Το ποίημα μου

 

Ένας άνθρωπος γκρίζος κατεβαίνει σκυφτός
Το δρόμο του απογεύματος
Το καμπύλο βλέμμα του
Η αιχμάλωτη σιωπή του. Ως κι αυτό το 

περπάτημά του - μοιάζει να στέκεται ακίνητος,
ενώ εμφανώς βιάζεται να πάει κάπου
ή από κάπου να φύγει.


Τελοσπάντων είμαι σίγουρος πως είναι
ο γκρίζος άνθρωπος
-όχι λόγω του απογεύματος
που στραγγίζει τα χρώματα
Σαν βρικόλακας μιας αποτρόπαιης μέρας


Είναι ο γκρίζος άνθρωπος που ξέρω
Κι ίσως να είμαι εγώ
Γι' αυτό τρέχω:
Να προλάβω τη νύχτα που θα με κάνει
Σκιά


***
Το χαρακτικό είναι του Χριστόφορου Κατσαδιώτη