Το ληξιαρχείο του πνεύματος

Και εκεί που «σκάβεις» κάποια ντουλάπια βρίσκεις σκονισμένα βιβλία. Ή σε βρίσκουν αυτά. Μάλλον σε βρίσκουν. Γιατί είσαι σε θέση να ξέρεις ή να υποψιάζεσαι τι κρύβεται πίσω από τη σκόνη τους και όχι να στέκεσαι σε αυτήν.

Ο βιβλιοθηκάριος λοιπόν είναι και ανασκαφέας της μνήμης. Και τα βιβλία –το έχουμε ξαναπεί- είναι απόμαχοι της α-λήθειας.

Τη χαρά μου που τα ανακάλυψα στη Βιβλιοθήκη δείχνω εδώ. Μοναδικά για ό,τι αποπειράθηκαν και ό,τι συμβολίζουν. Κάποιος άλλος μιλάει γι’ αυτά με γνώση: εδώ.
Εγώ απλά θα τα «καταλογογραφήσω» στο ληξιαρχείο του πνεύματος…

Η Πολιούχος Αδιαφορία

Πολιούχος («ο έχων την πόλιν») της Κορίνθου είναι ο Απόστολος Παύλος και τα πανηγύρια λίγο μετά το κλείσιμο των σχολείων ήταν για εμάς τα πιτσιρίκια σαν τελετή έναρξης του καλοκαιριού. Ο τέως μητροπολίτης Παντελεήμων είχε λοιπόν καθιερώσει να γιορτάζεται με σειρά εκδηλώσεων, τα ονομαζόμενα «Παύλεια», η μνήμη του. Η πατρωνία των εκδηλώσεων ήταν εξαιρετικά χαλαρή και η επισημότητα μάλλον η «στοιχειώδης».

Ο νέος μητροπολίτης της Κορίνθου, ο Διονύσιος, μετά το θάνατο του προηγούμενου μητροπολίτη έσβησε από το κοντέρ την αρίθμηση των «Παυλείων» και άρχισε να τα αριθμεί από την αρχή.

Φτάσαμε λοιπόν απ-αισίως στα Δ΄ Παύλεια:

Γέμισαν προχθές οι δρόμοι από παπάδες, μητροπολίτες από όλη την Ελλάδα, ήρθε και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και ο Μητροπολίτης του Χαρτούμ και μοναχοί από το Άγιο Όρος και καλόγριες από τα μοναστήρια της ευρύτερης περιοχής, και κάθε μέρα γίνονταν λειτουργίες (επί μία εβδομάδα) και παρακλήσεις και έγινε και «Μέγας Συνοδικός Εσπερινός» και ήρθαν και κόκκαλα αγίων πολλών και ο κόσμος τα προσκύνησε. Και είχε και στρατιωτικό άγημα, και οι βουλευτές ήταν παρόντες - της δημοκρατικής παράταξης και της επάρατης δεξιάς: αυτούς εκλέγει ο Κορινθιακός λαός - και ο δήμαρχος και ο νομάρχης. Και πολύς κόσμος τα παρακολούθησε όλα αυτά.

Χθες στην Κόρινθο ήταν αργία, οπότε οι Κορίνθιοι δεν αναγκάστηκαν να εκτεθούν στην απεργία. Και κουρασμένοι από τις θρησκευτικές εκδηλώσεις των ημερών αμέλησαν τις κοινωνικές και πολιτικές τους υποχρεώσεις και πήγαν όλοι μαζί στην παραλίααα. Όλοι; Όχι. Κάποιοι λίγοι, γύρω στους 50, με ένα πανό του ΠΑΜΕ για μια ακόμη φορά βγήκαν στους δρόμους της μικρής γενέθλιας πόλης, είπαν λίγα συνθήματα και διαλύθηκαν. Όσοι τους είδαν χαμογέλασαν ειρωνικά. «Τόσοι λίγοι;»

Δεν ξέρω αν πρέπει να γελάει κανείς για τους 50 διαδηλωτές μιας πόλης 50.000 κατοίκων, ή για τους 50.000 χιλιάδες προσκυνητές των «ιερών λειψάνων».

Δεν ξέρω αν πρέπει κανείς να γελάει ή να θυμώνει που μια πόλη σε μια τόσο δύσκολη στιγμή για τη ζωή των πολιτών της θαμπώνεται στα μεγαλοπρεπή πανηγύρια των παπάδων και αδιαφορεί για τους κοινωνικούς αγώνες.

Δεν ξέρω αν είναι αστείο θέαμα 50 διαδηλωτές του ΠΑΜΕ ή σοβαρό ζήτημα ότι 50 πολίτες της πόλης εκτέθηκαν στη χλεύη των αδιάφορων συμπολιτών τους διεκδικώντας ένα καλύτερο και πιο δίκαιο αύριο. Ίσως αν δεν υπήρχαν αυτοί να κοβόταν το γέλιο στους πολίτες αυτής της πόλης.

Πολλή μεγαλοπρέπεια και στόμφος και βυζαντινή λαμπρότητα και τελετές και χορηγοί και τιάρες και μήτρες και κόκκαλα και χρυσός και εγκαίνια εκεί που θα άρμοζε – για όσους θρησκεύονται- σεμνότητα και περίσκεψη. Για να μην «απομυθοποιούνται» όσα λέγονται από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο στα «Νέα»

Μένω λοιπόν στην άκρη της σκέψης. Μονολογώ σαν προφήτης:

…
«— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία

κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).

Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,

κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;»

...

Οι λέξεις του Τύπου

...
"επικίνδυνες είναι οι λέξεις
που έπεσαν από ένα σύνολο
θρύψαλα φράσεων αποφθέγματα
η αρχή ενός ρεφραίν
κάποιου ξεχασμένου ύμνου"
...

*************************************
Απόσπασμα από το ποιήμα του Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ "Αποκοιμόμαστε με λέξεις" (Μετάφραση Γιώργος Ζ. Χριστοδουλίδης

Μεταμοντέρνοι καιροί

Πολλά από αυτά που νοιώθω και αντιλαμβάνομαι αρνούνται τον τελευταίο καιρό να μετασχηματιστούν σε λέξεις, πολλά από αυτά που σκέφτομαι, καλύτερα διατυπώνονται από πολλούς αλλού, στον τύπο, τα ραδιόφωνα και στα ιστολόγια. Αυτό μου επιτρέπει να αποπειρώμαι ανασυντάξεις και να ρυθμίζω αντοχές (μετά από δύο χρόνια εξαιρετικής εξωστρέφειας –για τα δεδομένα μου).

Έχει αρχίσει να γίνεται καταφυγή από αφετηρία η οικογένειά μου, η μπέμπα με το καινούριο της όνομα (Στέλλα), ο Κωνσταντίνος και η τελευταία γιορτή του νηπιαγωγείου, η Κ. με το αιώνια αισιόδοξο χαμόγελό της… Αντί να τους στηρίζω εγώ όπως προβλέπεται… με έναν αφανή τρόπο αντιστρέφεται η σχέση. Τρομάζω όταν σκέφτομαι με τι όρους ξεκινούν τη ζωή τους – όχι την «προστατευμένη»- την πραγματική.

Το καλοκαίρι κρύβομαι καλύτερα στους ίσκιους των βιβλίων. Γδύνομαι από πολλές φιλοδοξίες και ενδοιασμούς, κολυμπάω στο λίγο της πραγματικότητας και στο πολύ της φαντασίας μου, χμ… δραπετεύω στο μέσα μου.

Αυτό τον καιρό χάνουμε πράγματα που δεν κοπιάσαμε να αποκτήσουμε, τα λένε δικαιώματα, τα οποία σχεδόν αδιαμαρτύρητα εκχωρούσαμε λίγο-λίγο τα τελευταία χρόνια. Έχω την αίσθηση ότι τα χάνουμε εύκολα, σχεδόν αφήνουμε να μας τα πάρουν. Δεν θα μπορούσαμε να μην είμαστε το βασικό πρόβλημα σε αυτή την προβληματική χώρα. Οι άνθρωποι γύρω μου ανακαλύπτουν σιγά-σιγά την απώλεια και φαίνονται να εξεγείρονται σε ένα… φαντασιακό επίπεδο. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν έβλεπαν (;) τις απώλειες των άλλων – κυρίως νέων- γύρω τους αυτά τα χρόνια. Τώρα τους φταίνε τα κόμματα που ψήφιζαν στο παρελθόν. Προς στιγμήν ψέλλισαν και το αίτημα να φορολογηθεί η εκκλησία, αλλά μετά το ξέχασαν, αφού τα κανάλια δεν το καλλιέργησαν. Ο σημερινός άνθρωπος ρίχνει στην τηλεοπτική αρένα τις σκέψεις, τις ανάγκες, τα συναισθήματα και με αυτά ταΐζει το αδηφάγο σύστημα εξασφαλίζοντας για τον εαυτό του την εκτόνωση, ή καλύτερα την καταπράυνση των παροξυσμικών επεισοδίων συνείδησης.

Οι άνθρωποι γύρω μου φαίνεται να γαντζώνονται σε μια (όλο και πιο απελπισμένη-στα μάτια μου) προσπάθεια να εξηγήσουν, να δικαιολογήσουν, να ελαχιστοποιήσουν τις ενοχλητικές πτυχές της αιτίας των προβλημάτων μας και των συνεπειών των αποφάσεών τους. Στις εφημερίδες διαβάζουμε:… «νοσοκομεία χωρίς... νερό για να πιουν οι ασθενείς. Νοσηλεύτριες που... δανείζονται τα γάντια η μία από την άλλη επειδή δεν υπάρχουν άλλα. Άρρωστοι που προετοιμάζονται για το χειρουργείο, περνούν με τα φορεία την πόρτα του αλλά επιστρέφουν... άπραγοι ξανά στα δωμάτιά τους»…. Και ενώ στην υγεία «έχουμε γίνει Ουγκάντα» πανηγυρίζουμε επειδή η Ελλάδα νίκησε στο μουντιάλ τη Νιγηρία – λες και παίζαμε 10 εκατ. Έλληνες ποδόσφαιρο και βάλαμε όλοι γκολ, λες και μια νίκη σε ένα άκρως επαγγελματικό άθλημα αλλάζει κάτι στη σκληρή πραγματικότητά μας. Και αφού συγκλίνουμε και αποκλίνουμε σε σχέση με τις αφρικανικές χώρες μας φταίνε οι συνδικαλιστές που κλείνουν τα λιμάνια ή οι άλλοι που σταματούν το μετρό. Ό,τι και να είναι οι συνδικαλιστές, τώρα παρά ποτέ άλλοτε, υπερασπίζονται αυτό που δεν πρέπει να χάσουμε: τη διεκδίκηση, τον Αγώνα.

Οι άνθρωποι γύρω μου ξέχασαν πως δεν τα είχαν πάντα όλα, ξέχασαν τις προσβολές και την αγωνία, ξέχασαν ότι ζητούσαν μια θέση στο δημόσιο από κάποιο βουλευτή και την πήραν, ξέχασαν ότι έκλειναν το στόμα όταν μπροστά τους περνούσαν οι μίζες και σε αντάλλαγμα έβρισκαν μόνιμη δουλειά, και τώρα ενοχλούνται όταν ψελλίζω τις αντιρρήσεις μου: «είσαι αχάριστος…. Δεν σου φτάνει που πάνω στην Κρίση έχεις δουλειά;».

Οι άνθρωποι γύρω μου είναι συνάδελφοι, φίλοι και συγγενείς. Οι άνθρωποι γύρω μου που φαίνονται λίγοι και δειλοί στην Κρίση είναι οι αγαπημένοι δικοί μου άνθρωποι. Και αυτό με πονάει.

**************************************

η πρώτη φωτογραφία είναι βέβαια από τους "Μοντέρνους Καιρούς" (1936) και η δεύτερη από το "Χρυσοθήρα" (1925).

Χωρίς λόγια

Η Αριστερά και οι πράξεις

Αχ αυτή η Αριστερά… πότε θα μάθει πολλαπλασιασμό… τόσα χρόνια με προσθέσεις… αφαιρέσεις… και διαιρέσεις… πότε θα μάθει πολλαπλασιασμό;

Δεν είχα σοβαρή εκτίμηση στα εξέχοντα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ και εν πολλοίς στις πολιτικές στοχεύσεις τους. Αρκετές φορές η ανευθυνότητα της μειοψηφίας και η παραδοσιακή μετριοπάθειά τους οδηγούσε σε νηφάλιες εκτιμήσεις. Ως εκεί κατά τη γνώμη μου η προσφορά τους, όμως η κοινωνία δεν έχει ανάγκη φιλολογίες και το όραμα απαιτεί στρατηγικές και σχέδιο και στόχο σαφή. Αν η μετριοπάθεια ήταν κάποιο πλεονέκτημα στη σχέση της Ανανεωτικής Πτέρυγας με το πολιτικό κοινό αυτό χάθηκε οριστικά με τη διάσπαση του Συνασπισμού και τα ψελλίσματα των φιλόδοξων στελεχών για νέες μορφές πολιτικής δράσης.

Ας είναι. Πέρυσι το Φεβρουάριο είχα γράψει εδώ μέσα ένα κείμενο με τίτλο «Λόγος υπέρ πολιτικής» ενθουσιασμένος από το ήθος και την πολιτική συμπεριφορά του Γιάννη Δραγασάκη και τις αναλύσεις του για την επερχόμενη τότε οικονομική κρίση. Επαναλαμβάνω εδώ την επωδό αυτού του κειμένου:
… «Η πολιτική είναι συν-εργασία έξω από την ατομικιστική μονάδα υπέρ του συνόλου και του μέρους, δεν είναι ένα χαρτί σ' ένα κουτί που διορίζει τους διαχειριστές της ζωής μας...»

Ξέρω πως λίγους μπορεί να ενδιαφέρει η άποψή μου ή η σχέση μου με ένα πολιτικό χώρο. Είμαι όμως εκεί για να υπηρετήσω μαζί με άλλους ένα καλύτερο κόσμο που μόνος μου δεν μπορώ να τον φτιάξω. Πριν από μερικές εβδομάδες σε ένα ταξί έκανα την πιο ωραία κουβέντα των τελευταίων μηνών για τα πράγματα της εποχής μας με κάποιους άγνωστους 30άρηδες, ένα χρυσαυγίτη και έναν αντιεξουσιαστή και τον μεσήλικα ταξιτζή που ψηφίζει ΛΑΟΣ. Κουβέντα διάολε πολιτική, όχι θολές αναλύσεις, μεμψιμοιρίες και πασοκική ανοησία, φοβίες δημοσίων υπαλλήλων και συμβασιούχων αορίστου χρόνου, ή τίποτα «καμένων» γερόντων.

Δεν είναι σοφία η ισορροπία, η νηφαλιότητα, η ψυχραιμία. Σοφία είναι η εφαρμογή της γνώσης. Και όσο πλησιάζουμε στον γκρεμό δεν θα χρειαστούμε μεταεκσυγχρονιστικές πασοκικές φιοριτούρες, και μεσσιανικά μιντιακά σενάρια αλλά πολιτικά σχέδια. Το «Κέντρο» έχει πεθάνει και ο Τσοχατζόπουλος γέρασε.

Αααα… και όπως είπε η συντρόφισσα η Ρένα χθες…. «Το μόνο Μέτωπο που ξέρω εγώ είναι το καθαρό».

Ιστορίες ανάγνωσης και αντίστασης

Καθώς η ανάγνωση του βιβλίου της Anne Applebaum για την ιστορία των σοβιετικών στρατόπεδων εργασίας προχωράει, ανακαλύπτω πολλά μικρά «διαμάντια», μικρές ανθρώπινες ιστορίες ατόφιας αντίστασης σε βάναυσες συνθήκες.

Μεγάλος αριθμός πολιτικών κρατουμένων στα γκούλαγκ, όπως μαρτυρούν στα απομνημονεύματά τους, αποδίδουν την επιβίωσή τους στην ικανότητά τους να «αφηγούνται ιστορίες», να ψυχαγωγούν τους «παντοδύναμους» ποινικούς κρατούμενους εξιστορώντας την πλοκή διαφόρων βιβλίων ή ταινιών. Ο Λεβ Φίνκελαστάιν καθώς είχε αποκτήσει τη φήμη που του εξασφάλιζε στο στρατόπεδό του λίγο νερό ή φαΐ παραπάνω, γρήγορα ανακάλυψε ότι μεταφερόμενος και σε άλλα στρατόπεδα εργασίας ήταν ήδη γνωστός ως «Λέβτσικ ο αφηγητής». Η Εβγκένιγια Γκίνζμπουργκ εξασφάλιζε υλικά οφέλη όταν απήγγειλε ποίηση. Ο Αλεξάντερ Βατ αφηγούνταν το «Πορφυρό και Μαύρο» του Σταντάλ, ο Αλεξάντερ Ντόλγκαν τους «Άθλιους» του Ουγκό, ο Γιάνουτς Μπάρνταχ τους «Τρεις Σωματοφύλακες».

Σε άλλο σημείο του βιβλίου η Applebaum αναφέρεται στο πώς ένας απομονωμένος και «ξένος» στο στρατόπεδο Ιάπωνας κρατούμενος σώθηκε από την τρέλα όταν κάποιος συγκρατούμενός του εντόπισε κάπου ένα βιβλίο με… ομιλίες του Ζντάνοβ στα γιαπωνέζικα. Ο άνθρωπος αυτός με αγαλλίαση διάβαζε και ξαναδιάβαζε για χρόνια τη γλώσσα του.

Ας μην ξεχνάμε πως το βιβλίο είναι μέσο επιβίωσης, και πως η γραφή, η ανάγνωση και η αφήγηση είναι πράξεις αντίστασης…….

Η αδύναμη δημοκρατία της Κύπρου

“…σ' αυτή τη χρονική συγκυρία, με τα πολλά προβλήματα και τις απειλές που αντιμετωπίζει η Κυπριακή Δημοκρατία, δεν θα έπρεπε να εμπλακεί η Κύπρος…”

H υπουργός Συγκοινωνιών της Κύπρου Ερατώ Κοζάκου-Μαρκουλλή δήλωσε την Παρασκευή (28/05) στο ΡΙΚ ότι η Κυπριακή κυβέρνηση απαγόρευσε τον απόπλου σκαφών από κυπριακά λιμάνια, που θα επιχειρούσαν να σπάσουν τον ναυτικό αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας για να μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια.

Απορία: Ο ανθρωπισμός και η αλληλεγγύη υπηρετούνται (μόνο) από τους δυνατούς;

(Καλοκαιρινά) υλικά

Θα ήθελα να φέρω εδώ υλικά ζωής, με μυρωδιές και γεύσεις παιδικότητας, που δεν ολοκληρώνεται βέβαια όταν ενηλικιώνεσαι…

Μπορώ να φτιάξω ένα πίνακα τέτοιο, να τον κρεμάσω στο σαλόνι αυτών των ημερών, για να μην ξεχνιέμαι στην οργή και τη θλίψη, για να παίρνω ανάσα.

Να, υλικά:
- Η μυρωδιά του πεύκου
- Μια πρωινή βουτιά στη θάλασσα
- Ένα πρωινό στην Ξερολυθιά στα Λουτρά της Κύθνου
- Αγκινάρες αλα πολίτα σε μια αυλή στα Πατήσια
- Αιώνες… ανάγνωσης βιβλίων (Λουντέμης, Στάινμπεκ, οι Ρώσοι, Χουλιαράς, οι ποιητές….)
- Τσαλακωμένα σεντόνια σε φοιτητικό σπίτι
- Παιχνίδι με τα χώματα ποτίζοντας το περιβόλι
- Η μυρωδιά του κυπαρισσιού (έχω ξαναπεί γι’ αυτό)
- Ένα ποίημα του Ελύτη στο κάστρο της Μύρινας
- Η πράσινη ζακέτα της γιαγιάς της Βούλας

- Γιασεμιά και νυχτολούλουδα
- Ασπρόμαυρες φωτογραφίες
- Κρυφτό, τζαμί, πόλεμος
- Trainspotting με τον Κωνσταντίνο τα απογεύματα
- Οι βιβλιοθήκες που δούλεψα
- Το τσιγάρο
- Ο Ακροκόρινθος, ο Μυστράς, η Μονεμβάσια – το χαμόγελο μιας μικρής Γερμανίδας: κάστρα με φανταστικούς πολεμιστές ακόμη
- Πετώντας σε όνειρα
- Ξυνοτύρι, ντομάτα, βρεγμένο παξιμάδι, λάδι και ρίγανη
- Τα καλοκαιρινά μεσημέρια
- Ο Μάρκος και η Άννα
- Βόλτες με το μηχανάκι
- Ο Ορχομενός Αρκαδίας, το Βαθύ Λακωνίας, η Βερβερόντα
- Θέατρο στην Επίδαυρο
- Η Έκθεση Βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως
- Η Αλεξάνδρεια
- Ο μπούφος και τα τριζόνια τις νύχτες
- Η φεγγαράδα στο Σαρωνικό
- Η Μυλοκοπή
- Τα βερίκοκα, τα σύκα, τα πετροκέρασα, τα φραγκόσυκα

- Παγωτό ξυλάκι
- ……………..

***************************
ο πίνακας είναι του ζωγράφου Νίκου Αγγελίδη.

Μια βιβλιοθήκη στο αρχιπέλαγος Γκούλαγκ

Το Γκούλαγκ αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι, τόσο της σοβιετικής, όσο και της ρωσικής ιστορίας. Ωστόσο τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν αναπτύχθηκαν μόνο στην ΕΣΣΔ τον 20ο αιώνα…

Το πρώτο Γκούλαγκ της σοβιετικής εποχής είχε έδρα ένα παλιό μοναστήρι που πρωτοχτίστηκε το 15ο αιώνα, στο Σολοβέτσκι, σε ένα σύμπλεγμα νησιών της Λευκής Θάλασσας- γνωστό σε εμάς ως «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ» από τον Αλεξάντερ Σολζενίτσιν.

Σε αυτό το στρατόπεδο συγκέντρωσης τα πρώτα «ήπια» χρόνια του σοβιετικού «σωφρονισμού» (-1929) και πριν ένας τρομερός κρατούμενος (ο Φρένκελ) το μετατρέψει σε «πρότυπο» στρατόπεδο εργασίας, αναπτύχθηκε από τους πάμπολλους πολιτικούς κρατούμενους (αριστερούς και δεξιούς σοσιαλεπαναστάτες, αναρχικούς, σοσιαλιστές κ.α.) μία δανειστική βιβλιοθήκη με 30.000 τόμους βιβλία. Στην προσπάθειά τους να οργανώσουν τη ζωή τους στις άθλιες συνθήκες κράτησης οι πολιτικοί κρατούμενοι οργάνωσαν επίσης θιάσους, παρουσίασαν όπερες, έφτιαξαν μουσείο αφιερωμένο στην τοπική χλωρίδα και πανίδα και από το παλιό λιθογραφείο των μοναχών εξέδωσαν περιοδικά και εφημερίδες.

Οι «εχθροί του λαού» την περίοδο της σταλινικής ηγεσίας εργάστηκαν σε περίπου 476 συμπλέγματα στρατοπέδων (και στις χιλιάδες των μονάδων τους) σε όλη τη Σοβιετική Ένωση αποτελώντας έναν εξαιρετικά μεγάλο στρατό αναγκαστικής και φθηνής εργασίας σε ορυχεία, δάση, δημόσια έργα,, εργοστάσια, σιδηροδρόμους και λιμάνια.

