Πρωτομαγιά

... και από τις άκρες των αιώνων έρχονται τα παραμύθια να μας πουν, να βρουν και να τρυπώσουν ανάμεσα στη διάχυτη φλυαρία των ημερών, τη βροχή νουθεσιών, τα σύννεφα συμπερασμάτων, τα μικροαστικά αδιέξοδα, τις μικρόνοες πολιτικές αναλύσεις. Να ανοίξουν πέρασμα στο πλήθος που συναθροίζεται στο έκπληκτο Εγώ μας.

Τι αφελείς που ήμασταν και είμαστε ακόμη.

"Λύκος θεασάμενος αίγα επί τινος κρημνού νεμομένην, επειδή ουκ ηδύνατο αυτής εφικέσθαι, παρήνει αυτή κατωτέρω καταβήναι, μη και πέση λαθούσα, λέγων, ως και λειμώνές (εισί) παρ' αυτώ, και η πόα φαιδροτέρα. Η δε προς αυτόν έφη: "αλλ' ουκ εμέ επί νομήν καλείς, αυτός δε τροφής απορείς".

Για να το πούμε και σε άλλα ελληνικά (κατά τον έμμετρο τρόπο του Τροβά):

-"Αχ κατσικούλα απ' το γκρεμό

πρόσεξε μη γλυστρήσεις

κι έλα κοντά μου τρυφερό

χορτάρι να βοσκήσεις".

- "Φαίνεται λύκε νηστικός

πως βρίσκεσαι ολοένα

κι έτσι φροντίζεις τάχατες

βοσκή να βρεις για μένα".

Πολιτική χρεωκοπία

(Ένας φανταστικός διάλογος Γιώργου Παπανδρέου-Γιώργου Κατσαμάκη)

-Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε

- Βουλιάζουμε... νομίζω...

- Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα

- Βαρβαρότητα... νομίζω...

-ΔαΝία Του νότου

-ΔΝΤ... νομίζω...
--------------------

Και μία απορία που έχω καιρό τώρα: γιατί είναι κακό πράγμα η επερχόμενη "κοινωνική έκρηξη" που πιπιλάνε δημοσιογράφοι και δημοσιολογούντες τον τελευταίο καιρό; Και τελοσπάντων τι είναι χειρότερο και για ποιον: τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης ή η κοινωνική έκρηξη;

21 Απριλίου 2010

Πολλά πράγματα που γίνονται το τελευταίο καιρό δεν ερμηνεύονται με τους τρόπους που είχαμε συνηθίσει ως κοινωνία.
Παράδειγμα:

Η ερώτηση φύτρωσε ξαφνικά όταν ο γιος μου είδε μια τέτοια φωτογραφία πριν λίγες μέρες στην εφημερίδα:
- Μπαμπά αυτοί οι αστυνομικοί είναι κουκουλοφόροι;
- ……

Είναι λοιπόν αργά τη νύχτα. Περισσότερο το τέλος της που παρατείνεται, παρά οι πρώτες ώρες της επόμενης που ξεκινάει. Καιρό τώρα συμβαίνει αυτό. Οι μέρες σέρνονται, κατρακυλούν εντός μου, κρύβουν το πρόσωπό τους όλο ντροπή η μία στην πλάτη της άλλης, σε απόλυτη στοίχιση στρατιωτική, σε παράδοση με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα (… «στο μεσιανό κατάρτι…»).

Θέλω να πω γι’ αυτές τις νέες μέρες (χωρίς τελείες και κεφαλαία γράμματα), όμως η ανάσα κονταίνει τη σκέψη. Οι μέρες μας ξοδεύονται στην αβεβαιότητα και στις αγορές του φόβου, ανατίθενται στη διαχείριση των καθοδηγητών μας, κατανέμονται στους πρατηριούχους της ελπίδας, ποδοπατούνται στο στριμωξίδι της ιδιώτευσης, διακορεύονται από την ανοησία. Και εμείς άβουλοι, ακίνητοι μπροστά σε φανάρια που αναβοσβήνουν δεν περνούμε απέναντι χρόνια τώρα. Και ο χρόνος συσσωρεύεται.

Πριν από 43 χρόνια σε αυτή τη χώρα συνέβη μια πολιτική «εκτροπή». Είναι ερωτηματικό αν αποκαταστάθηκε ποτέ, όχι γιατί δεν έπεσε η χούντα, αλλά γιατί η δημοκρατία κερδίζεται κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Η δημοκρατία δεν είναι καναπές να στρογγυλοκαθίσουμε απέναντι από την τηλεόραση.

Πριν από 41 ημέρες ένας καθηγητής κολύμβησης, ο Μάριος Ζέρβας, συνελήφθη στην πορεία που έγινε κατά τη γενική απεργία ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στην Αθήνα. Στην κατοχή του βρέθηκαν τα υλικά της δουλειάς του (σαμπουάν, φόρμα κτλ.). Ο Μάριος Ζέρβας κρατείται άδικα και αναίτια για 6η εβδομάδα στις φυλακές Κορυδαλλού.

Υπάρχει ένα ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ, «ο Μικρόκοσμος». Σας παρακαλώ κάντε τον κόπο να το ψελλίσετε στον εαυτό σας σήμερα 21 Απριλίου 2010, επέτειο της κατάλυσης της δημοκρατίας.
Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
Μες στις Ινδίες μέσα στην πόλη της Καλκούτας,
φράξαν το δρόμο σ' έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ' αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ' άστρα είναι μακρυά
κι η γη μας τόσο δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ' άστρα,
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει.
είναι ενας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

Απολείπειν...

...πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,

κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι

με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,

ως τελευταία απόλαυση τους ήχους,

τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,

κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις

Για δες ποιος μιλάει (2)

"Ο Xώρος Διαλόγου και Δημιουργίας Καμπάνη 2 διοργανώνει την Τετάρτη 21 Απριλίου 2010 στον Πολυχώρο Bacaro Σοφοκλέους 1 στις 8 μμ εκδήλωση αφιερωμένη στην ιστορική συναυλία που έδωσε το 1972 ο συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος στο γήπεδο του Σπόρτινγκ και αποτέλεσε τη πρώτη μεγάλη νεολαιίστικη αντιστασιακή παρουσία, εισαγωγή στο μαζικό αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα που κορυφώθηκε με το Πολυτεχνείο.

Ο Γιάννης Μαρκόπουλος θα παίξει στο πιάνο και θα ερμηνεύσει τραγούδια του από την συγκέντρωση του Σπόρτινγκ που σφράγισαν μια συμπόρευση πάθους και έμπνευσης ανάμεσα στην τέχνη, την ελευθερία και τη νέα γενιά. Θα τραγουδήσουν ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης, η Μέμη Σπυράτου και ο νέος τραγουδιστής Αλέξανδρος Μπελές. Στο πιάνο ο Δημήτρης Παπαθεοδώρου.

Την εκδήλωση θα προλογίσει με λίγα λόγια ο τότε τριτοετής φοιτητής της νομικής σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας και μέλος της Δεκαμελούς Φοιτητικής Επιτροπής Αλέκος Αλαβάνος".....

Το σύνδρομο του Μεσσία* κατατρέχει δυστυχώς τους περισσότερους "πρώην". Ένας άλλος Αλέκος αυτή τη φορά (όχι ο Παπαδόπουλος που είπαμε χθες) έρχεται να μιλήσει σε μια από τις πάμπολλες εμφανίσεις του το τελευταίο διάστημα. Δεν είναι βέβαια πως θα προλογίσει έναν "παραλίγο" βουλευτή της Ν.Δ.**, είναι πως για να "δέσει" η παρουσία του στην εκδήλωση ανακαλύπεται η καταπληκτική σχέση του με το γεγονός-αφορμή: ήταν λέει τριτοετής φοιτητής όταν έγινε....

*Θα θυμάστε ίσως και το άλλο "βιβλικό": ...Ήρθε λοιπόν ένας σύντροφος του ΣΥΡΙΖΑ και μου είπε: «αυτό που χρειαζόσουν για να πας ακόμα πιο πέρα ήταν να ταπεινωθείς».

** Πέρασα τα εφηβικά μου χρόνια αγκαλιά με δίσκους του Μαρκόπουλου. Ήξερα απέξω όλα τα "χρατς". Άλλο η αγάπη, άλλο η εκτίμηση...

Για δες ποιος μιλάει (και πού)...

Δεν ξέρω τι εννοεί αυτή η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ με τη φράση "εκσυγχρονισμός του Κοινωνικού Κράτους" (ούτε και θα άντεχα να ξέρω), δεν ξέρω πού βρήκαν τον Παπαδόπουλο θαμμένο στα απολιθώματα των πασοκικών δεινοσαύρων, άντε να αντέξω πως μιλάει για πολιτική διαχείριση ο Πρετεντέρης (τόνους αντιδραστικής προπαγάνδας χύνει καθημερινά στις τηλεοράσεις σας). Αλλά βρε Πασόκοι "σύντροφοι" ξεχάσατε τις πλατείες, τα θέατρα, τους ανοιχτούς χώρους του παρελθόντος και τώρα συμμαζεύεστε στα κλασάτα ξενοδοχεία του Συντάγματος; Φαντάζομαι τους συνταξιούχους, άνεργους και τους "ημιαπασχολούμενους" που θα μπουν σαν βλάχοι σε γκαλερί να σας ακούσουν να μιλάτε για το μακαρίτη..... (την οικονομία ντε...). Θυμάστε "σύντροφοι"; Άσχετο, αλλά το Σύνταγμα είναι συμβόλαιο, όχι κηδειόσημο κοινωνικών κατακτήσεων.

