Μονόπρακτα στο περιθώριο

Με έναν τρόπο ήσουν κι εσύ χθες εκεί. Φόρεσα το πουκάμισό σου, κούμπωσα το πρώτο κουμπί και βγήκα στη σκηνή. «Δεν μου λέτε, είστε ξένος εδώ;»

*** 

Την ώρα που έπεσαν οι προβολείς στη σκηνή σκέφτηκα πως μας τυφλώνει εξίσου το φως και το σκοτάδι.

***

Αέρας είναι το θέατρο. Φύσηξε λίγο απόψε. Και μας σκόρπισε στον κόσμο

*** 

Οι άνθρωποι πεθαίνουν σε δόσεις.

Πρώτα πεθαίνει το σώμα τους

Ύστερα το πιάτο τους στο τραπέζι

Ύστερα τα ρούχα και τα παπούτσια τους

Ύστερα τα καλάμια του ψαρέματος

Στο τέλος η οδοντόβουρτσά τους

Μια μέρα πεθαίνουν και οι φωτογραφίες τους

***

ο πίνακας είναι του Keith Vaughan

Ημερολόγιο νύχτας VI

Έχουμε μεγάλη αξία για τα όνειρα. Αφού είμαστε οι μόνοι που τα είδαμε, είμαστε κι αυτοί που θα επιβεβαιώσουν ή θα διαψεύσουν την ύπαρξή τους. Με δυο κουβέντες τα έχουμε στα χέρια μας τα όνειρά μας.

***
ο πίνακας είναι του Keith Vaughan

Ημερολόγιο νύχτας V

Γδύνεται τα ρούχα της μέρας και ξαπλώνει γυμνός στο κρεβάτι. Τυλίγεται τα σκεπάσματά του σαν χρυσαλλίδα κι αφήνεται στον ύπνο, όπως αφηνόμαστε στον οργασμό. Κι απ’ το κουκούλι του την άλλη μέρα βγαίνει μια πεταλούδα.

***

ο πίνακας είναι του Keith Vaughan

Ημερολόγιο νύχτας IV

Ο ύπνος δεν είναι ένα λευκό χαρτί. Ένα πεδίο μάχης γεμάτο νεκρούς σκεπασμένους με χιόνι δεν είναι.

Ο ύπνος είναι μια μαύρη νύχτα. Μαύρη γιατί πάνω της γράφτηκαν όσα δεν γράφτηκαν ακόμη κι όσα γράφτηκαν και ξεχάστηκαν. Γιατί πάνω της γράφτηκαν όσα έγιναν και όσα θα γίνουν, όσα δεν έγιναν και όσα δεν θα γίνουν, όλα αυτά για τα οποία μετανιώσαμε και όλα αυτά για τα οποία ελπίζουμε.

Ο ύπνος είναι ένα μαύρο χαρτί. Ένα πεδίο μάχης γεμάτο νεκρούς που θα σκεπάσει η επόμενη μέρα.

***
ο πίνακας είναι του Keith Vaughan

Ημερολόγιο στρώματος ΙΙΙ

Κοιτάω ψηλά – πριν προλάβει το φθινόπωρο και σκεπάσει το βαθύ μπλε με τη στάχτη και τα ξυσμένα μολύβια του. Βγαίνω σε αλάνες και σε παλιές γειτονιές με χαμηλά σπίτια, εκεί που μπορείς να βρεις πολύ από δαύτο και το σκίζω, το τσαλακώνω, το βάζω στην τσέπη μου και φεύγω.

Τις νύχτες απλώνω εντός μου τα μπλε του ουρανού και πετάω.

***

ο πίνακας είναι του Keith Vaughan

Ημερολόγιο στρώματος ΙΙ

Τις νύχτες τον άκουγε να βουρτσίζει τα δόντια του. Μια μέρα το πήρε απόφαση και πέταξε την οδοντόβουρτσά του στα σκουπίδια. Αφού ήταν πια νεκρός, έπρεπε να κόψει αυτή την ενοχλητική συνήθεια.

***

Ο πίνακας είναι του Keith Vaughan

Ημερολόγιο στρώματος I

Ήταν μια νύχτα παράξενη – στο μεταίχμιο μιας νέας εποχής. Πριν κλείσει τα μάτια του έμοιαζε σαν να πορεύεται σε έναν μακρύ διάδρομο κλείνοντας πόρτες, κλειδώνοντας πίσω του χιλιάδες πρόσωπα που κάτι του έλεγαν ή προσπαθούσαν να του πουν, κάτι περίμεναν από αυτόν ή για κάτι τον κατηγορούσαν. Τελικά ο ύπνος τον πήρε πριν προλάβει να φτάσει στο τέρμα αυτού του διαδρόμου, που λογικά θα υπήρχε. Σωριάστηκε νικημένος – αλλά συνέχισε να κλείνει πόρτες στον ύπνο του. Αθόρυβα σχεδόν.

Την άλλη μέρα ξύπνησε, πλύθηκε, ντύθηκε, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του και βγήκε στον κόσμο.

***

Το σχέδιο είναι του Keith Vaughan

ένα λεπτό κρεμμύδι

Μερικά κείμενα σε ξεφλουδίζουν. Και μένεις ένα κρεμμύδι κόκκινο και γυμνό που κλαίει ένα πρωινό του Μάρτη και έρχεται εκείνη η Άνοιξη σαν γυναίκα να σε χαϊδέψει, να σε αναστατώσει να σου υποσχεθεί και να σε προδώσει κι εσύ ανήμπορος παραδίδεσαι σε αυτή την προαιώνια σειρά των πραγμάτων- ανήμπορος όχι τελικά γιατί δεν μπορείς, αλλά γιατί δεν θες να αντισταθείς.