Την πληροφορία για τη βιβλιοθήκη του Σολοβέτσκι την αλίευσα από το Βιβλίο της Anne Apllebaum «Γκουλάγκ: η αληθινή ιστορία» (Ιωλκός, 2009). Σκέφτομαι αυτό: πόση ανάγκη γνώσης και σκέψης κάλυπτε η δημιουργία της στις άθλιες συνθήκες του παγωμένου στρατοπέδου των πολιτικών κρατούμενων, πώς δημιουργήθηκε από τα βιβλία που ο καθένας μπορούσε να φέρνει εκεί, με πόση λαχτάρα ρουφούσαν οι έγκλειστοι το ανθρώπινο πνεύμα.

Όχι. Θα αποφύγω να πω για τις ελληνικές φυλακές και τις ανύπαρκτες βιβλιοθήκες τους. Παρά το φιλότιμο και τον εθελοντισμό κάποιων λίγων.

Βαπόρι στολισμένο

... χρόνους μας ταξιδεύει, δεν βουλιάξαμε

χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε...

*******

Χρόνια πολλά γιε μου

Οι διαδηλώσεις δεν αλλάζουν τον κόσμο. Αλλάζουν εμάς

Πιστεύω πως πρέπει να μιλήσω για τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα αυτόν τον καιρό, να δώσω το στίγμα της οργής μου, να ξεκαθαρίσω το δικό μου μήνυμα.

Ο φόβος για το αύριο, τις δουλειές, τους μισθούς, τα χρέη, τις συντάξεις κλείνει μυαλά και ανοίγει στόματα χωρίς αμφιβολία. Οι γέροι από την άλλη πλευρά έχουν τελείως ξεμωραθεί τον τελευταίο καιρό. Ο Καρατζαφύρερ τους δηλητηρίασε για τα καλά. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς έχουν γίνει μικρά πεδία φανατισμένων μαχών με θαρραλέες ρατσιστικές κορώνες.

Όμως τα μυαλά έχουν κλείσει χρόνια τώρα. Γι’ αυτό δεν ξέρω αν έχει νόημα να μιλήσω. Βρίσκω κείμενα και σκέψεις και ανθρώπους και καμαρώνω το θάρρος τους, την πίστη σε ένα δίκαιο αύριο. Όμως οι περισσότεροι κρύβονται. Παίζουν πάλι το ρόλο του αόρατου: δεν μιλούν, δεν σκέφτονται, δεν αλλάζουν.

Η συμμετοχή στις διαδηλώσεις ξέρετε δεν είναι τίποτε τρομερό. Δεν αλλάζει τον κόσμο. Αλλάζει εμάς. Ξέρετε εκεί είμαστε όλοι μαζί. Είμαστε ένα μεγάλο Ένα: ο λαός. Έχετε συνηθίσει τις αναθέσεις το ξέρω: ένας να με κυβερνά, ένας να πληρώνει για μένα, ένας να συνδικαλίζεται, ένας να δουλεύει κ.ο.κ. Εκεί, στο δρόμο είμαστε όλοι μαζί εμείς και τα χαμένα δικαιώματά μας, εμείς και οι υποχρεώσεις μας στο καλύτερο αύριο, εμείς και οι αναθέσεις στον εαυτό μας.

Ακόμα και αν δεν σας αφορά αυτό το μοντέλο ζωής- το συλλογικό, εγώ θα είμαι εκεί, και κάμποσοι άλλοι.

Τελικά παραλίγο να μην σας πω για την οργή μου. Να, θυμώνω που πάλι θα κάτσετε στον καναπέ την ερχόμενη Πέμπτη στη Γενική Απεργία.

Από το χάρτη...

Το μαύρο τριαντάφυλλο περπατάει τώρα στους δρόμους. Ορθό στο μαύρο μίσχο του λυγερό, σφιχτό, περήφανο, κόκκινο, μαύρο. Αποφεύγει ακατάδεχτα ένα πλήθος διαβάτες. Έρχεται να σε βρει. Κι εσύ κοιμάσαι

*******

ΓΙΑΤΙ κοιμάσαι;

-----------------------------------------------------

Είχα ανάγκη ένα ποίημα. Συγχωρέστε με. Είναι από το "Χάρτη" (Δ΄) του Τάκη Σινόπουλου. Το χαρακτικό είναι της Βάσως Κατράκη

Η σκυταλοδρομία της ειρωνίας

Όποτε προσπάθησε η Ελλάδα να συζητηθεί διεθνώς, ποτέ νομίζω δεν είχε καταφέρει όσα τώρα με την πολιτική χρεωκοπία της και την οικονομική κατάρρευσή της. Κυριολεκτικά όλος ο κόσμος ασχολείται μαζί μας. Πολλές φορές τα διεθνή ΜΜΕ στις γελοιογραφίες τους αναπαράγουν τα κλασικά τουριστικά στερεότυπα, συχνά είναι καίρια τα σχόλιά τους, σχεδόν ποτέ η γελοιογραφία δεν προκαλεί γέλιο. Είναι πικρή και αποπνέει ανησυχία.

