είναι
Και δεν είναι
Γιατί η μάνα μου είναι η μάνα μου
και ποίημα δεν είναι
Όμως είναι κάπως και η μάνα μου:
Ο πατέρας μου ήτανε σιδεράς
τον έχασα μικρή
που ο θάνατος τον πήρε
κι ύστερα άδειασαν το σιδεράδικο
και φέραν τα σίδερά του στην αυλή
και τα 'χαμε για χρόνια
ώσπου τα πούλησε ο γιος του -
που 'γινε κι αυτός σιδεράς.
Εγώ μικρή που ήμουνα
τα έστηνα και πάνω τους περπατούσα
τέσσερα και πέντε μέτρα μακριά
ακουμπισμένα σε δυο τούβλα στις άκρες
κι ακροβατούσα στην αυλή μας
ίσα μια παλάμη ύψος απ' το έδαφος
με απλωμένα χέρια σαν τα τσίρκα ή σαν τα πουλιά
που μαθαίνουν να πετούν
Κι αν έπεφτα, πολύ θα χτυπούσα
γιατί τα ορφανά και με το λίγο που χτυπούν, πολύ πονούν.
Ώρες και μέρες και χρόνια πολλά πήγαινα κι ερχόμουν
στα ατσάλινα σκοινιά της ύπαρξής μου
γιατί του πατέρα μου ήταν τα σίδερα
και κάπως σαν μαζί του να πήγαινα
και συζητούσαμε.
Όμως τα σίδερα πουλήθηκαν μια μέρα.
Και την επομένη στο σταθμό πήγα, στα τραίνα
και τη γραμμή πήρα
κι ακροβατούσα φεύγοντας μακριά
γιατί είχα μάθει να μην πέφτω
και κύρια να μην πονώ
και δεν μπορούσα πια να περπατώ στους δρόμους
των άλλων ανθρώπων.
***
ο πίνακας είναι του Ιρανού ζωγράφου Bahman Mohassess
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου