Εκπομπές στο Αρχείο: Χρόνης Μίσσσιος

 

«... η οποία είχε υποστεί όλη τη φθορά που υφίστανται οι λέξεις όταν τις υιοθετεί το σύστημα. Παραδείγματος χάριν, η λέξη «επανάσταση» για εμάς ήταν μια λέξη φορτισμένη, τρομακτική, μπορούσες να την γράψεις στον ουρανό. Σήμερα έχουμε την επανάσταση της σερβιέτας, της τουαλέτας, του babylino, του παγωτού...».

Ο Άρης Σκιαδόπουλος ως «Νυχτερινός Επισκέπτης» (βλ. αρχείο ΕΡΤ) επισκέπτεται στο Καπανδρίτι το Χρόνη Μίσσιο το 1997. Για μια συνέντευξη που σήμερα ίσως να μην δινόταν σε μία τηλεόραση εντελώς καθεστωτική και μια κοινωνία εντελώς αλλοτριωμένη. Γιατί κάτι τέτοια είναι πλέον ενοχλητικά όταν έχουν μαζική απεύθυνση.

Εκπομπές στο Αρχείο: Κωνσταντίνος Γιάνναρης

 

«Αυτό που βαριέμαι δηλαδή, ειλικρινά, βλέποντας τηλεόραση (κάκιστη τηλεόραση) και κινηματογράφο (κάκιστο κινηματογράφο) είναι ο φασισμός του τι εικόνες μας επιτρέπουν να δούμε. Δηλαδή ρε πούστη δεν ζούμε out of mind, ξέρεις βάζουμε τ' ακουστικά του γουόκμαν στ' αυτιά, κυκλοφορούμε μέσα στην Αθήνα και μπαίνουνε ζητιάνοι συνεχώς στο μετρό και Ρουμάνοι μουσικοί και παιδιά πέντε χρονών κι εσύ νομίζεις πως βρίσκεσαι σε κάποιο άλλο τριπ διαβάζοντας Nitro και Κλικ και ξερωγώ ποιο lifistyle περιοδικό - είσαι αλλού.»

Μου λείπει ο κινηματογράφος του Γιάνναρη. Εμένα αυτός με ξεβλάχεψε. 1999, ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης μιλάει στο Παρασκήνιο της ΕΡΤ και στον Αντώνη Τσάβαλο για τον δικό του φακό στην πραγματικότητα, για το δικό του δημιουργικό βλέμμα. Εκ των υστέρων, κι ίσως παρά τη θέλησή του, θα μπορούσαμε να πούμε πως αν δεν ήταν οικουμενικό αυτό το βλέμμα, ήταν σίγουρα καθολικά αποκαλυπτικό - σαν καλλιτεχνική ακτινογραφία μιας χυδαίας και κτηνώδους εποχής ευμάρειας.

Εκπομπές στο Αρχείο: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

«Το ποίημα βέβαια πάντα γεννιέται από μία πληγή (το πρόσωπό της σκοτεινιάζει). Και σαν (βαθιά ανάσα) προσπάθεια (κυρτώνει τους ώμους και μας κοιτάει ζαβολιάρικα) να γειάνει η πληγή, έρχεται το ποίημα και βοηθάει. Και το ποίημα είναι η ουλή που βλέπεις»

Είναι μία συνέντευξή της στο Μονόγραμμα (ΕΡΤ) το 2018 (σκηνοθεσία Χρίστου Ακρίδα), δύο χρόνια πριν πεθάνει. Νομίζω πως η Αγγελάκη-Ρουκ είναι υπέροχη ποιήτρια, ίσως η σημαντικότερη που έχουμε. Δεν στέκομαι εδώ σε αυτά. Στέκομαι στην εκπληκτική εκφραστικότητα του προσώπου της, στην πλαστικότητα των εκφράσεών της όταν μιλάει. Σαν να μην είναι λέξεις οι λέξεις της, αλλά πράξεις.

 

Εκπομπές στο Αρχείο: Ε. Χ. Γονατάς

 

«Από όλα τα βιβλία μου, τα λεξικά αγαπώ πιο πολύ από όλα. Οτιδήποτε λεξικά. Λεξικά, εγκυκλοπαίδειες, φυτολογικά, εγκυκλοπαίδειες ζώων, ελληνικές, ξένες, τα πάντα. Αυτά μ' ενδιαφέρουν.Όλη τη βιβλιοθήκη μου να μου πεις να στερηθώ - αν υπάρξει ανάγκη - τη δίνω, αλλά τα λεξικά να μείνουνε. Κατάλαβες; Και πάντοτε δεμένα με ανοιχτά χρώματα... Είναι φίλοι μου τα λεξικά... Να, άλλο εδώ αριστουργηματικό λεξικό... του Ραγκαβή... 1842... Τι λεξικό μπορεί να ήταν αυτό αυτό τότε, γιατί με ενδιαφέρει; Δεν έχουν κατασταλάξει εδώ εντελώς οι λέξεις, περιέχει εδώ εν δυνάμει ακόμη τις λέξεις... οπότε εμένα αυτό με εμπνέει, με κινεί, δεν με περιορίζει... άσε που έχει και ετυμολογίες, που μερικές φορές είναι και κωμικές... βέβαια δεν είναι και σωστές, αλλά είναι και ωραίες. Γιατί δηλαδή κι ο ποιητής τι κάνει, ετυμολογία δεν κάνει; Οι ποιητικές μεταφορές, άμα το σκεφτείς , είναι ετυμολογίες.»

Η σκηνοθεσία είναι της Εύας Στεφανή κι είναι αφημένη στους δαιδαλώδεις ρυθμούς, τις ιδέες, τους κήπους, τις αποθήκες και την καθημερινότητα του Ε. Χ. Γονατά, στον οποίο εξάλλου είναι αφιερωμένο αυτό το «Παρασκήνιο» του 1998 (ΕΡΤ). Νομίζω πως είναι από τα πιο ενδιαφέροντα πορτραίτα της ελληνικής τηλεόρασης, προφανώς ο Γονατάς σαν ένας εντόπιος Μπόρχες είναι μαγικός, αλλά και το ίδιο το ντοκυμαντέρ, οι λήψεις, οι επιλογές, οι χρόνοι, οι κλειστοί και οι ανοιχτοί χώροι. Και βέβαια βρίσκω εκπληκτικό το παραπάνω απόσπασμα, από τα λίγα βιβλιοφιλικά/σχετικά με τη δουλειά του Γονατά που κατάφερε η Στεφανή να του πάρει. Το υπόλοιπο αφιέρωμα είναι αφιέρωμα στις αποθήκες, τις γάτες, τους κήπους, τα τζίνια, τα πορτραίτα...

Εκπομπές στο Αρχείο: Κώστας Ταχτσής

 

Μία επιβατική αμαξοστοιχία περνάει από το σταθμό Πελοποννήσου κι αρχίζει να ακούγεται ένα μπουζούκι που παίζει. Το πλάνο αλλάζει κι ο Κώστας Ταχτσής περνάει από ένα οργανοποιείο του Κολωνού. Δυο άντρες καθιστοί, ο ένας μισόγυμνος γυαλοχαρτάρει ένα νέο όργανο, ο άλλος παίζει το μπουζούκι.

- Πώς είστε ρε παιδιά; Γεια!

- Γεια σου και σένα!

Το μπουζούκι σταματά, τον κοιτούν περίεργα.

- «Μπουζούκια βλέπω εδώ, ωραία παίζεις»

- ......

- Μπορώ να κάτσω;

- ....

Παίρνει την καρέκλα που ακουμπάει το πόδι του αυτός που παίζει το μπουζούκι, την πάει πιο πίσω και κάθεται.

- Ωραία παίζεις... παίξε-παίξε. Μήπως ξέρεις κανένα από τα παλιά που ξέρω κι εγώ, να το πάμε μαζί;

- ...

- Την «κοινωνία» την ξέρεις;

- Όχι

- Πώς δεν την ξέρεις καημένε, την «Κοινωνία» του Κολοκοτρώνη;

Κι αρχίζει να τραγουδάει α καπέλα «Η κοινωνία με κατακρίνει μ' έχει αδικήσει στ' αληθινά και το κορμί μου στιγμή δεν παύει να τυραννιέται και να πονά»

Δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω από αυτό το «Παρασκήνιο» του 1982 (ΕΡΤ) σε σκηνοθεσία του Τάκη Χατζόπουλου, το αφιερωμένο στον Τατχσή. Την είσοδό του σε ένα μπουρδέλο της Λεωνίδου, το κλάμα του όταν μπαίνει στο σπίτι που μεγάλωσε; Διάλεξα αυτή την κάπως εικαστική στιγμή της συνεύρεσής του με δυο άντρες και το υπαινικτικό τραγούδισμά του. Μου λείπει αυτός ο αιρετικός τρόπος της τηλεόρασης - καμία «ελεύθερη», βλέπε ιδιωτική, δεν έφτασε ποτέ εκεί. Ποτέ η ιδιωτική τηλεόραση δεν υπήρξε ελεύθερη στην Ελλάδα.