*Διαβάστε το ενδιαφέρον άρθρο του Ευγένιου Αρανίτση στην Ελευθεροτυπία: Βαβέλ

Νίκολας Τόντι

"Ξέρεις, μην ακούς τους δημοσιογράφους. Αν δεν χτυπούσαν, θα τους κατηγορούσαν πως δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους".

Θα ήθελα να καταλάβω. Ο γιος σου έγινε μπάτσος. Ψάχνεις κάτι να πεις. Απολογείσαι σχεδόν.

Όμως δεν μπορώ. Θυμάσαι δάσκαλε; Πριν είκοσι χρόνια τραγουδούσες με το συγκρότημα στη μικρή μας πόλη το "Imagine" του Lennon. Θυμάσαι; Ήμουν έφηβος και ήσουν ένας μικρός θεός μου. ΘΥΜΑΣΑΙ;
"...Nothing to kill or die for...."

*Πώς να τις πεις μερικές ιστορίες; Τι να αλλάξεις ώστε να μην μοιάζουν αληθινές, τι να κρύψεις, τι να φανερώσεις; Εφηβεία στο φουλ, καταλήψεις του ΄91, το ίχνος κάποιων ανθρώπων μένει μέσα σου, τα χρόνια περνούν, η ζωή αλλάζει ("δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία"). Χάλια την είπα αυτή την ιστορία...

Μια παρτίδα

"Θυμοσοφίες' θα μου πεις... Έχεις δίκιο, "η ζωή δεν είναι μια παρτίδα σκάκι", αν και ο Ποιητής..., τελοσπάντων. Δες τώρα, ένας εξάχρονος και ένας ενενηντάχρονος παίζουν ανήμερα το Πάσχα μια παρτίδα ζωή...

Ραντεβού στη συνείδηση

Καλούν πολλοί blogger. Ενδεικτικά:

- Η Ρίτσα Μασούρα

- Ο Τσαλαπετεινός

- Ο Προκόπης Δούκας

- Ο Allu Fan Marx

- Το κόκκινο μπαλόνι

- Η Χριστιάννα Λούπα

- Ο Γιάννης Καφάτος

- Ο Κοντυλοφόρος

- Το σκακιστικό μπλογκ

- Οι άνεργοι δημοσιογράφοι

- Ο Νίκος Χρυσόγελος

- Το περιοδικό Camera Stylo

- Οι άνθρωποι από καλαμπόκι

- Η Maya

- Ο Γιώργος Καραχάλιος

- Οι active propagand@

- Οι Metafragmenoi Reloaded

- Ο Εξαδάκτυλος

- Το Νατασσάκι

Χαμιντουλάν Ναζαφί*

(Θεσσαλονίκη. Μάης του 1936. Μια μάνα, καταμεσής του δρόμου μοιρολογάει το σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της και πάνω της, βουίζουν και σπάζουν τα κύματα των διαδηλωτών των απεργών καπνεργατών. Εκείνη συνεχίζει το θρήνο της)

Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου,

πουλάκι της φτωχειάς αυλής, ανθέ της ερημιάς μου,

πώς κλείσαν τα ματάκια σου και δεν θωρείς που κλαίω

και δε σαλεύεις, δεν γρικάς τα που πικρά σου λέω;

Γιόκα μου, εσύ που γιάτρευες κάθε παράπονό μου,

που μάντευες τι πέρναγα κάτου απ' το τσίνορό μου,

τώρα δε με παρηγοράς και δεν μου βγάζεις άχνα

και δε μαντεύεις τις πληγές που τρώνε μου τα σπλάχνα;

Πουλί μου εσύ που μου φερνες νεράκι στην παλάμη

πώς δε θωρείς που δέρνουμαι και τρέμω σαν καλάμι ;

Στη στράτα εδώ καταμεσής τ' άσπρα μαλλιά μου λύνω

και σου σκεπάζω της μορφής το μαραμένο κρίνο.

Φιλώ το παγωμένο σου χειλάκι που σωπαίνει

κι είναι σαν να μου θύμωσε και σφαλισμένο μένει.

Δεν μου μιλάς κι εγώ η δόλια τον κόρφο δες, ανοίγω

και στα βυζιά που βύζαξες, τα νύχια, γιε μου μπήγω.

Επιτάφιος/Γιάννης Ρίτσος

*(Αθήνα. Μάρτης του 2010. Μια μάνα, καταμεσής του δρόμου, μοιρολογάει το σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της και πάνω της δεν βουίζει κανείς. Εκείνη συνεχίζει το θρήνο της)

Καλή ανάσταση Σύντροφοι

Αγγελία για ποιητές

Ζητείται ποιητής να κάνει σύμβολο το θάνατο ενός παιδιού 15 χρονών. Ήρθε μετανάστης στις νύχτες μας, ανακύκλωνε τα χνάρια της καταρρέουσας ευδαιμονίας μας, έψαχνε ελπίδα και τροφή στα σκουπίδια μας. Τον σκότωσε ο χρόνος ή εμείς;

Το ρολόι σπρώχνει τις ενοχές μας πιο πέρα. Ένας ποιητής παρακαλώ να κάνει σύμβολο ένα θάνατο, γιατί αυτός ο θάνατος δεν μας αφήνει να κοιταχτούμε στα μάτια. Ένας ποιητής να σώσει αυτό το θάνατο από τις τηλεοράσεις και όσους μιλούν πολύ και τους υπευθύνους. Και την πολύ ανάλυση.

Το όνομά του δεν το ξέρω. Ένα αγόρι που μάζευε σκουπίδια σκοτώθηκε από ένα ρολόι που εξερράγη και σκόρπισε στη νύχτα. Ένας ποιητής να δώσει έναν προορισμό στα κομμάτια ενός παιδιού και της ψυχής μας.

Δεν υπάρχει αμοιβή

Ο καφές και η τρομοκρατία

«Το 1821 οι μόλις απελευθερωμένοι Αϊτινοί πρώην σκλάβοι, έστειλαν στον Αδαμάντιο Κοραή στο Παρίσι 25 τόνους καφέ, με την εντολή να εκποιηθούν για να αγοράσουν οι έλληνες επαναστάτες όπλα».

Το ιστορικό στιγμιότυπο, που ανασύρθηκε και κυκλοφόρησε ευρέως πριν από μερικές εβδομάδες με αφορμή τον καταστροφικό σεισμό της Αϊτής με έβαλε σε σκέψεις. Πώς θα χαρακτήριζε σήμερα το μιντιακό καθεστώς κάποιον που θα εκτελούσε μια τέτοια παραγγελία, έναν σύγχρονο Κοραή; Σίγουρα τρομοκράτη. Επικίνδυνο τρομοκράτη. Η κυρίαρχη εικόνα του Κοραή σε όποιους έστω από το σχολείο έχουν ακούσει ξανά το όνομά του είναι ενός γραφιά που έζησε στο Παρίσι και όχι ενός πνευματικού ανθρώπου που πωλούσε χονδρική καφέ για να αγοράσει όπλα για μια επανάσταση. Γιατί;

Βρήκα «ενδιαφέρουσα» την περίπτωση του Λάμπρου Φούντα, του νεκρού αναρχικού που χαρακτηρίζεται από την αστυνομία τρομοκράτης, όπως δόθηκε από τις εφημερίδες. Τα κοινωνικά, ιδεολογικά, μορφωτικά, ηλικιακά και εργασιακά χαρακτηριστικά του τον μετατρέπουν σε τρομακτικότερο φάντασμα της συντηρητικής προπαγάνδας, δεν ταιριάζουν στο στερεότυπο των χουλιγκάνων αναρχικών που κατασκευάζει το μιντιακό καθεστώς. Θα μου ήταν δε πιο συμπαθής η «περίπτωση» του Φούντα δεδομένου ότι στην περιγραφή του διαμερίσματός του αναφέρεται με έμφαση η μεγάλη βιβλιοθήκη του (αυτό θεωρείται ή κακό ή επικίνδυνο… μάλλον). Αλλά ποιος είναι σίγουρος τι εννοεί ένας μπάτσος «μεγάλη βιβλιοθήκη»;

Η επικαιρότητα είναι φορτωμένη χιλιάδες πράγματα αυτό τον καιρό. Αν οι ειδήσεις ήταν νερό θα είχαμε πλημμύρες. Έρχονται και κάθονται η μία πάνω στην άλλη και συμπιέζονται και ανακυκλώνονται και αναλύονται σε σημείο που διαλύονται. Οι περισσότεροι βλέπουν τα «νέα» σε μία οθόνη. Και εδώ φοβάμαι πως είναι το πρόβλημα.

Την 25η Μαρτίου το βράδυ βγήκα για περπάτημα. Είχα πολύ καιρό να το κάνω. Περιφερόμουν για καμιά ώρα στην ευρύτερη περιοχή μου, χάθηκα σε στενάκια, διάλεξα τυχαίες διαδρομές, ξεχάστηκα από μυρωδιές φαγητών, τυχαίες κουβέντες και κινήσεις που δραπέτευαν από την ιδιωτικότητα των σπιτιών, κάποιοι άκουγαν τους «ελεύθερους πολιορκημένους» δυνατά σε μια εκτέλεση που δεν είχα ξανακούσει, ένα μηχανουργείο με άθλια τζάμια ήταν ανοιχτό, κάποιοι πιτσιρικάδες κάπνιζαν φούντα στο πάρκο.

Σκέφτηκα λοιπόν πως αυτή η αγαπημένη ασχολία της πεζής περιήγησης έχει τις βάσεις της στη θητεία. Όταν «χωρίς να γνωρίζω κανένα και ούτε κανένας με γνώριζε» χανόμουν στα Γιάννενα ή στη Μύρινα, ένας ξένος που δεν χωρούσε στην ιδιοκτησία κανενός. Μας λείπει αυτή η πεζοπορία νομίζω. Οι διαδρομές μας είναι προγραμματισμένες. Τυχαία ή άσκοπα δεν πάμε πουθενά. Χωρίς αυτοκίνητο δεν κινούμαστε. Αυτό είναι: οι διαδρομές μας είναι προγραμματισμένες: στην καθημερινότητα, στη δουλειά, στην ενημέρωση, στις ιδέες. Περπατώντας θα δεις και από άλλο κανάλι τη ζωή. Αλλάξτε διαδρομή, αν όχι προορισμό.

Υ.Γ.: Ο τίτλος παραπέμπει στο «ο καφές και η δημοκρατία» βέβαια του Τούρκου Αζίζ Νεσίν. Αξίζει να το διαβάσει κανείς.

Εθνική Επέτειος

Επιτρέψτε μου.......

Όσο στις διαδηλώσεις θα συμμετέχουν λιγότεροι από όσοι στις παρελάσεις,

μην ελπίζουμε ότι κάτι θα αλλάξει...

Αστυνομική είδηση

Το αστυνομικό ρεπορτάζ είναι η πιο ατόφια μορφή ποιήματος. Τα γεγονότα αποδίδονται με εμμονή στις λεπτομέρειες, οι φράσεις γεννιούνται ύστερα από εξονυχιστικό έλεγχο των ευρημάτων. «Οι πιο αληθινές ιστορίες είναι αυτές που δεν τις θυμάται κανείς»*, όμως πως θα μπορούσα να ξεχάσω αυτή την είδηση;

«Ενενηντάχρονος έπνιξε με μαξιλάρι την 85χρονη σύζυγό του και στη συνέχεια τοποθέτησε ένα μαχαίρι στο δάπεδο και έπεσε πάνω σε αυτό, δίνοντας τέλος και στη δική του ζωή... για «να μην είναι ούτε αυτός ούτε εκείνη βάρος στους άλλους».
Το σημείωμα που είχε αφήσει στο διαμέρισμά τους, στην οδό Κύπρου 26α, στα Βριλήσσια, εξηγούσε τους λόγους που τον οδήγησαν σ' αυτήν την απόφασή του. «Η απελπισία και η απόγνωση με οδήγησαν στη λύση αυτού του δράματος. Είμαι ο θύτης και το θύμα», ανέφερε μεταξύ άλλων. Σε άλλο σημείο, σύμφωνα με πληροφορίες, επισήμανε ότι η εγγονή του, στην οποία αφήνει και τα χρήματά του, σχολάει στις 12.30 το μεσημέρι και πρέπει να ενημερωθεί η μητέρα της να πάει να την πάρει από το σχολείο.
Ο 90χρονος που αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, όπως και η 85χρονη σύζυγός του, παλιά εκφωνήτρια της ΕΡΤ, είχε στο μυαλό του τον «λυτρωτικό θάνατο» ως τη μοναδική λύση.
Πριν αφαιρέσει τη ζωή της γυναίκας με την οποία μοιράστηκε τη ζωή του, τηλεφώνησε στο «100» και ενημέρωσε τους αστυνομικούς για όσα θα ακολουθούσαν, ζητώντας τους να ειδοποιήσουν την κόρη του.
Και λίγο μετά τις 8.20 το πρωί, αποφάσισε να δώσει το τραγικό τέλος. Σκότωσε πρώτα τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράστηκε τη ζωή του και μετά σκοτώθηκε. Οι δυο τους ήταν μαζί στη ζωή, μαζί και στον θάνατο».
Α.Κ.Μ.
*η φράση είναι από το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη «τι θα κάνουμε το χειμώνα» (από τη συλλογή «Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου»

Μία λατέρνα, ο σταυρός και η ποίηση

Σήμερα το πρωί πέρασε από τη γειτονιά μια λατέρνα. Την έσπρωχνε ένας γύφτος. Γυρνώντας τη μανιβέλα γέμιζε ο δρόμος τον κυλαριστό της ήχο, σαν μουσικό κουτί των αναμνήσεων. «Γαρύφαλλο στ’ αυτί και πονηριά στο μάτι…».

Η ποίηση σε συναντά σε ανύποπτες στιγμές – σχεδόν πάντα μυστικές. Ένα πρωινό, όπως το σημερινό –ανοιξιάτικο, πασχαλινό, αναστάσιμο- ή κάτι βράδια, όπως χθες –στενάχωρα, μελαγχολικά, μαρτυρικά:

Άκουγα χθες το “Federico Garcia Lorca” του Νίκου Καββαδία (1947) σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου και στάθηκα στο στίχο
«… κάτω απ’ τον ήλιο αναγαλλιάζαν οι ελιές
και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια»
Θυμήθηκα το «Στρατιώτη ποιητή» του Μίλτου Σαχτούρη (1958) μελοποιημένο από το Γιάννη Σπανό. Λέει κάπου
«… Δεν έχω γράψει ποιήματα
δεν έχω γράψει ποιήματα
μόνο σταυρούς
σε μνήματα
καρφώνω»

Ξεπροβοδίζω αυτό το κείμενο – «η τσέπη άδεια πάντοτε, μα η καρδιά γεμάτη»- με τη φωνή της λατέρνας και ένα κομμάτι ποίημα της πολωνέζας ποιήτριας Βισουάβα Σιμπόρσκα (Wislava Szymborska) (Μια ποιητική διαδρομή. Εκδόσεις Σοκόλη) ενόψει της γιορτής της ποίησης την Κυριακή. Το αφιερώνω στον Ισαάκ Σούση, που συνάντησα πριν από λίγες μέρες στα Εξάρχεια και σε όσους με τον ένα ή άλλο τρόπο διαβιούν στη χώρα της ποίησης.

…
«Υπάρχει, λοιπόν, ένας τέτοιος κόσμος
όπου κυριαρχώ πάνω του αποκλειστικά και απόλυτα;
Ένας χρόνος που τον δεσμεύω με αλυσίδες από σημεία;
Μια ύπαρξη που διαιωνίζεται κατά διαταγήν μου;

Η χαρά της γραφής.
Η δύναμη να διασώζεις.
Η εκδίκηση από ένα θνητό χέρι.»

Καλημέρα Άνοιξη

Πιστεύω πως ιδιοκτήτες της αλήθειας δεν είμαστε. Ενοικιαστές ίσως, φιλοξενούμενοι ή καταληψίες μπορεί. Καθότι η αλήθεια έχει κόστος χρήσης, όχι συντήρησης.

Πιάνεις λοιπόν να ακολουθήσεις την κλωστή (πες την: ελπίδα) και σταματάς στο μπερδεμένο κουβάρι (απογοητεύσεις, απελπισία, οργή, αηδία). Δυσκολεύεσαι να συνεχίσεις. Σταματάς. Αναρωτιέσαι αν υπάρχει η κλωστή που επιχειρείς να ξεμπερδέψεις. Βολεύει η σκέψη αυτή, η κυρίαρχη γύρω σου.

Υπάρχει λοιπόν η κλωστή. Μόνο που δεν τη λένε ελπίδα, ούτε αλήθεια φυσικά. Μόνο Αγώνα. Και Αγωνία τη λένε.

Μνημείο πεσόντων VIII

Η «Ηρώων» είναι μια γειτονιά, ένας δρόμος από αυτούς που συγκρατούν στο χρόνο την κοινωνική μας ταυτότητα. Θαρρείς επί τούτου παραλείπεται η χρονολογία από όσους τον επικαλούνται: «Ηρώων 1912». Γιατί χαρακτηρίζει τους ενοίκους της στην άκρη της πόλης δεκαετίες τώρα αυτή η ασάφεια.

Πριν από λίγες μέρες αποσύρθηκε μία από αυτούς. Η θεία Ελένη. Ένας μικροσκοπικός άνθρωπος με σιωπηλό χαμόγελο που μαγείρευε πατάτες με μπιφτέκια στο φούρνο και τα καλοκαιρινά απογεύματα σερβίριζε πορτοκαλάδα με ανθρακικό στην αυλή.

Πρώτη φορά αντιλαμβάνομαι πως ο θάνατος ενός ανθρώπου παίρνει μαζί του τη μυρωδιά του σπιτιού του.