Πήρα την ιδέα από τον Τσαλαπετεινό

Όχι στο όνομα των αγώνων μας – Όχι στο όνομά μας

ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΑΓΏΝΩΝ ΜΑΣ! ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ!
ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΘΩΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Η 5η Μαϊου θα μείνει στην ιστορία, αφ’ ενός ως η μέρα μιας απ’ τις μεγαλύτερες και πιο οργισμένες απεργιακές διαδηλώσεις της Μεταπολίτευσης, και, αφ’ετέρου, ως η μέρα που ο εμπρησμός μιας τράπεζας κόστισε τη ζωή τριών αθώων ανθρώπων.

Βρεθήκαμε στη διαδήλωση της 5ης Μαϊου και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να φύγει το ΔΝΤ και να αποσυρθούν τα αντικοινωνικά μέτρα της κυβέρνσης. Όμως δεν έχουμε και δεν θέλουμε να έχουμε καμία απολύτως σχέση με τους αυτουργούς αυτής της δολοφονικής ενέργειας. Και για όσους έχουν στοιχειώδεις γνώσεις, ούτε αυτοί θέλουν να έχουν σχέση με το μαζικό και οργανωμένο κίνημα, το οποίο πολλές φορές έχει πέσει θύμα της φυσικής βίας και εξουσιομανίας τους.

Όχι στο όνομά μας!

Γνωρίζουμε καλά ότι η κυβέρνηση, οι υποστηρικτές της (από τα ΜΜΕ ως την ακροδεξιά), καθώς και ανερχόμενοι επιχειρηματίες-Σωτήρες, όπως ο ιδιοκτήτης της τράπεζας, σκέφτονται πιο ψυχρά από εμάς: αυτό αποδεικνύουν οι δηλώσεις τους, με τις οποίες προσπάθησαν να ενοχοποιήσουν τους 250.000 διαδηλωτές ως περίπου συναυτουργούς.

Γνωρίζουμε ότι η διεύθυνση της τράπεζας φέρει ευθύνες για το θάνατο των τριών εργαζομένων, τόσο γιατί τους υποχρέωσε να δουλεύουν την ημέρα της απεργίας, όσο και γιατί δεν φρόντισε, όπως καταγγέλλουν συνάδελφοί τους, για τα στοιχειώδη μέτρα πυρασφάλειας.

Γνωρίζουμε ότι η δολοφονική ενέργεια που κόστισε τη ζωή τριών ανθρώπων, θα χρησιμοποιηθεί για να νομιμοποιηθούν μέσα στην κοινωνία τα πιο αντικοινωνικά μέτρα που λήφθηκαν ποτέ από ελληνική κυβέρνηση μετά το 1974.

Τίποτα, όμως, απ’όλα τα παραπάνω δεν αρκεί για να μετριάσει τη θλίψη μας για την απώλεια και την οργή μας για τη δολοφονική ενέργεια εναντίον των τριών εργαζόμενων. Δεν μπορεί να υπάρξει μια καλύτερη κοινωνία, ούτε με τυφλές εγκληματικές ενέργειες, ούτε αν αυτοί που αγωνίζονται δεν έχουν χώρο και χρόνο να πενθούν στο όνομα του αγώνα.

Την Τρίτη 11 Μαϊου, στις 7μμ, ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα των πρωτοβάθμιων σωμματείων. Συγκεντρωνόμαστε στο σημείο της δολοφονίας για να διαμαρτυρηθούμε για το χαμό των τριών συμπολιτών μας. Ας είμαστε όλες και όλοι εκεί μ’ένα κερί, με ένα πλακάτ ή ένα πανώ ή απλώς με τη θλίψη και το θυμό μας. Στη συνέχεια πορευόμαστε προς την Βουλή.

Ο αγώνας συνεχίζεται!

Πρωτοβουλία bloggers «Όχι στο όνομα των αγώνων μας – Όχι στο όνομά μας»

ATHENS 2010 (2)

το βυτίο

your painted smile

Εξεγερμένο το 2009
Κουπέπκια ατάκτως τυλιγμένα

Τσαλαπετεινός
Ροΐδη Εμμονές

βλέμμα

Кроткая

νυχτερινές πτήσεις

πανόπτης

ακυβέρνητες πολιτείες

Γατουλέας

ιχνηλασίες

όλα στα κάρβουνα

Arxedia Media

Cynical

το ελληνάκι

we are not allone

ο χασοδίκης

ο καιρός

πρόχειρο τετράδιο

ο δείμος του πολίτη

υπάρχουμε... συνυπάρχουμε;

καλώδια

Solaris

ATHENS 2010 (1)