Εκπομπές στο Αρχείο: Σπύρος Βασιλείου

 

«Τότε ήρθε στο σπίτι μου και η μέλλουσα γυναίκα μου. Μου άρεσε, την κοίταζα... μετρήθηκα κάποτε κοντά της, είδα πως δεν ήταν τόσο πιο ψηλή από μένα, πως μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε αυτό το πρόβλημα. Και μια μέρα που περπατούσαμε στο δρόμο, τη σταμάτησα, την πήγα και της έδωσα μια πάστα στου Ζαχαράτου και της είπα «θέλεις να γίνεις γυναίκα μου;». Τρομοκρατήθηκε. Σχεδόν σηκώθηκε κι έφυγε. Αλλά σε λίγο είπε το ναι. Αρραβωνιαστήκαμε στις 25 Μαρτίου του '41 και παντρευτήκαμε στις 27 του Απρίλη του '41, τη μέρα που μπαίνανε οι Γερμανοί στην Αθήνα»

Το συγγεκριμένο «Μονόγραμμα» (ΕΡΤ) το σκηνοθέτησε ο Πάνος Κοκκινόπουλος. Ο/Η τεκμηριωτής/τρια του ψηφιακού αρχείου της ΕΡΤ δεν καταγράφει χρονολογία - πρέπει βέβαια να είναι μέσα στη δεκαετία του '80. Έχει ενδιαφέρον εκεί που οι συνεντευξιαζόμενοι αναφέρονται στο έτερο ήμισυ της ζωής τους. Η έκταση και ο τρόπος και η όποια θέλησή τους να (μην) αναφερθούν σε αυτό κάνει κάπως διάφανη την προσωπική τους ζωή. Στη στιγμιότυπο, το ζεύγος Βασιλείου και η πλάτη μίας άδειας καρέκλας.

Εκπομπές στο Αρχείο: Μενέλαος Λουντέμης

- Ύστερα από 18 χρόνια στην ξενιτιά είναι και πάλι στην Ελλάδα ο Μενέλαος Λουντέμης. Στη Θεσσαλονίκη που τον συναντήσαμε θα του κάνουμε την πρώτη ερώτηση: τι αισθάνεστε κύριε Λουντέμη που ξαναβρίσκεστε στην πατρίδα;

- Είναι τόσο πολλά και τόσο σπαρακτικά αυτά που νιώθω, που δεν μπορώ να σας τα πω, είναι αδύνατο. Η θάλασσά μας, που είχα τόσα χρόνια να την δω, η Θεσσαλονίκη που είχα 35 χρόνια να την δω... Αλλά πιο πολύ με συγκίνησε η ψυχή των ανθρώπων, που έτρεμα μήπως την δω αλλαγμένη, μήπως δεν βρω την ελληνική ευαισθησία.

1976 - ο Λουντέμης αποκτά πάλι την ελληνική ιθαγένεια. Επιστρέφει στην Ελλάδα. Πεθαίνει ένα χρόνο αργότερα. Την ερώτηση την απευθύνει με εμφανή συστολή ο νεαρός τότε Μανώλης Μαυρομμάτης και ο Λουντέμης απαντά με βραχνή και πλημμυρισμένη στη συγκίνηση φωνή. Το απόσπασμα προβάλλεται στους «Ιχνηλάτες» του Δαυίδ Ναχμία το 2002 (ΕΡΤ).

Σημ.: το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε με τη βοήθεια του Σκαρίμπα. Με τη στήριξη του Μιλτιάδη Μαλακάση που επαίνεσε το πρώτο του έργο, δούλεψε ως βιβλιοθηκάριος στην «Αθηναϊκή Λέσχη»

Εκπομπές στο Αρχείο: Μαρία Δημητριάδη

«Και πώς να τα ξεμπερδέψω όλα αυτά; Μέσα από τα γαλάζια μάτια του γιου μου και το τραγούδι μου»

Η Μαρία Δημητριάδη αναλογίζεται τα 14 χρόνια της στο τραγούδι και απολογείται. Στην εκπομπή «Μικρά πορτραίτα» της ΕΡΤ (1982) και στον Μανούσο Μανουσάκη. Και κάπου στο πρώτο τρίτο του φιλμ απαντάει σε όλα αυτά που τη δοκιμάζουν και τα δοκιμάζει, που τη διεκδικούν και τα διεκδικεί, με τα οποία συγκρούεται και μέσα στα οποία δημιουργεί: απεργίες, θέατρα, φεστιβάλ, διαδηλώσεις, δίσκοι, σινεμά, μπουάτ, συγκεντρώσεις σε ένα τόπο που καταφέρνει με αξιοζήλευτο ταλέντο να ισοπεδώνει το διαμάντι και το κάρβουνο, ισοπεδώνοντας το πρώτο και γυαλίζοντας το δεύτερο. «Εδώ δεν έχεις το δικαίωμα να μιλήσεις, πρέπει να είσαι το παιδί του λαού με την τραβηγμένη φωνή, τα τραβηγμένα αυτιά και τα κατεβασμένα παντελόνια».

Το παιδί κι η τέχνη λοιπόν θα μας σώσουν

Εκπομπές στο Αρχείο: Όπυ Ζούνη

 

«... Γεννήθηκα στην Αίγυπτο και επί 21 χρόνια έβλεπα... το κίτρινο... Το φως στα έργα μου στην αρχή ήταν το κίτρινο... υπάρχουν πολλά κίτρινα... Δεν υπάρχει ένας τρόπος για να υπηρετήσεις το παραστατικό... Συνήθως ο καλλιτέχνης φτιάχνει και μετά σκέπτεται... Το αφηρημένο κομμάτι ενός έργου έχει δομή... ο κάθε άνθρωπος έχει την πικρή του ιστορία, κι αν η πικρή ιστορία είναι μικρή, παίρνει πάλι μεγάλες διαστάσεις..., το θέμα τελικά είναι να βγεις νικητής, ό,τι κι αν έχει συμβεί... στη ζωή μου δεν ξεχνώ πότε όσους ανθρώπους μου έκαναν καλό, γιατί τελικά αυτοί οι λίγοι άνθρωποι σώζουν την ανθρωπότητα, οι καλοί, οι τίμιοι... όταν ξέρεις πάρα πολλά πράγματα, αρχίζεις να λες «δεν ξέρω»... οι πολλές σπουδές στην τέχνη είναι για να μην ζωγραφίζεις τελικά... μπορώ να πω πως είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος με πολλά προβλήματα... τόλμησα κάποια στιγμή να προσθέσω το αφηρημένο στο γεωμετρικό χώρο...»

Σταχυολογώ φράσεις της Οπυς Ζούνη (1941-2008) στους «Δρόμους» της ΕΡΤ και τον Άρη Σκιαδόπουλο ένα χρόνο πριν το θάνατό της (2007). Νομίζω πως οι εικαστικοί είναι οι κατεξοχήν χειρώνακτες καλλιτέχνες, είναι εξερευνητές του φωτός, όχι του λόγου ή του ήχου. Υπ' αυτή την έννοια είναι κάπως φιλόσοφοι του ενστίκτου. Ένας καλλιτέχνης της γεωμετρίας, όπως η Ζούνη, μοιάζει χαοτική στο λόγο, σαν να μαζεύει ψηφίδες είναι όσα επιλέγει να διηγηθεί, ιστορίες της ζωής και ερμηνείες του έργου. Τελικά το ψηφιδωτό είναι μία ενιαία εικόνα που δεν κρύβει τα υλικά που τη συνθέτουν. Και είναι σημαντικό κάτι τέτοιο, όταν ο συνεντευξιαστής και ο σκηνοθέτης ενός ντοκυμαντέρ αφήνονται, δεν παραδίνονται, στο ύφος του συνεντευξιαζόμενου...

Εκπομπές στο Αρχείο: Θωμάς Γκόρπας

 

«- οργανωμένος σε κόμμα, ποτέ! Οργανωμένος μαζικά συχνά και για πολλά χρόνια... οργανωμένος έξω απ' το Κόμμα...

- τι ρόλο λοιπόν έπαιξε αυτή η αριστερή σου επιλογή;

- ... έμαθα πολλά, κοσκίνισα πολλά πράγματα μέσα μου, γνώρισα πολλά πράγματα και ανθρώπους, αλλά μαζί και το φαρμάκι ότι αυτή η λεγόμενη αριστερά στα χρόνια που περνάγανε ολοένα και λιγόστευε...»

Ο Άρης Σκιαδόπουλος ψάχνει τον Θωμά Γκόρπα στο Νυχτερινό Επισκέπτη του 1997 (ΕΡΤ). Και τον βρίσκει οργανωμένο έξω από τις νόρμες - κατά την ποίησή του δηλαδή...

Εκπομπές στο Αρχείο: Νίκος Καρούζος

 

Είναι νομίζω τρία πράγματα που μπορεί κανείς να προσέξει σε αυτό το μικρό απόσπασμα του «Μονογράμματος» (ΕΡΤ) του 1983, το αφιερωμένο από τους Σγουράκηδες στο Νίκο Καρούζο:

α) η σχεδόν θεατρική σκηνοθεσία του πλάνου. Ο Νίκος Καρούζος και η Μαίρη Μεϊμαράκη έχουν ήδη χωρίσει. Κάθονται στη βεράντα του σπιτιού. Εκείνος εμπρός από το παράθυρο. Εκείνη μακρυά του, μπροστά από την πόρτα. Και τα δύο ανοίγματα είναι ανοιχτά. Στο κάτω μέρος του πλάνου, ανάμεσά τους, μια παράδοξη νεκρή φύση αφημένη μάλλον όχι τυχαία: τέσσερα πορτοκάλια και μια κούπα καφέ

β) ο ποιητής διαβάζει ένα ποίημα για τη Μαίρη κι ύστερα λέει: «από τότε που γνώρισα τη... Μαίρη... μου συμπαραστάθηκε επί πολλά χρόνια, το μεγαλύτερο μέρος του έργου μου το έγραψα μαζί με τη Μαίρη και είχε ένα θαυμάσιο πάντοτε γούστο στο να κρίνει τα πράγματα...»

γ) εκείνη δεν απαντά, δεν μιλά, μοιάζει να μην αντιδρά. Ίσως από συστολή

Εκπομπές στο Αρχείο: Ελένη Βακαλό

 

- Μπορώ να καπνίσω;
- Βεβαίως!
- Ευχαριστώ!

Η συνέντευξη δίνεται στον Άρη Σκιαδόπουλο και στο «Νυχτερινό επισκέπτη» (ΕΡΤ) το 1996. Μοιάζει κάπως περίεργο να ρωτάει η Ελένη Βακαλό (1921-2001) αν μπορεί να καπνίσει, δεδομένου: α) ότι θα κάπνιζε όπως και να ήταν β) η συνέντεξη δίνεται στο σπίτι της (στην Πλατεία και οδό Παπαδιαμάντη στην Κυπριάδου). Είναι αυτή η μικρή και μεγάλη ευγένεια, αν και είμαι σχεδόν σίγουρος πως το θέμα του τσιγάρου θα είχε συζητηθεί από τα πριν, αφήστε που στην ουσία ακούγεται μία ερώτηση χωρίς ερωτηματικό.

- Μου είπατε πριν πως ανήκετε στον αντιεξουσιαστικό χώρο.
- Στον αντιεξουσιαστικό λόγο γενικώς

Εκπομπές στο Αρχείο: Νίκος Χουλιαράς

 

1985. Στο «Ζωντανό Μουσείο», την εκπομπή της Βεατρίκης Σπηλιάδη στην ΕΡΤ, ο Νίκος Χουλιαράς καταθέτει τα αισθητικά στοιχεία που σημάδεψαν τη ζωή και το έργο του δίνοντας παράλληλα και κάποια κλειδιά για την ερμηνεία των εικαστικών (και όχι μόνο) εμμονών του. Οι σκιές των έργων του ας πούμε, έχουν τις ρίζες τους στο θέατρο σκιών, στον Καραγκιόζη και τις παιδικές παραστάσεις που έστηνε ο ίδιος. Κυρίως στην παρουσία των σκιών των δέντρων της αυλής, των παιδιών και βέβαια στις σκιές εισαγωγής και αποχώρησης των φιγούρων στον μπερντέ. «Ένα από τα πράγματα που επηρέασαν τη ζωγραφική μου ήταν ο Καραγκιόζης που έπαιζα στην αδερφή μου και στα άλλα παιδιά στον κήπο του σπιτιού μας» αναφέρει ο υπέροχος ζωγράφος, πεζογράφος, ποιητής και μουσικός.

