμειναν άνεργοι 380 βιβλιοθηκονόμοι των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών, και πριν από αυτούς εκατοντάδες άλλοι εργαζόμενοι, οι οποίοι με δυσκολία έγιναν μονόστηλο ή δεν γράφτηκε και δεν ειπώθηκε τίποτα γι’ αυτούς. Σε αυτή την οπτική υπάρχουν πολλές αντιρρήσεις, τις οποίες επί τούτου δεν αναφέρω. Με δυο κουβέντες: μερικές δεκάδες άνεργοι δημοσιογράφοι δεν είναι παρά μερικές δεκάδες ακόμη απολυμένοι εργαζόμενοι.

Μετά την απαξίωση της πολιτικής, στην οποία συμβάλλουν τα ΜΜΕ, την οποία τροφοδοτούν και τρέφονται από αυτήν, ζυγώνει αυτή η στιγμή που οι Πρετεντέρηδες θα αρχίσουν να εισπράττουν όλο και πιο έντονα την αμείλικτη κριτική των πολιτών. Θύματα στην αδηφάγα παγίδα που έχουν στήσει στις άλλες εξουσίες θα πέσουν σύντομα και αυτοί. Θα απαξιωθούν. Αφορμή για μια τέτοια απαξίωση μπορεί άνετα να αποτελέσει η απίστευτη περιγραφή λεπτομερειών της ανύπαρκτης συνάντησης Ερντογάν-Καραμανλή το Σάββατο, όπως αυτή δημοσιεύτηκε στις πρώτες κυριακάτικες εκδόσεις Βήματος, Ελευθεροτυπίας και Έθνους. Περιμένω δημόσια συγγνώμη των εντύπων αυτών για την προσβολή της νοημοσύνης μου ως πολίτη και αναγνώστη τους.

Άλλη μία όμως «σοβαρή» εφημερίδα έκανε κατά τη γνώμη μου την Κυριακή ατόπημα. Η Καθημερινή πάντα, σε όλα τα ιδεολογικά της ταξίδια, κρατούσε επίπεδο στην αρθρογραφία και το σχολιασμό. Είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς συνολικά ή εν μέρει ξέρεις πως διαβάζεις μια στιβαρή εφημερίδα. Θεωρώ ωστόσο κατώτερη της Καθημερινής τη γκεμπελική δημοσιογραφία της κυρίας Μαρίλης Μαργωμένου, η οποία στις 21/6/2009 σε εκτενές άρθρο εκφράζει με εντυπωσιακό αυριανισμό την προσωπική της εμπάθεια εναντίον του προέδρου ενός κοινοβουλευτικού κόμματος (ΣΥΝ).

Από τον «πιτσιρίκο» Τσίπρα που πίνει ένα καφάσι μπύρες μετά την εκλογή του και το ΚΚΕ που ξύπνησε μέσα του (αυτό μάλλον είναι κακό!!!), τα πλουμιστά πουκάμισα και το νεαρό μεταλλειολόγο από το Περιστέρι που ανέλαβε το Γραφείο Τύπου ως τις φαντασιώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, το ρεπορτάζ (και όχι άρθρο γνώμης) της «δημοσιογράφου» κας Μαργωμένου στάζει ανοργασμικό δηλητήριο και δεν αποτελεί αμείλικτη έστω πολιτική κριτική. Νοιώθω πως μετά την περιβόητη «Κύρκαινα» της Αυριανής πριν από χρόνια, τώρα θα μπορούμε να μιλάμε για το «νεαρό Τσίπρα» της Καθημερινής.

Νομίζω είναι τεκμηριωμένα σαφές: κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας.

Ο ΣΕΑΒ και οι γαργάρες... που τον έπνιξαν

Ο Σύνδεσμος Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών νωρίς πέρυσι επισήμανε με μήνυμά του τους κινδύνους από την επικείμενη λήξη της χρηματοδότησης των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών με σαφή και αιχμηρό τρόπο. Το μήνυμα αναπαράχθηκε σε όλες σχεδόν τις ιστοσελίδες βιβλιοθηκών και το περιεχόμενό του αποτέλεσε τον κορμό αρκετών ερωτήσεων στη Βουλή και άρθρων στον τύπο.

Το φθινόπωρο ο ΣΕΑΒ έλαβε υποσχέσεις για χρηματοδότηση της οριζόντιας δράσης , του συλλογικού καταλόγου των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών και των ηλεκτρονικών πηγών δηλαδή, από τον τότε Γραμματέα του ΥΠΕΠΘ κο Πανδρεμένο. Ο ΣΕΑΒ ξέχασε τις κάθετες δράσεις (την ξεχωριστή χρηματοδότηση των δράσεων ανά βιβλιοθήκη), έβγαλε ένα ευχαριστήριο μήνυμα προς το ΥΠΕΠΘ με μια μικρούτσικη αναφορά ελπίδας για επίλυση του θέματος και για τις βιβλιοθήκες και ησύχασε...