Μικρά μαθήματα πολιτικής και οικονομίας

- Μαμά πού είναι ο μπαμπάς;
- Πήγε σε μία πορεία στο κέντρο της Αθήνας.
- Μαμά γιατί δεν έχει δουλειά ο μπαμπάς;
-….

Οι ερωτήσεις αυτό το διάστημα πέφτουν βροχή και ζητούν απαντήσεις, που δεν μπορούν πια να είναι υπεκφυγές. Ξεκίνησε λοιπόν η «μαμά» να εξηγεί στο γιο μου προχτές τι γίνεται με την οικονομία αυτό τον καιρό, ότι ο μπαμπάς δεν έχει δουλειά όχι γιατί δεν κάνει καλά τη δουλειά του, αλλά γιατί η κυβέρνηση δεν δίνει λεφτά για τις βιβλιοθήκες, ότι η κυβέρνηση παίρνει τώρα από τους ανθρώπους ό,τι λεφτά έχουν και άλλα πολλά τέτοια – που στην απλότητά τους λόγω «περίστασης» μοιάζουν και είναι τόσο καθαρά.

Όταν ο σπόρος λοιπόν έπιασε το μήνυμα γύρισε συνωμοτικά και της είπε:
- Άμα έρθει η Κυβέρνηση στο σπίτι μας μην τους πεις που έχω τον κουμπαρά μου…

Και συνέχισε αμέσως μετά θυμωμένα:
- θα πάρω τον κουμπαρά μου, θα τον αδειάσω και θα τους τον πετάξω στο κεφάλι. Να σου πω εγώ μετά… θα ξανάρθουν στο σπίτι μας;

Υ.Γ. ξαναδιαβάζω πάλι το κείμενο που έγραψα. Αφαιρώ τα περιττά, συμπυκνώνω. Στέκομαι πάλι σε μία φράση του που δεν αφορά μόνο το γιο μου, τη γυναίκα μου ή εμένα:«Οι ερωτήσεις αυτό το διάστημα πέφτουν βροχή και ζητούν απαντήσεις, που δεν μπορούν πια να είναι υπεκφυγές.»

Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση

Σύντροφε Μανώλη Γλέζο έχεις κότσια. Πάντα είχες. Στα 19 σου και στα 88 σου χρόνια.

Τα σέβη μου

Η "Δανία του Νότου" αναβάλλεται

Τι θα σώσει λοιπόν η θυσία μας; Την Ελλάδα, το λαό της, την οικονομία, το Κεφάλαιο, την Ευρωπαική Ένωση, τις τράπεζες;

Όλα αυτά τα μέτρα θα αναιρεθούν (ας πούμε) σε 1-2 χρόνια ή είναι μόνιμα;

Πότε θα γίνουμε τελικά η "Δανία του Νότου" που μας υποσχέθηκε πριν από πέντε μήνες το ΠΑΣΟΚ;

Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα να κατεβούμε όλοι στους δρόμους; Μη φοβάστε θα είμαστε πολλοί: συνταξιούχοι, άνεργοι, συμβασιούχοι, δημόσιοι υπάλληλοι, ιδιωτικοί υπάλληλοι, νοικοκυρές, φοιτητές. ΕΝΩΜΕΝΟΙ

Η λίθινη εποχή και οι βιβλιοθηκονόμοι

Υπό παραίτηση λοιπόν τελεί ο Πρύτανης Αιγαίου Ανδρέας Τρούμπης διαμαρτυρόμενος για το γνωστό θέμα της μη χρηματοδότησης των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών. Στην επιστολή του εκτός των άλλων αναφέρει: «Αδυνατώ να δεχθώ ότι η γενική βλακώδης γραφειοκρατία και διαχειριστική λαγνεία των υπηρεσιών δύνανται να υπερτερούν της πολιτικής απόφασης και της στρατηγικής βάθους. Πανεπιστήμια χωρίς βιβλιοθήκες δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο, ερευνητές χωρίς βιβλιογραφία είναι ανέκδοτο, όπως και τα greek statistics! Πού; Στην Ελλάδα της «ψηφιακής σύγκλισης»; Να κάνουν τη δουλειά τους και να την κάνουν έγκαιρα, γρήγορα και σωστά! Όλα τα άλλα, υπολείπονται της ουσίας…»

Ο Ανδρέας Τρούμπης, και πέρυσι είχε πάρει θέση στο ζήτημα, όταν στις 8/2/2009 σε υπόμνημά του στον Υπουργό Παιδείας για τα άμεσα προβλήματα του Πανεπιστημίου Αιγαίου είχε αναφερθεί και στο θέμα της χρηματοδότησης των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών και των συμβασιούχων τους.

Σε θολή, ασαφή, ήπια και διφορούμενη ανακοίνωσή της με αφορμή την «απόσυρση» [sic] του Πρύτανη του Αιγαίου η «Ένωση Ελλήνων Βιβλιοθηκονόμων και Επιστημόνων της Πληροφόρησης» ζητάει από την υπουργό κα Διαμαντοπούλου να επέμβει για να «επανεξεταστεί το πλαίσιο της οργανωτικής – λειτουργικής δομής τους και να υπάρξουν οι κατάλληλες παρεμβάσεις που θα τις ενισχύσουν τόσο σε ανθρώπινο δυναμικό όσο και με την περαιτέρω ανάπτυξη – αναβάθμιση των υπηρεσιών που παρέχουν στα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας».

Θα ήθελα να πω στους ελάχιστους συναδέλφους που συγκροτούν πλέον την ΕΕΒΕΠ, ότι παρά το γεγονός ότι επιμένουν να κινούνται ως «επιστημονικό» σωματείο(!!!!), αν θέλουν να συνδικαλίζονται πρέπει να μιλούν καθαρά και ξάστερα. Για να μην μας ξεπερνούν σε σαφήνεια και πυγμή πάλι οι άλλοι: πριν από δέκα χρόνια οι εκδότες με πρώτο και καλύτερο τον Γ. Δαρδανό για τις σχολικές βιβλιοθήκες. Σήμερα οι πανεπιστημιακοί καθηγητές.

Υ.Γ. Ο αξιόλογος Β. Παπάζογλου (Ειδικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και δια Βίου Μάθησης για θέματα Ανώτατης Εκπαίδευσης) κρίνεται και θα κριθεί από τα έργα και τις ημέρες του στο Υπουργείο Παιδείας και δια βίου μπλα-μπλα. Δεν βρίσκω το λόγο σε επίσημες ανακοινώσεις να εκθειάζονται πρόσωπα. Οι βιβλιοθήκες και οι βιβλιοθηκονόμοι είμαστε θύματα συγκεκριμένων πολιτικών, όχι έρμαια της προσωπικής ευαισθησίας (αξιόλογων) ανθρώπων.

Focus-Pocus

Και ενώ η Άνοιξη μέρες τώρα εισβάλλει από τις ρωγμές του χρόνου – μπουμπούκιασαν τα λουλούδια στο μπαλκόνι, η αλλεργία με επισκέφθηκε ξανά – πρέπει να μην αφήσω να πλησιάσουν τα μυρμήγκια που μαζεύονται γύρω μου διεκδικώντας τη σκέψη μου.

Ο ΑΝΤ1 με σποτάκι του γιορτάζει τη νίκη του Παναθηναϊκού επί της Ρόμα με μουσική υπόκρουση το «Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του» (αχ Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο, με την Ελλάδα ποιος μου είπε να τα βάνω) και μήνυμα «Μπράβο ΠΑΟ. έκανες τη Ρόμα, ρόμπα». Κατά το σταθμό λοιπόν οι Ιταλοί που έχασαν στο ποδόσφαιρο είναι οι φασίστες που πολέμησαν οι πρόγονοί μας. Και αν το άρθρο στο “Focus” απλά μας ξεμπροστιάζει (έστω προβοκατόρικα) για όσα μεταξύ μας παραδεχόμαστε, εμείς οι ανώτεροι, οι πολιτισμένοι, οι… δημιουργοί του Παρθενώνα (όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια) χαρακτηρίζουμε τους Ιταλούς, νικημένους φασίστες, γιατί νικήσαμε σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα.

Επιτρέψτε μου τώρα να μη σχολιάσω τίποτε άλλο για το θέμα, ας πούμε τον Πάγκαλο που του πήρε 30 χρόνια για να θυμηθεί τις πολεμικές αποζημιώσεις του «γίγαντα με τα πήλινα πόδια», του θλιβερού Πετσάλνικου, του Καρατζαφύρερ, των φυλλάδων που εν μέσω οικονομικής κρίσης βρήκαν αποπροσανατολιστικό παιχνίδι να παίζουν… Όλος αυτός ο κουρνιαχτός σε δέκα μέρες θα έχει κατακάτσει, χωρίς να μας έχει επιτρέψει, έστω, να αναλογιστούμε την αλήθεια όσων ειπώθηκαν και λέγονται αυτό τον καιρό στα ΜΜΕ όλου του πλανήτη για την πολιτεία μας…..

Υ.Γ.: Σύντροφοι του «Δρόμου» πολύ «λίγη» μου φάνηκε η εφημερίδα σας. Φαντάζομαι όχι τυχαία. Τελοσπάντων… κάθε κίνηση για δημιουργία κόμματος χρειάζεται και την προπαγάνδα της. Απλά τώρα έχετε κάθε «οικονομικό» τουλάχιστον λόγο να είστε ήπιοι……
σημ.: το ξέρω ότι ήταν άσχετο το υστερόγραφο, αλλά ήθελα να το πω….

Το «δάχτυλο»

Επιθετικό, κακόγουστο, επαίσχυντο, ανθελληνικό, προσβλητικό, λαϊκίστικα υπεραπλουστευμένο, άηθες λοιπόν το πρωτοσέλιδο του γερμανικού “Focus”, που δείχνει την Αφροδίτη της Μήλου με υπερυψωμένο τον μέσο. Οι «απατεώνες της ευρωοικογένειας» (δηλαδή εμείς) αρνούμαστε τον τίτλο που μας δίνουν οι Γερμανοί, γιατί ξέρουμε πως είναι άδικος. Δεν απομυζούμε παρασιτικά τα ευρωπαϊκά κονδύλια, δεν φτιάξαμε δρόμους με πολλαπλάσιο κόστος από το κανονικό, δεν αναδείξαμε μία νέα οικονομική τάξη των κηφήνων λαμόγιων που επενέβαιναν προς ίδιον όφελος στη ροή του ευρωπαϊκού χρήματος, δεν διπλασιάσαμε εικονικά την έκταση της Κρήτης δηλώνοντας ανύπαρκτες αγροτικές εκτάσεις για επιδοτήσεις……

Και ενώ βαυκαλιζόμαστε για όλα αυτά ως ξύπνιοι ελληναράδες που κοροϊδεύουμε τους κουτόφραγκους, ενοχλούμαστε όταν μας πιάνουν στα πράσα. Τότε θυμόμαστε την Κατοχή και τα χρέη της Γερμανίας, που οι ίδιοι χαρίσαμε κάποτε.

Χρόνια τώρα ακούμε για όσα μας εκθέτουν στο εξωτερικό. Με το κόμπλεξ του «τι θα πουν οι άλλοι για εμάς» κάθε λίγο κατηγορούμε οι μεν τους δε με κάθε ευκαιρία (ο «Δεκέμβρης», οι μετανάστες, τα πανό στην Ακρόπολη, η ντόπα του Κεντέρη και της Θάνου, το παραδικαστικό, τα greek statistics, η απογραφή και τόσα άλλα). Νομίζω πως έχει φτάσει η ώρα κόμματα εξουσίας και πολίτες – σχεδόν όλοι περήφανα να παραδεχτούμε πως επιτέλους συλλογικά εκθέσαμε τη χώρα μας ανεπανόρθωτα.

Μου αρέσει το πρωτοσέλιδο του γερμανικού “Focus”. Το βρίσκω ευρηματικό και δίκαιο. Επαίσχυντο δεν είναι το γερμανικό περιοδικό αλλά οι κυβερνήσεις μας και εμείς οι ίδιοι. Ξέρουμε γιατί….

Παραλειπόμενα μιας εποχής

"Έτσι από όνειρο σε όνειρο έφτασα κάποτε στη ζωή μου."

Τάσος Λειβαδίτης

Ένας έντιμος άνθρωπος

Υπάρχουν ιστορίες που δεν ξέρεις από πού να τις πιάσεις, να τις ξεδιπλώσεις, να τις προστατέψεις από οτιδήποτε περιττό. Μια τέτοια είναι η ακόλουθη:

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα επαγγελματικό στέλεχος του ΚΚΕ, κατά κοινή ομολογία ένας σεμνός, πιστός και ηθικός κομμουνιστής. Όταν το ΚΚΕ αποχώρησε από το Συνασπισμό, ο άνθρωπός μας σε πείσμα των βιοτικών του αναγκών και των υποχρεώσεων απέναντι στην οικογένειά του επέλεξε τους… «ροζ», που έλεγε και ο ταξιτζής σε μια προηγούμενη ανάρτηση. Αυτό σήμαινε, εκτός των άλλων, ότι έπρεπε επειγόντως να βρει μια νέα δουλειά να βιοπορίζεται. Για μήνες λοιπόν πουλούσε τα πολλά βιβλία της βιβλιοθήκης του σε πάγκο, μέχρι να καταφέρει να ανοίξει ένα βιβλιοπωλείο και έκτοτε να πουλάει ξένα βιβλία.

Κύριε Γιάννη,
Τα σέβη μου

Ατάκτως

Το "καβαφικό" πρωτοσέλιδο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας με κάρφωσε στη θέση μου: «Αποχαιρέτα την Ελλάδα που ήξερες». Καιρό είχα να νοιώσω τόσο ακριβή, περιεκτικό και… δημοσιογραφικό έναν τίτλο. Η αλήθεια είναι πως από τη μία πλευρά τρομάζω με τα επερχόμενα. Από την άλλη χαίρομαι μέσα μου βαθιά με μια χαρά παράλογη και απελπισμένη: να τελειώσουν τα λαμόγια που έπιναν ως ενδιάμεσοι τα κονδύλια, να τρίψουν στα μούτρα τους τα χρέη τους οι νεόπλουτοι, να πνιγεί με δυο λόγια ολόκληρη χώρα στις συνέπειες της διαφθοράς της….

Σε αυτό το πανηγύρι αυτών των χρόνων δεν έχω το παραμικρό μερίδιο, ποτέ δεν το ζήτησα και ποτέ δεν το δέχτηκα. Η τιμωρία αυτή – η κρίση βέβαια δεν είναι οικονομική, είναι πολιτική – δεν έρχεται όμως ως ποινή μόνο επί αδίκων. Και όπως ξέρουμε δεν θα διορθώσει τίποτα, όταν ξεπεραστεί. Γι’ αυτό είναι παράλογη η χαρά μου.

Στις σελίδες 52-55 το ΒΗΜagazino (τ. 487) φιλοξενεί ένα άρθρο για την ανταλλαγή ερωτικών συντρόφων σε «ειδικά» νυχτερινά κέντρα, τα swinger’s clubs. Στις επόμενες ακριβώς σελίδες (56-60) το ίδιο περιοδικό, στο ίδιο τεύχος, έχει ένα αφιέρωμα στον Κώστα Αξελό. Αυτό που τοποθετεί δίπλα-δίπλα ένα λαϊφστάιλ άρθρο ενός κομπλεξικού δημοσιογράφου με το πνεύμα ενός σύγχρονου διανοητή είναι το ίδιο που τοποθετεί τις σερβιέτες με φτερά δίπλα σε ένα βιβλίο στα ράφια των σουπερμάρκετ: η αγορά, η κατανάλωση, ο καπιταλισμός. Έτσι η σκέψη ενός διανοητή στη ζυγαριά της ενημέρωσης αποκτά το ίδιο βάρος με τις αλλαξοκωλιές κάποιων σεξουαλικά καταπιεσμένων συνανθρώπων μας.

Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα τελικά οδηγεί στον εξοστρακισμό είτε τους εκπαιδευτικούς που κάνουν καλά τη δουλειά τους, όπως η κα Στ. Πρωτονοτάριου, είτε τους «ατίθασους» μαθητές που τολμούν να γράφουν σε ένα group στο facebook ότι μισούν τη διευθύντριά τους. Θα ήθελα να ρωτήσω έναν άνθρωπο της ΟΛΜΕ: οι καθηγητές που πήραν τέτοια απόφαση αποβολής για την εν λόγω μαθήτρια πόσες ώρες έχουν διδαχτεί παιδαγωγική στο πανεπιστήμιό τους για να ονομάζονται και «παιδαγωγοί»;

Στα πρώτα μαθητικά χρόνια είχα τη συνήθεια να κλείνω κάθε έκθεσή μου με ένα… δικής μου έμπνευσης ποίημα!!!
… τηρώντας λοιπόν την παράδοση, σας αφήνω ένα σχετικό ποίημα του Μίροσλαβ Χόλουμπ από το βιβλίο των εκδόσεων «Παρασκήνιο»: Δύο Ευρωπαίοι ποιητές: Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ, Μίροσλαβ Χόλουπ (μετάφραση: Γιώργος Ζ. Χριστοδουλίδης).

Σας ασπάζομαι,
Γιώργος

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Η γη γυρίζει, λέει ο μικρός ο μαθητής
Λάθος, η γη γυρίζει, λέει ο δάσκαλος.

Οι λόφοι πρασινίζουν, λέει ο μικρός ο μαθητής
Λάθος, οι λόφοι πρασινίζουν, λέει ο δάσκαλος.

Δύο επί δύο κάνουν τέσσερα, λέει ο μικρός ο μαθητής
Λάθος, δύο επί δύο κάνουν τέσσερα, διορθώνει ο δάσκαλος.

Επειδή ο δάσκαλος ξέρει καλύτερα.

Ο λύκος και το αρνί

Όλο αφιερώσεις είμαι τώρα τελευταία. Αυτό δεν είναι έλλειψη έμπνευσης βέβαια. Η Ρίτσα Μασούρα και οι σχολιαστές του ιστολογίου της πρόσφατα διατυπώσαμε κάποιους προβληματισμούς για το ρόλο των διανοούμενων σε αυτήν την εποχή της κρίσης. Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα ποίημα του Πολωνού ποιητή Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ, που νομίζω ότι και ως περιεχόμενο και ως θέση απαντά σε κάποια σημεία εκείνου του διαλόγου.