***

Η κόρη μου λέει πως αυτό το ζώο με το μακρύ λαιμό το λένε «χαμηλοπάρδαλη»- δεν θέλω να τη διορθώσω. Εξάλλου τώρα που το βλέπω πιο προσεκτικά το πράγμα, πράγματι, είναι μια χαμηλοπάρδαλη.

***

Ανέκαθεν θεωρούσα πως όλα ανεξαιρέτως τα γυμνά σώματα είναι όμορφα. Την ασχήμια τη βλέπω μονάχα στους ντυμένους ανθρώπους, ποτέ στους γυμνούς.

***

Διάβασα σε ένα βιβλίο δυο επιστολές που αντάλλαξαν το ’33 ο Einstein με τον Freud σχετικά με τον πόλεμο. Ο Φρόυντ λέει σε ένα σημείο πως την αρχική ζωώδη βία αντικατέστησε κάποια στιγμή στις ανθρώπινες κοινωνίες η θεσμοποιημένη βία του νόμου. Ο νόμος προσπάθησε να αντιμετωπίσει τις συγκρούσεις με έναν προληπτικό και πολιτισμένο τρόπο, όμως όταν τα πράγματα δεν είναι εύκολα, τα αδιέξοδα του νόμου αναλαμβάνει να επιλύσει η βία του πολέμου. Αν ο νόμος είναι μια πολιτισμένη προσπάθεια αποφυγής ή οριοθέτησης της βίας, αναρωτιέμαι όμως γιατί χρειάζεται τόση βία για να επιβληθεί.

***

Άκουγα χθες πως πρέπει να πιάσουμε πάτο ως χώρα (που δεν τον έχουμε πιάσει ακόμη δηλαδή…) για να μπορέσουμε να ανεβούμε ξανά. Και σκέφτηκα πως το περιβόητο «φως στην άκρη του τούνελ» που λένε, είναι τελικά ο πάτος της καταστροφής μας.

***

Αυτές τις μέρες της αποκριάς πάντα πιάνομαι από τους ώμους σε κυκλικό χορό με τους νεκρούς μου και χορεύουμε τραγουδώντας «πώς το τρίβουν το πιπέρι του διαβόλου οι καλογέροι». «Με τον πούτσο τους το τρίβουν και ψιλοκοπανίζουν» απαντώ και γελάμε όλοι μαζί δυνατά. Και μάταια.

Ασφυξία

Κάποιος μου στερεί τον αέρα αυτές τις μέρες. Αγωνιώ να βάλω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου, να τη μασήσω, να την καταπιώ να την κρατήσω κλεισμένη εκεί στα σκοτεινά της ψυχής μου, τα στεγνά, να με θρέψει. Και αυτή είναι ολοένα λιγότερη, και δεν μου φτάνει και ιδρώνω και με πιάνει πανικός και πνίγομαι και ανοίγω το στόμα μου όσο περισσότερο μπορώ και ρουφάω όμως δεν φτάνει και ανοίγω το στόμα μου ακόμα πιο πολύ τόσο πολύ που στο τέλος καταπίνω τον κόσμο ολόκληρο. Και τον κλείνω στα σκοτεινά της ψυχής μου, τα ζεστά. Και ύστερα όλα ησυχάζουν και όλα ερμηνεύονται. Όταν τα χωνέψω.

***

η φωτογραφία είναι του Αμερικανού Bruce Davidson

Ημερολόγιο που στάζει

Νίκος Χουλιαράς

Έχω ένα πορτοκαλί τετράδιο. Εκεί μέσα συγκροτούμαι σε σειρές λέξεων - στρατοπεδεύω στα λευκά του τοπία. Περιμένοντας.

***

Η Αλέκα μου είπε: "κοίτα πόσο γρήγορα ταξιδεύουν τα σύννεφα". Της απάντησα: "έχω καιρό να δω τον ουρανό" .

***

Τα blog είναι βέβαια άλλοτε ένα μικροσκόπιο, άλλοτε ένας μεγεθυντικός φακός, καμιά φορά είναι κυάλια. Με κάθε τρόπο είναι ένας μαγικός καθρέπτης, παραπλανητικός.

(βέβαια κάποιοι που και που τα φορούν σαν μονόκλ)

***

Αυτό το να συστηνόμαστε οι blogger με τα ιστολογικά μας ονόματα είναι σαν να ταυτίζουμε τον ηθοποιό με το ρόλο του. Δεν θα λέγαμε βέβαια τη Νένα Μεντή, ευτυχία, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Γι' αυτό, να ξεκαθαρίσουμε πως στην αληθινή μου ζωή φίλε όταν πίνω τσίπουρα, είμαι ο Γιώργος.

***

Όταν λέω όμορφη αυτή την πόλη εννοώ πως είναι η πόλη που μοιραζόμαστε (αναγκαστικά ίσως) τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τις εφορίες και τους τάφους της. Κι είναι ωραίο βέβαια να μοιράζεται κανείς.

***

Η Κική Δημουλά, σου είπα, είναι ο Τριβιζάς της ποίησης. Δεν υπερέβαλα.

***

Μου λείπουν πολύ οι Κατσιμιχαίοι αυτό τον καιρό. Γι' αυτό ακούω και ξανακούω το Bleibtreu Cafe "

 "... Το παγωμένο γέλιο του
ακούω και φοβάμαι
το γέλιο του πολέμου
ακούω ξανά από παντού
Αχ! πόσο εύκολα ξεχνάμε
το έγκλημα φυσάει ξανά από παντού"