Τώρα ο ΣΕΑΒ συγκεντρώνει υπογραφές για να πιέσει το Υπουργείο Παιδείας να χρηματοδοτήσει την οριζόντια δράση καθώς 9000 τίτλοι ηλεκτρονικών περιοδικών δεν είναι πλέον προσβάσιμοι καθώς οι εκδότες δεν έχουν πληρωθεί.

Υπογραφές είχε συγκεντρώσει πέρυσι και η Ένωση Ελλήνων Βιβλιοθηκονόμων και Επιστημόνων Πληροφόρησης, τις οποίες ποτέ δεν έστειλε στο Υπουργείο, ενώ και το ψήφισμά της τότε αγνοείται από την ιστοσελίδα της.

Αυτά για να μην ξεχνιόμαστε... και για να εξηγήσουμε γιατί είναι ελάχιστοι οι βιβλιοθηκονόμοι που υπογράφουν το κείμενο του ΣΕΑΒ

Πρωτοβουλια Μεταφραστων - Επιμελητων

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία παίρνει σιγά-σιγά σάρκα και οστά και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι ελπιδοφόρο για το χώρο των μεταφραστών και επιμελητών και τα επαγγελματικά τους δικαιώματα. Πρόκειται για τη Πρωτοβουλια Μεταφραστων - Επιμελητων

Περισσότερα μπορεί να διαβάσει κανείς στο ιστολόγιό τους. Μετά το Σύλλογο Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου, άλλη μία συλλογική κίνηση σχετική με το βιβλίο διαμορφώνεται. Ας δούμε πότε και οι βιβλιοθηκονόμοι και αρχειονόμοι θα αντιληφθούμε ότι ένα δήθεν επιστημονικό με σάλτσα από συνδικαλισμό σωματείο δεν αρκεί για τη διεκδίκηση του αυτονόητου. Τουλάχιστον....

Το ΕΚΚΕ και οι βιβλιοθηκονόμοι

Σε μια χώρα που εφαρμόζει μεταναστευτική πολιτική βάσει των ποσοστών του ακροδεξιού ΛΑΟΣ, και κοινωνική πολιτική βάσει της οικονομικής, είναι άδικο να μιλούμε για έλλειψη πολιτικής για την έρευνα και την εκπαίδευση. Υπάρχει πολιτική: η πολιτική απαξιώσης και καταστροφής.

73 βιβλιοθηκονόμοι είχαν υπογράψει μέχρι χθες το κείμενο υποστήριξης του ΕΚΚΕ, μαζί με 5151 άλλους συμπολίτες μας (κυρίως ερευνητές και πανεπιστημιακούς) που υποστηρίζουν τη μη κατάργηση του εξαιρετικά σημαντικού Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών.

Θεωρώ ωραίο, αλλά όχι αντάξιό μας αυτόν τον αριθμό. Ένας κλάδος, όπως οι βιβλιοθηκονόμοι και αρχειονόμοι ξέρουμε εκ πείρας την πολιτική απαξίωσης και καταστροφής των υποδομών έρευνας στην Ελλάδα. Οφείλουμε συνεχώς να υποστηρίζουμε το αυτονόητο. Οι ερευνητές είναι οι άνθρωποί μας, τα ερευνητικά κέντρα οι θεσμοί μας.

Οι παιδικές ζωγραφιές

Τι όμορφα που θα ήταν αν επιστρέφαμε στο γενέθλιο τόπο των παιδικών ζωγραφιών...

Η "Άρνηση"

Όπως η αλήθεια είναι το καθρέπτισμά της - τουλάχιστον τότε είναι πιο διακριτή - έτσι και τη νύχτα κυκλοφορούν οι σκιές. Οι σκιές είναι κατά κύριο λόγο αναμνήσεις.

Ας πούμε ένα παράδειγμα: Η "Άρνηση" του Σεφέρη μελοποιημένη από το Θεοδωράκη είναι για τους περισσότερους μια δυνατή ανάμνηση του συλλογικού παρελθόντος. Παρέες που την τραγούδησαν - παλιότερα ο κόσμος τραγουδούσε - ας πούμε κάτι καλοκαίρια κάτω από την κληματαριά ή σε παραλίες γύρω από τη φωτιά είναι το περίγραμμα αυτής της σκιάς. Συχνά κάποιος έπαιζε και μια κιθάρα. Και εμείς τα παιδιά τραγουδούσαμε - λάθος - πως "πήραμε τη ζωή μας λάθος"... (όπως η αλήθεια είναι το καθρέπτισμά της- έστω σε άλλο χρόνο).