Κατά τα άλλα το αφιερώνω στους λύκους της Διοίκησης, αν και είμαι σίγουρος πως οι λύκοι δεν διαβάζουν ποίηση….

- Σ’ έπιασα , είπε ο λύκος και χασμουρήθηκε. Το αρνί
γύρισε τα κλαμένα μάτια του σ’ αυτόν. – Πρέπει να με φας;
Είναι αλήθεια απαραίτητο;
- Δυστυχώς πρέπει. Έτσι γίνεται σε όλους τους μύθους:
Μια φορά κι έναν καιρό ένα άτακτο αρνάκι άφησε τη μανούλα
του. Μέσα στο δάσος συνάντησε ένα κακό λύκο που…
- Συγνώμη, αυτό δεν είναι δάσος, αλλά η φάρμα του αφεντικού
μου. Δεν άφησα τη μητέρα μου. Είμαι ορφανό. Η μητέρα μου
φαγώθηκε και εκείνη από ένα λύκο.
- Δεν έχει σημασία. Μετά το θάνατό σου οι συγγραφείς που
πλάθουν μύθους θα φροντίσουνε για σένα. Θα προσθέσουν
ένα παρελθόν, κίνητρα και ένα ηθικό δίδαγμα. Μη μου κρατάς
κακία. Δεν έχεις ιδέα πόσο ανόητο είναι να είσαι ένας
κακός λύκος. Αν δεν ήταν ο Αίσωπος θα καθόμασταν στα πισινά
μας ατενίζοντας το ηλιοβασίλεμα. Πολύ μου αρέσει να το
κάνω αυτό.

Ναι, ναι αγαπητά μου παιδιά. Ο λύκος έφαγε το αρνάκι
Κι ύστερα έγλυψε τα χείλη του. Μην ακολουθείτε τον λύκο

Αγαπητά μου παιδιά. Μη θυσιαστείτε για ένα ηθικό δίδαγμα

*το ποίημα είναι μεταφρασμένο από τον Γιώργο Ζ. Χριστοδουλίδη στο βιβλίο των εκδόσεων «Παρασκήνιο»: Δύο Ευρωπαίοι ποιητές: Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ, Μίροσλαβ Χόλουπ.

Παίζοντας κρυφτό

Ίσως γιατί πρέπει να ρισκάρεις το φτύσιμο, ακόμα και αν σε προλάβουν

Ίσως γιατί δεν μπορείς άλλο να μένεις κρυμμένος

Γι’ αυτό λοιπόν….:
- «πορτοκάλι….πορτοκάλι…»

Βιβλιοθηκονομία

Αυτή η δουλειά είναι έρωτας και αγάπη. Είναι επιλογή, ένας κόσμος, μια ιδέα, μια προοπτική και ένα όραμα - μην σας φαίνεται υπερβολικό. Μπόρεσα όλα αυτά τα χρόνια να την τροφοδοτώ με την ελπίδα και την οργή μου.

Η ζωή μου ωστόσο δεν αντέχει άλλο τις ομηρείες. Εργασία με ημερομηνία λήξης 11 χρόνια τώρα.

Πρέπει να βρω πιο πιστή αγαπημένη...

Ένας συντηρητικός άνθρωπος

Η αίσθηση είναι αυτή. Πίσω από αυτή δεν υπάρχει η πρόθεση, υπάρχει ίσως ένας χρωματισμός ή έστω μία αντίληψη, αλλά πρόθεση πιστέψτε με, όχι.

Μπαίνω λοιπόν σε ένα ταξί προχθές. Στην κινητή «αγορά» της εποχής μας. Η συζήτηση αναπόφευκτα γύρω από την οικονομία, τους νέους και τις προηγούμενες γενιές, την επισφάλεια και τον καταναλωτισμό τροφοδοτείται από αμφότερες τις πλευρές και οδηγείται σε διαφορετικές κατευθύνσεις.

Από την αρχή έχω την αίσθηση ότι έχω να κάνω με έναν μεσήλικα, απόλυτο και βαθιά συντηρητικό άνθρωπο με εμμονές και στεγανά στην ερμηνεία των φαινομένων, που για παράδειγμα αποδίδει την έκταση του οικονομικού προβλήματος στο ότι «η νέα γενιά καταναλώνει υπερβολικά πολλά», ενώ οι παλαιότεροι ξέρετε από τι… έκαναν το παξιμάδι τους…

Παρόλα αυτά επιμένω σε μια μίνιμουμ συμφωνία και «πετάω» αυτοβιογραφικά στοιχεία στη συζήτηση, προχωράω στην καταδίκη της δεκαετίας του ’80 («δεν τσιμπάει») και το κλίμα σιγά-σιγά αλλάζει. Τελευταίο αγκίστρι η αναφορά μου σε ενδεχόμενα λάθη της αριστεράς…

Ο οδηγός κορώνει. Το Κόμμα είναι ενωμένο πια, δεν κινδυνεύει από τους «ροζ» «που βλέπεις τώρα τα χάλια τους», ποτέ δεν έγιναν λάθη, «πρέπει εσείς οι νέοι να δουλέψετε για την επανάσταση» και άλλα πολλά.

Θέλω να πω πως μια συζήτηση ξεκίνησε με απαξιωμένο «εχθρό» τους νέους, όσο σταδιακά ξεδιπλωνόταν με μια αριστερή οπτική άρχιζε περίτεχνα να οδηγεί σε ένα κοινό χώρο, μέχρι που φτάσαμε στο Κόμμα, την Αλήθεια και συναντήσαμε πάλι το αρχικό απόλυτο.

Έκλεισα τη συζήτηση λέγοντας πως μεγάλωσα με το σεβασμό που η οικογένειά μου είχε στους αγώνες, τους αγωνιστές και την ιστορία του ΚΚΕ. Το σεβασμό αυτό τον άφησα πίσω μου τον Δεκέμβρη του 2008, όταν το ΚΚΕ κάνοντας βόλτα στην Κουμουνδούρου έδρασε αντιδραστικά και συντηρητικά στην εξέγερση.

Το Απόλυτο ράγισε τότε πρώτη φορά ψελλίζοντας με ανύπαρκτο φανατισμό μια υπεράσπιση. Νίκησα! Ένας συντηρητικός άνθρωπος δεν έχει πολιτικό χρώμα. Αλήθεια σας λέω στην αρχή τον θεώρησα ακροδεξιό και θρήσκο, από αυτούς που γκρινιάζουν για τη νεολαία συνέχεια. Στην πορεία κατάλαβα ότι είχα να κάνω με έναν αριστερό συντηρητικό , από αυτούς που γκρινιάζουν για τη νεολαία συνέχεια.

Κάθε γενίκευση είναι βέβαια φασισμός.

Τσιδαόμπα

40. 000 ευρώ ήταν η ετήσια κρατική επιχορήγηση της Ελληνικής Ομοσπονδίας Τσιδαόμπα. Ποιας; Η Ρωσική πολεμική τέχνη πριμοδοτούνταν από το ελληνικό κράτος για να διαδοθεί ως άθλημα. Την ίδια εποχή βέβαια που χαρίζονται χρέη σε ποδοσφαιρικές ομάδες και ο μαζικός αθλητισμός έχει γίνει τροφή για όλους αυτούς τους αθλητικούς παράγοντες και καρχαρίες, είναι ψήγμα τα ευρώ της Τσιδαόμπας.

Τώρα... θα μου πείτε πως είναι προφανέστατα λαϊκισμός το σχόλιο ότι 40. 000 ευρώ θα μπορούσαν να είναι ο προϋπολογισμός μιας μέσου μεγέθους βιβλιοθήκης...

ο ημιτελής ορισμός μιας έννοιας (που μου διαφεύγει)

είναι το μακρύ πουκάμισο της στάχτης
δάχτυλα βροχής που μου χαϊδεύουν το κεφάλι
δαχτυλίδια του θανάτου
κι ο καπνός καρφωμένος στα μάτια μου
κολώνες δωρικού ρυθμού
είναι πιατάκια του καφέ
τσαλακωμένα σεντόνια
το επίμονο χάδι της γάτας
ο ξεραμένος καφές
η καρδιά μιας κρύας ανάσας

Ο μέγιστος στόχος

Ένα ποίημα αφιερωμένο στους αριβίστες και τις αριβίστριες της πολιτικής:

"Ήταν πολύ φιλόδοξος

δεν νοιαζότανε να φτάσει

ψηλότερα από τους ομοίους του

αλλά να είναι διαφορετικός

απ' όλους εκείνους που τον ξεπερνούσαν"

Τίτος Πατρίκιος

Φάτα Μοργκάνα, χρόνια μετά…

Κοπή πίττας. Τυπικές ευχές από τον Πρόεδρο….
- «Κυρία Κωχ, παρακαλώ ελάτε»

Ήμουν σπόρος στις αρχές του ’80. Τραγουδούσε με το Γλέζο στην Κόρινθο. Σ’ αυτές τις συναυλίες που γέμιζαν γήπεδα τότε. Στο τέλος κάλεσε όλα τα πιτσιρίκια κοντά της στην εξέδρα. Πόσο ήθελα να με διαλέξει να τραγουδήσω την «ξαστεριά». Τα άλλα ήξεραν μόνο παιδικά τραγούδια. Ήταν πανέμορφη με το λίκνισμα της φωνής της και τα μακριά μαλλιά της, σαν πριγκίπισσα παραμυθιού…

Ξεκίνησε να τραγουδάει ανάμεσά μας τα κάλαντα της Θράκης. Βουβάθηκα. Ήθελα να της ζητήσω και το «Νανούρισμα» του Καββαδία και τη «Φάτα Μοργκάνα». Συγκρατιέμαι. Χειροκροτήματα. Η Δημουλά την αγκαλιάζει. Σκορπίζουμε στα τραπέζια.