Daily Mail New York Daily News Irish Times The Independent Toronto Sun The Wall Street Journal Xinhua USA Today Sud Ouest Liberation Le Point La Croix Euronews Le Parisien L'Expansion La Stampa il Giornale il Manifesto La Gazzetta delloSport ANSA L'Unita La Nacion O Globo Estadao Informador El Heraldo La Vanguardia La Razon Diario de Yucatan Peru21 Radio Nacional de Venezuela Radio y Televisión Española DERF Faro de Vigo El Argentino El Pais Zeit Bild Welt OTZ Kleine Zeitung Austria Presse Agentur Frankfurter Allgemeine Spiegel Gazeta Wyborcza Hurriyet Turkish Journal Milliyet Стандарт Vsekiden DARIK News Правда Radio Nederland Wereldomroep Trouw Keskisuomalainen Aamulehti Helsingin Sanomat

ΑΘΗΝΑ 2010//ATHENS 2010

Ο Τύπος της Κρίσης και η Κρίση του Τύπου

«…Είναι φυσικό - ναι, φυσικό- τώρα «να πληρώσουμε». Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, σωστό είναι να σφίξουμε πια το ζωνάρι και να προσπαθήσουμε να ορθοποδήσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται. Να «πονέσουμε», αλλά με αισιοδοξία!...»
Ριχάρδος Σωμερίτης, Δουλειά και κουράγιο, Βήμα 25/4/2010

«… Αν επικρατήσει η πολιτική των δρόμων και των συγκρούσεων, το σενάριο της κερδοσκοπίας θα ευνοηθεί και πάλι… Το τελευταίο διάστημα πυκνώνουν οι συζητήσεις και αυξάνονται οι διεργασίες στους κύκλους των διανοουμένων, των αστών πολιτικών, αλλά και της νεολαίας…»
Αντώνης Καρακούσης, Ζητείται εθνική κινητοποίηση, Βήμα 25/4/2010

Με ενοχλεί αυτή η δημοσιογραφία. Τη θεωρώ επικίνδυνη. Για τη δημοκρατία και την πνευματική μας αξιοπρέπεια. Δεν είναι μόνο ότι διαφωνώ με το περιεχόμενο αυτών που λέγονται: εδώ ας πούμε, καθόλου φυσικό δεν είναι να «πληρώσω» (με ή χωρίς εισαγωγικά). Δεν μπορώ εγώ και η οικογένειά μου να «πονέσω» (με ή χωρίς εισαγωγικά) με αισιοδοξία, γιατί άνεργος δεν θρέφω όχι μόνο την ελπίδα μου, αλλά ούτε το κορμί μου. Θα ευνοηθεί λέει ο Καρακούσης η κερδοσκοπία αν βγω στο δρόμο, με λίγα λόγια θα γίνω συνένοχος στην κρίση. Σαν να οδήγησα εγώ την κρίση εκεί όταν έβγαινα στο δρόμο πριν αυτή εμφανιστεί. Σαν να είμαι εγώ ο δημιουργός της αγωνιζόμενος για επαγγελματικά δικαιώματα και βελτίωση των κοινωνικών παροχών απεργώντας και διαδηλώνοντας. Ο ρόλος μου τώρα είναι ανύπαρκτος επομένως. Πρέπει λοιπόν να κάτσω σιωπηλός καταναλώνοντας όσα μου γράφει η εθνική κατήχηση των συγκροτημάτων του τύπου για να διευκολύνω τη σωτηρία της χώρας.

Το κύριο με το οποίο διαφωνώ σε αυτές τις αράδες και πολλές άλλες που μας βομβαρδίζουν αυτό τον καιρό, είναι η αστοιχείωτη, αναπόδεικτη, φανατισμένη, απροβλημάτιστη προπαγάνδα που ασκείται για να υπηρετήσει τους μηχανισμούς που παίρνουν τις αποφάσεις, οι οποίοι δεν έχουν βέβαια τη νόμιμη άδεια από το εκλογικό σώμα γι’ αυτές. Η δημιουργία ενός μεσιανικού κλίματος και η λογική ότι πρέπει να πληρώσουμε φριχτά για τα αμαρτήματά μας και θυσιαζόμενοι να σωθούμε είναι παντελώς αναξιοπρεπής και παράλογη.

Πρέπει νομίζω να καταλάβουμε κάτι. Όταν επιτρέπαμε να υπάρχουν χρόνια τώρα εργαζόμενοι χωρίς δώρα, 13ους, 14ους μισθούς, χωρίς ασφάλιση και δεν υποστηρίζαμε τους δικούς τους αγώνες ενεργά, έπρεπε να περιμένουμε ότι θα έρθει εύλογα η στιγμή να χάσουμε όλοι αυτά τα κεκτημένα μας. Όσο επιτρέπουμε στην αντιδραστική προπαγάνδα των δημοσιογράφων να μας υποδεικνύει απροκάλυπτα τις αρμόζουσες συμπεριφορές, θα πρέπει να περιμένουμε εύλογα την κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος και την αντικατάσταση της ελεύθερης βούλησης από κέντρα αποφάσεων.

Η δημοκρατία πρέπει να γίνεται πιο δυνατή στην κρίση. Όχι να καταλύεται. Τη δημοκρατία τη στηρίζουν οι πολίτες, όχι ο τύπος.