Η "Άρνηση" λοιπόν είναι μια συλλογική εποχή με άχλη επαναστατικότητας, κάποιο φοιτητή ή θείο αριστερό, ή τελοσπάντων "δημοκρατικό". Νόμιζες πως πίσω από τα βλέμματα όσων τραγουδούσαν υπήρχαν μυστικά και αποκαλύψεις...

Από τότε έχουν αλλάξει πολλά. Στην παραλία που πηγαίναμε παλιά τις νύχτες, στα "Καλάμια" της Κορίνθου, και τρώγαμε σε μια κουρελού και τραγουδούσαμε στα σκοτεινά, σήμερα έχει φώτα, μαγαζιά, ταβέρνες, πιτσαρίες, κόσμο, αυτοκίνητα, ποδήλατα, αλητεία, παγωτά, ξαπλώστρες, ομπρέλες, ντουζιέρες, μουσική, σκουπίδια και φραπέδες. Ο φοιτητής παντρεύτηκε και έκανε παιδιά. Και ο θείος ψηφίζει ακόμη ΠΑΣΟΚ. Σήμερα έβαλα πρώτη φορά στο γιο μου ν'ακούσει την "Άρνηση" και του είπα πως ο κόσμος την τραγουδούσε πολύ όταν εγώ ήμουν μικρός.

Υ.Γ: Σαν σήμερα πριν από 15 χρόνια πέθανε ο Μάνος Χατζηδάκις.

Η λαϊκή αγορά

Η Λαϊκή δεν είναι βέβαια πάράθυρο στις πρωινές εκπομπές και στα δελτία ειδήσεων. Είναι σαφώς κάτι παλιότερο από την τηλεόραση, ίσως πρόγονός της, γι' αυτό και αυτή την εκδικείται. Είναι η αγορά αιώνων τώρα με τα τεχνάσματά της, τις διαφημίσεις, τον αμείλικτο σχολιασμό.

Θυμάμαι πόσο εντύπωση μου είχε κάνει ο ενθουσιασμός κάποιων Άγγλων πανεπιστημιακών πριν από χρόνια όταν βρέθηκαν τυχαία στη Λαική της Λάμπρου Κατσώνη και με επιφωνήματα φωτογράφιζαν τα πάντα.

Η Λαϊκή λοιπόν είναι πανηγύρι των αισθήσεων. Τα χρώματα και οι μυρωδιές της εποχής, οι γεύσεις, η ψηλάφιση της ποιότητας. Είναι ένα πολύβουο μελίσσι, που καυγαδίζει, παραπονιέται, ρωτάει, σχολιάζει, διαφημίζει, καλοπιάνει και συναντιέται μια φορά την εβδομάδα σαν σε θεατρική παράσταση με ρόλους και κείμενο μοιρασμένο.

Θα δεις εκεί όλους τους τύπους των ανθρώπων. Από την άλλη πλευρά θ' ακούσεις τους καυγάδες των λαϊκατζήδων, τα πολιτικά πειράγματα, αυτό το θαυμάσιο υπαινικτικό πινγκ-πονγκ αν περάσει καμιά αεράτη γκόμενα.

Θα κληθείς να δοκιμάσεις, οι σειρήνες θα σου υπόσχονται μέλι και ζάχαρη φρούτα, άρωμα πεπόνια, λεπτόφλουδες ντομάτες και πάσης φύσεως φρούτα και λαχανικά από τον τάδε ή δείνα τόπο, λες και το χώμα των ετεροδημοτών της πρωτεύουσας βγάζει ιδιαίτερη γεύση...

Η βόλτα στη λαϊκή τελειώνει, επιστρέφεις στο σπίτι τροπαιούχος των γεύσεων και των οσμών, πλένεις τα βερύκοκα, δοκιμάζεις, πικρά και άνοστα. Λες, κάτσε να δω τα κεράσια. Τελικά το χρώμα τους είναι πιο ωραίο από την ανύπαρκτη γεύση τους. "Την επόμενη φορά δεν θα την πατήσω" μονολογείς. Μια ακόμη φορά...

Οι εκλογές στην πλατεία

Α.
Τις εκλογές που πέρασαν τις έζησα ενεργά: περίπτερο στην πλατεία, αφισοκόλληση, εκλογικός αντιπρόσωπος. Η εμπειρία ενδιαφέρουσα και για μια ακόμη φορά αρκετά εξωστρεφής και κοινωνική για τα δεδομένα μου.

