Το δεύτερο ποίημα του Pierre

 

Ανεβαίνοντας πάλι το λόφο,

τα κυπαρίσσια δεν ήταν εκεί -

«αφύλακτη η μνήμη» μονολόγησα

με κάποια ανησυχία

Τα παγώνια δεν με ανήγγειλαν 

στους πεθαμένους ιδιοκτήτες

και το ποδήλατό μου είχε χάσει τις ρόδες του

σε κάποια μυστική απόδραση

Ήμουν τώρα ένας ανάπηρος Κένταυρος του εικοστού πρώτου αιώνα

μπροστά σε μία λεηλατημένη ερημιά

«Θα γίνω εγώ η σειρά τα κυπαρίσσια

Και τα παγώνια με τα μεγάλα μάτια τους

Και τα ποδήλατα με τις ρόδες

Που κυλάνε στους χωματόδρομους

της Άνοιξης»

Δεν είναι λυρικό αυτό το ποίημα.

Είναι που πρόθυμα θα αντικαθιστούσα

τα κομμένα κυπαρίσσια

στο λόφο του Μάη Θανάση

Και τα σφαγμένα παγώνια της αρχαίας

Ανάστασης

Αν κάποιος μου το ζητούσε ή έστω

μου επέτρεπε να γίνω η απώλεια

που αποκαταστάθηκε.

***

 ο πίνακας είναι του Ιρανού ζωγράφου Bahman Mohassess