Βρήκα το θάρρος να της εξομολογηθώ τον παιδικό μου έρωτα και να την ευχαριστήσω λίγο πριν τελειώσει η γιορτή.

Η φωνή της λείπει νομίζω σήμερα και την έχουμε ανάγκη. Ας είναι. Και κάτι άλλο: το λίκνισμα της φωνής της και τα μακριά μαλλιά της ακόμη σαν παραμύθι. Η πριγκίπισσα δεν ήταν τόσο ψηλή, όσο τη θυμόμουν. Μεγάλωσα;

Υ.Γ: Τι ωραία να συναντάς τους παιδικούς σου μύθους. Μένει ο Χουλιαράς….

Το ΠΑΣΟΚ και οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες (8, 9 & 10)

Η "Μπενχουριάδα" των προεκλογικών ευαισθησιών του ΠΑΣΟΚ σχετικά με τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες "μπαίνει στο γρήγορο"...

Η επιλογή των ερωτήσεων έγινε περίπου τυχαία. Υπάρχουν και άλλες που κατατέθηκαν τα τελευταία 2 χρόνια, εκτός από αυτές που αναφέρονται και αναφέρθηκαν εδώ αυτές τις μέρες (Ανδρουλάκης, Πάγκαλος, Κακλαμάνης κτλ).

"....
1. Οι βιβλιοθήκες θα αδυνατούν να στηρίξουν το πολύπλευρο έργο που παράγεται στα ακαδημαϊκά ιδρύματα και ιδιαίτερα τα προπτυχιακά προγράμματα σπουδών, τα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών, την εξ’ αποστάσεως εκπαίδευση, τη δια βίου μάθηση και την έρευνα.
2. Θα υπάρχει δυσκολία των ιδρυμάτων να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα αξιολόγησης.
3. Θα υπάρχει αδυναμία ίδρυσης των ιδρυματικών καταθετηρίων ( institutional repositories, προαπαιτούμενο για την χρηματοδότηση από το European Research Council) και
4. Θα μειωθεί το ωράριο λειτουργίας των βιβλιοθηκών.

...

η επένδυση στη γνώση πρέπει να αποτελεί πρωταρχικό μέλημα της Πολιτείας και βασική της υποχρέωση... η περαιτέρω ενίσχυση των βιβλιοθηκών κρίνεται απαραίτητη για να μην καταργηθούν και απαξιωθούν οι υπηρεσίες που έχουν αναπτυχθεί ώστε να συνεχίσουν να στηρίζουν το διδακτικό, εκπαιδευτικό και ερευνητικό έργο..."

[Ερώτηση του Μανώλη Σκουλάκη, βουλευτή ΠΑΣΟΚ στις 29/5/2008 στον υπουργό Παιδείας της ΝΔ]

"...

2. Πώς σκέπτεται το Υπουργείο να αναπληρώσει την απώλεια πόρων που
συνεπάγεται ο ως άνω αποκλεισμός των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών από την
Κοινοτική χρηματοδότηση;
3. Πώς θα διασφαλίσει το Υπουργείο:
3.1. Την ακώλυτη υποστήριξη της έρευνας, της εξ αποστάσεως μάθησης, της δια
βίου εκπαίδευσης και της κλασικής διδασκαλίας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση,
μέσω των βιβλιοθηκών;

..."

[Ερώτηση του Μάρκου Μπόλαρη, βουλευτή ΠΑΣΟΚ στις 21/3/2008 στον υπουργό Παιδείας της ΝΔ]

"...

Ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί:

...

2. Εάν και πότε προτίθεστε να δεσμευτείτε για την επαρκή χρηματοδότηση των πάγιων και λειτουργικών δαπανών των βιβλιοθηκών;

...

4. Πότε και με ποιόν τρόπο θα διασφαλιστεί η συνεχής και μόνιμη εργασία για όλους τους συμβασιούχους εργαζομένους στα έργα βιβλιοθηκών;

..."

[Ερώτηση του Γιάννη Μαγκριώτη, βουλευτή ΠΑΣΟΚ στις 13/6/2008 στους υπουργόυς Οικονομίας & Οικονομικών και Παιδείας της ΝΔ]

Όλα αυτά βέβαια

Επειδή βέβαια πιο εύκολο είναι να αντιπολιτεύεσαι μια ανίκανη κυβέρνηση από το να πολιτεύεσαι ως ικανή....

Επειδή ως κυβέρνηση συνήθως ασθενεί η μνήμη σου....

Επειδή ως αντιπολίτευση θεωρείς σημαντικά πράγματα που ως κυβέρνηση τα θεωρείς δευτερεύοντα...

Επειδή πολλά είπε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δύο χρόνια για τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες ως αντιπολίτευση, αλλά τώρα ως κυβέρνηση βουβαίνεται....

Το ΠΑΣΟΚ και οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες (7)

Επειδή βέβαια πιο εύκολο είναι να αντιπολιτεύεσαι μια ανίκανη κυβέρνηση από το να πολιτεύεσαι ως ικανή....
Επειδή ως κυβέρνηση συνήθως ασθενεί η μνήμη σου....
Επειδή ως αντιπολίτευση θεωρείς σημαντικά πράγματα που ως κυβέρνηση τα θεωρείς δευτερεύοντα...
Επειδή πολλά είπε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δύο χρόνια για τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες ως αντιπολίτευση, αλλά τώρα ως κυβέρνηση βουβαίνεται....

Ας του θυμίσουμε τις θέσεις του για να ζητήσουμε τα έργα του:

«…
… ύστερα από την απόφαση του Υπουργείου Παιδείας να μην εντάξει τις βιβλιοθήκες στο Δ΄ ΚΠΣ, οδηγούμαστε σε μια πορεία υποβάθμισης και εγκατάλειψης αυτών των βιβλιοθηκών που δημιουργήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, οδηγώντας τους περίπου 350 συμβασιούχους εργαζόμενους που τις στελεχώνουν, σε ανεργία.
…
Ερωτάται ο κ. Υπουργός
Αν προτίθεται και πώς να χρηματοδοτήσει τη συνέχιση των παραπάνω προγραμμάτων, προκειμένου να αποφευχθεί η κατάρρευση πολλών υπηρεσιών των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, γεγονός που θα οδηγήσει ταυτόχρονα στην ανεργία εκατοντάδες συμβασιούχους»

[Ερώτηση του Βασίλη Κεγκέρογλου, βουλευτή ΠΑΣΟΚ στις 14/7/2008 στον υπουργό Παιδείας της ΝΔ]

Το ΠΑΣΟΚ και οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες (6)

Επειδή βέβαια πιο εύκολο είναι να αντιπολιτεύεσαι μια ανίκανη κυβέρνηση από το να πολιτεύεσαι ως ικανή....

Επειδή ως κυβέρνηση συνήθως ασθενεί η μνήμη σου....

Επειδή ως αντιπολίτευση θεωρείς σημαντικά πράγματα που ως κυβέρνηση τα θεωρείς δευτερεύοντα...

Επειδή πολλά είπε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δύο χρόνια για τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες ως αντιπολίτευση, αλλά τώρα ως κυβέρνηση βουβαίνεται....

Ας του θυμίσουμε τις θέσεις του για να ζητήσουμε τα έργα του:

«Τεράστιος είναι ο κίνδυνος που υπάρχει για τις Βιβλιοθήκες της Ανώτερης και της Ανώτατης εκπαίδευσης. Η χρηματοδότηση των προγραμμάτων των Βιβλιοθηκών στηρίχτηκε τα τελευταία χρόνια σε κοινοτικά κονδύλια, ενώ οι εργαζόμενοι στις Βιβλιοθήκες είναι σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό συμβασιούχοι. Ωστόσο, για την τετραετία 2009 – 2013, έχουν διακοπεί τα ευρωπαϊκά προγράμματα χρηματοδότησης για τις Βιβλιοθήκες. Αυτό αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε δυσλειτουργίες, αλλά είναι πιθανό ακόμα και σε κλείσιμο των Βιβλιοθηκών σε βάρος βέβαια των φοιτητών και των καθηγητών.