Τα στοιχεία της θα μπορούσαν να είναι πρώτη ύλη για χρονογράφημα. Τα τρία περίπτερα της πλατείας (ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) αποτέλεσαν μια ιδιότυπη και πρόσκαιρη γειτονιά. Νομίζω πως η πλατεία καταγράφει με τον καλύτερο τρόπο την κοινωνική μας συμπεριφορά. Είναι πια κατά κανόνα ξενόγλωσση. Όχι βέβαια γιατί την κατέλαβαν οι ξένοι, αλλά γιατί την αφήσαμε εμείς. Έχουμε το σπίτι μας, το τηλέφωνο και την τηλεόρασή μας, το πάρκινγκ και τη δουλειά μας, το αυτοκίνητο και το χωριό μας. Γίναμε χειριστές της ιδιώτευσής μας, αντικοινωνικοί, προστατευτήκαμε με το κρυφτό από την κριτική των άλλων. Δεν συζητάμε πολιτικά, δεν διαβάζουμε, δεν αμφισβητούμε με τη συμμετοχή, αλλά με την αποχή μας. Δηλαδή επιδοτούμε την καταδίκη μας χωρίς να θέλουμε την ευθύνη ότι την υποστηρίξαμε. Η Αριστερά είναι δυσάρεστη – εστιάζει σ’ αυτό που θέλουμε να ξεχνάμε – οπότε της γυρίσαμε την πλάτη και πήγαμε για μπάνιο.

Αφού δεν είδα ούτε ένα νέο 18-25 χρόνων να ψηφίζει στο εκλογικό μου τμήμα αναρωτιέμαι: ο «Δεκέμβρης» ήταν μια χειμωνιάτικη βόλτα στην παραλία;

Β.
Μια κυρία είχε φορέσει το κολιέ της και είχε βγει στην πλατεία παρέα με μια φίλη της. Είναι στην ηλικία των 65-70, συντηρητική και πολύ καθώς πρέπει ντυμένη. «Ποιοι είναι αυτοί;» αναρωτιέται περνώντας δίπλα από το περίπτερο. «ΣΥΡΙΖΑ;… Άει στο διάολο με τον Τσίπρα σας….». Η πληρωμένη απάντηση στις κραυγές της την απομάκρυνε τάχιστα: «πώς μιλάτε έτσι; Και έχετε τόσο ωραίο κολιέ….»

Γ.
Δεν μου επιτρέπεται μεγαλύτερη ανάλυση. Η αφισοκόλληση είναι ενδιαφέρουσα εμπειρία. Λέω ενδιαφέρουσα γιατί κατά βάθος διαφωνώ με την πρακτική της προπαγάνδας ακόμη και ως αναγκαίο κακό. Έχει όμως ως διαδικασία μία αίγλη σαν το εφηβικό ξεπαρθένεμα: μια παρανομία, μια νυχτερινή περιπολία των ιδεών την ώρα που οι άλλοι κοιμούνται. Σ’ εμένα υπήρχε δε και κάτι ακόμη πιο… εξωφρενικό: κολλούσα αφίσες παρέα με έναν μπάτσο.

Δ.
Ο Ηλίας και η Αυγή – δυο ονόματα δεμένα με το φως – είναι ζευγάρι χρόνια τώρα, αγαπημένο και αγαπητό σε όλους. Μετά τη διάσπαση του Συνασπισμού το '92 ο Ηλίας έμεινε στο ΚΚΕ και η Αυγή στο Συνασπισμό. Τα περίπτερα στην πλατεία, απέναντι. Απέναντι οι ιδέες, και τα βλέμματα εχθρικά μεταξύ παλιών συντρόφων. Ο Ηλίας και η Αυγή το βράδυ που κλείναμε έφευγαν μαζί για το σπίτι.

Ε.

Το περίπτερο του ΠΑΣΟΚ -το Mall της μικρής πολιτικής γειτονιάς μας - το κρατούσε τις περισσότερες μέρες ένας παππούς, όχι ιδιαίτερα ευχάριστος και γλυκός στην όψη. Ένα βράδυ κλείνοντας ήρθε και πλήρωσε για κάποια κουπόνια του Συνασπισμού. Όταν έφυγε, παραξενεμένος ρώτησα τους υπόλοιπους τι ήταν αυτό. Με αποστομωτική απλότητα μου είπαν πως το κάνει πάντα, στη μνήμη του αδερφού του που ήταν στο ΚΚΕ εσωτερικού.

Τέλος.

Υπάρχουν και άλλες στιγμές. Θα χρειαστούν ίσως και άλλη απόσταξη. Όπως και να είναι οι εκλογές τελείωσαν, τα περίπτερα διαλύθηκαν και αποσύρθηκαν και εγώ προχθές έκλεισα τα 35...