Νομίζω πως ζωγράφοι και ποιητές είναι αυτοί που διασώζουν τελικά τις μικρές και σύντομες και εύθραυστες κινήσεις της ζωής.

Εκπομπές στο Αρχείο: Μίλτος Σαχτούρης

 

Ο Σαχτούρης πέθανε ένα χρόνο μετά από αυτή την εκπομπή (Παρασκήνιο, 2004). Στα τελευταία πλάνα απαντά με δυσθυμία, δηλώνει κουρασμένος, δέν έχει τι να πει, κάπου είναι μπερδεμένα τα καινούργια ποιήματά του, αρρώστησε πρόσφατα, δεν θέλει να μιλήσει. Κι ο Λευτέρης Ξανθόπουλος τον παλεύει λίγο, μήπως πάρει κάποια φράση του. Τον ρωτάει λοιπόν για το σχολείο του, αν έκαναν σκασιαρχείο τότε,

-«Ουου, αγρίως» απαντά και μοιάζει σαν να μπόρεσε πάλι να ξεφύγει.

Και σκέφτομαι, καθώς τον ακούω: πάντα σκασιαρχείο έκαναν οι ποιητές, ειδικά ο Σαχτούρης.

Εκπομπές στο Αρχείο: Μελίνα Μερκούρη

 

- Ο έρωτας τι ρόλο έπαιξε στη ζωή σου;
- Αχ.... αχ...

Μελίνα Μερκούρη (1920-1994). Απαντώντας στο δημοσιογράφο Γιώργο Δουατζή σε εκπομπή του 1994 (ΕΡΤ).

Εκπομπές στο Αρχείο: Δημήτρης Χριστοδούλου

 

«Εκεί λοιπόν, στο κέντρο αυτού του τυφώνα, γεννιέται ένα παιδί - όπως χιλιάδες παιδιά που διοχετεύθηκαν μες στη ζωή, που εν πάσει περιπτώσει φτιάξανε αυτή τη χώρα. Ωστόσο, ανάμεσα σε αυτά τα παιδιά, ήταν κι εκείνα με την ιδιαίτερη ευαισθησία, που κάπως αλλιώς βλέπαν τον κόσμο. Δηλαδή τα παιδιά που χρειάζονταν παιδεία, βιβλιοθήκη, μουσική, μουσείο - να πλησιάσουν το χώρο της ευαισθησίας. Πράγματα ανύπαρκτα. Ωστόσο εάν δεν είχαμε τις βιβλιοθήκες, είχαμε μια τεράστια ανθρωπιά γύρω μας. Είχαμε τον ανθρώπινο πόνο κοντά μας, στα μάτια μας...»

Δημήτρης Χριστοδούλου (1924-1991). Στο «Μονόγραμμα» της ΕΡΤ (1986).

είκοσι επτά νοεμβρίου δύο χιλιάδες δεκαεννιά

Της έλεγα το πρωί πως θα ήθελα πολύ να φύγω, να μπορούσαμε να πάμε ένα ταξίδι κάπου στο εξωτερικό, να ανασάνουμε. Η μέρα τελειώνει, επιστρέφω στο σπίτι, το τρόλεϋ είναι γεμάτο κουρασμένους ανθρώπους, Ρώσους, Πολωνούς, Αλβανούς, Ρουμάνους, Αφρικανούς, Κινέζους, Φιλιππινέζους, Πακιστανούς, μια μικρή βαβέλ που φλυαρεί σε μια τροχοφόρα κιβωτό που κάθε λίγο αδειάζει λίγο από το περιεχόμενό της στην Πατησίων. Δεν έχω παράπονο, ένα ταξίδι στον κόσμο είναι κι αυτό: Ευαγγελισμός-Άνω Πατήσια.