Μια παλλόμενη νύχτα, ένα σοφό λίγο στη φασαρία της πόλης και των ανθρώπων της, μια πείσμων αντίρρηση στην κρίση όταν επιχειρεί να μας τυλίξει με τη γλίτσα της – ευτυχώς ανεπιτυχώς, οικονομία του νου και όχι της ψυχής, λευκά κύματα φωνών και μαύρα πουκάμισα μαντολίνων, θαρρείς η νύχτα γεννάει τη μουσική, η νύχτα γεννάει την καρποφόρα ελπίδα, η νύχτα αντιστέκεται, όμορφα στην άκρη και πάνω από την πόλη, με μια φλούδα φεγγάρι στο πλάι, με μια φλούδα φεγγάρι στα τραγούδια του Μάνου και του Μίκη, αναμοχλεύοντας θλίψεις και ελπίδες και έρωτες και απώλειες, μια συναυλία διαδήλωση με πανό τα μάτια μας και συνθήματα τα τραγούδια μας, μια συναυλία-εισιτήριο στη νέα και όχι στην επόμενη μέρα, μια φλούδα φεγγάρι στα απελπισμένα όνειρά μας, μια φλούδα μουσική στην απέραντη νύχτα.
Αυτός είναι ο τόπος που γεννήθηκα. Και γεννιέμαι συνέχεια.
********************
Με αφορμή τη συναυλία του Γυναικείου Φωνητικού Συνόλου Κορίνθου «OPUS FEMINA» και της ορχήστρας νυκτών εγχόρδων «ATTICA» στο θεατράκι «Μίκης Θεοδωράκης» στα Εξαμίλια Κορίνθου, 18 Ιουλίου 2010.
Με αφορμή τη συναυλία του Γυναικείου Φωνητικού Συνόλου Κορίνθου «OPUS FEMINA» και της ορχήστρας νυκτών εγχόρδων «ATTICA» στο θεατράκι «Μίκης Θεοδωράκης» στα Εξαμίλια Κορίνθου, 18 Ιουλίου 2010.