Κατόπιν τούτων
Ερωτάται ο Αρμόδιος Υπουργός

1. Ποιος είναι ο προγραμματισμός που υπάρχει για την εξεύρεση των απαραίτητων οικονομικών κονδυλιών για την εύρυθμη λειτουργία των Βιβλιοθηκών της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης για την τετραετία 2009 – 2013.
2. Θα προχωρήσετε στην μονιμοποίηση των συμβασιούχων εργαζομένων στις Βιβλιοθήκες.
3. Θα προχωρήσετε στην ένταξη της λειτουργίας των Βιβλιοθηκών στον Τακτικό Προϋπολογισμό των Ιδρυμάτων, καθώς και στο πρόγραμμα ΕΣΠΑ για το2009 – 2013»

[Ερώτηση του Γιάννη Σκουλά, βουλευτή ΠΑΣΟΚ στις 22/5/2008 στον υπουργό Παιδείας της ΝΔ]

Το ΠΑΣΟΚ και οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες (5)

Επειδή βέβαια πιο εύκολο είναι να αντιπολιτεύεσαι μια ανίκανη κυβέρνηση από το να πολιτεύεσαι ως ικανή....
Επειδή ως κυβέρνηση συνήθως ασθενεί η μνήμη σου....
Επειδή ως αντιπολίτευση θεωρείς σημαντικά πράγματα που ως κυβέρνηση τα θεωρείς δευτερεύοντα...
Επειδή πολλά είπε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δύο χρόνια για τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες ως αντιπολίτευση, αλλά τώρα ως κυβέρνηση βουβαίνεται....

Ας του θυμίσουμε τις θέσεις του για να ζητήσουμε τα έργα του:

«……..
Τα προβλήματα είναι εκρηκτικά παντού. Ελλιπής χρηματοδότηση, ελλείψεις σε προσωπικό, ακατάλληλα και μη συντηρούμενα κτίρια, συγγράμματα που καθυστερούν απαράδεκτα να δοθούν στους φοιτητές, τραγικές ελλείψεις σε σύγχρονο εξοπλισμό και πλήθος άλλων δυσλειτουργιών αποτυπώνουν την απουσία σοβαρής πολιτικής στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως ακριβώς συμβαίνει και στις άλλες δύο εκπαιδευτικές βαθμίδες.
……….
Για πεντακόσια (500) μέλη ΔΕΠ εκκρεμεί ο διορισμός τους από το Μάιο του 2008, στα νεότερα περιφερειακά εκπαιδευτικά ιδρύματα οι ελλείψεις διοικητικών υπαλλήλων αγγίζουν το 60%, οι βιβλιοθήκες υπολειτουργούν λόγω έλλειψης προσωπικού και οι φοιτητές στερούνται της πρόσβασης στη γνώση μέσω διαδικτύου
….»

[Κοινή ερώτηση 17 βουλευτών* του ΠΑΣΟΚ στον υπουργό Παιδείας της ΝΔ το Φεβρουάριο του 2009 με θέμα: «Οι δυσλειτουργίες των ΑΕΙ οδηγούν την τριτοβάθμια δημόσια εκπαίδευση σε πλήρη απαξίωση»
* Διαμαντοπούλου Άννα, Παντούλας Μιχάλης, Δραγώνα Θάλεια, Βαρβαρίγος Δημήτριος, Αηδόνης Χρήστος, Αλευράς Αθανάσιος, Αποστολάκη Μιλένα, Δαμανάκη Μαρία, Ευθυμίου Πέτρος, Καρτάλης Κώστας, Λιάνης Γεώργιος, Λιντζέρης Δημήτριος, Μπόλαρης Μάρκος, Ραγκούσης Ιωάννης, Ράπτη Συλβάνα, Σακοράφα Σοφία, Τόγιας Βασίλης]

Το ΠΑΣΟΚ και οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες (4)

Επειδή βέβαια πιο εύκολο είναι να αντιπολιτεύεσαι μια ανίκανη κυβέρνηση από το να πολιτεύεσαι ως ικανή....

Επειδή ως κυβέρνηση συνήθως ασθενεί η μνήμη σου....

Επειδή ως αντιπολίτευση θεωρείς σημαντικά πράγματα που ως κυβέρνηση τα θεωρείς δευτερεύοντα...

Επειδή πολλά είπε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δύο χρόνια για τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες ως αντιπολίτευση, αλλά τώρα ως κυβέρνηση βουβαίνεται....

Ας του θυμίσουμε τις θέσεις του για να ζητήσουμε τα έργα του:

«Οι Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες μέσω των καινοτόμων δράσεων και την παροχή νέων υπηρεσιών, προσαρμοσμένων στις τεχνολογικές απαιτήσεις της εποχής μας, ενισχύουν την εκπαιδευτική διαδικασία και αναβαθμίζουν την παιδεία μας. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια οδηγούνται σε υποβάθμιση και απαξίωση, αφού οι περισσότερες από αυτές είτε υπολειτουργούν, είτε βρίσκονται σε εγκατάλειψη. Πρόκειται για ένα θεσμό μέσω του οποίου γίνεται προσπάθεια να επιτευχθούν πολλά αλλά με τα λιγότερα μέσα.
……………………
Επειδή, η έλλειψη χρηματοδότησης των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών Θα έχει ως αποτέλεσμα την εγκατάλειψή τους, διαγράφοντας τόσα χρόνια προσπάθειας για την αναβάθμισή τους και
Επειδή οι συμβασιούχοι στις παραπάνω βιβλιοθήκες οδηγούνται αναγκαστικά στην ανεργία και στο Γολγοθά της αναζήτησης εργασίας, σε μια περίοδο ιδιαίτερα δύσκολη και κρίσιμη

Ερωτάται ο κ. Υπουργός:

- Αν προτίθεται να μεριμνήσει άμεσα για τη συνέχιση της χρηματοδότησης των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών, και με ποιο τρόπο, προκειμένου να αποφευχθεί η κατάρρευσή τους;
- Αν προτίθεται να μεριμνήσει για τους εκατοντάδες συμβασιούχους στις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες που μένουν στο δρόμο;»

[Ερώτηση του Βασίλη Κεγκέρογλου βουλευτή ΠΑΣΟΚ στις 14/4/2009 στον υπουργό Παιδείας της ΝΔ]

ΥΓ: Με το θέμα των Ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών ασχολήθηκε πάλι ο Ν. Μπακουνάκης στο «Βήμα» της Κυριακής, αναφέροντας: "Αλλού τα νέα είναι όμως άσχημα. Οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες, από τους πιο δυναμικούς θεσμούς που κατά την παρελθούσα δεκαετία αξιοποίησαν και τον παραμικρότερο ευρωπαϊκό πόρο, αποκλείονται τώρα από το ΕΣΠΑ 2009-20013 (Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Στήριξης). Τα υπουργεία Παιδείας και Οικονομικών πρέπει να δικαιολογήσουν σοβαρά γιατί αποκλείονται οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες από τη χρηματοδότηση του ΕΣΠΑ".

Το ΠΑΣΟΚ και οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες (3)

Επειδή βέβαια πιο εύκολο είναι να αντιπολιτεύεσαι μια ανίκανη κυβέρνηση από το να πολιτεύεσαι ως ικανή....
Επειδή ως κυβέρνηση συνήθως ασθενεί η μνήμη σου....
Επειδή ως αντιπολίτευση θεωρείς σημαντικά πράγματα που ως κυβέρνηση τα θεωρείς δευτερεύοντα...
Επειδή πολλά είπε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δύο χρόνια για τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες ως αντιπολίτευση, αλλά τώρα ως κυβέρνηση βουβαίνεται....

Ας του θυμίσουμε τις θέσεις του για να ζητήσουμε τα έργα του

«Ποιος είναι ο σχεδιασμός που υπάρχει για την χρηματοδότηση των Πανεπιστημιακών Βιβλιοθηκών σε μόνιμη βάση από πόρους είτε κοινοτικούς, είτε εθνικούς και για την στελέχωση τους με το απαραίτητο εξειδικευμένο και μόνιμο προσωπικό;»

[ερώτηση Γιάννη Σκουλά, βουλευτή ΠΑΣΟΚ στις 25/6/2009 στον υπουργό Παιδείας της ΝΔ]

Το ΠΑΣΟΚ και οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες (2)

Επειδή βέβαια πιο εύκολο είναι να αντιπολιτεύεσαι μια ανίκανη κυβέρνηση από το να πολιτεύεσαι ως ικανή....

Επειδή ως κυβέρνηση συνήθως ασθενεί η μνήμη σου....

Επειδή ως αντιπολίτευση θεωρείς σημαντικά πράγματα που ως κυβέρνηση τα θεωρείς δευτερεύοντα...

Επειδή πολλά είπε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δύο χρόνια για τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες ως αντιπολίτευση, αλλά τώρα ως κυβέρνηση βουβαίνεται....

Ας του θυμίσουμε τις θέσεις του για να ζητήσουμε τα έργα του

Παρά τις δράσεις που αναπτύχθηκαν για τα δίκαια και αυτονόητα αιτήματά των εργαζομένων για βιώσιμες και καινοτόμες ελληνικές ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες με εξειδικευμένο προσωπικό και τη συμπαράσταση όλων των φορέων των πανεπιστημιακών κοινοτήτων, το ΥΠΕΠΘ 10 μήνες μετά δεν έχει δεσμευτεί ούτε για την συνέχιση της χρηματοδότησης των βιβλιοθηκών, ούτε για την παραμονή των συμβασιούχων που εργάζονται σε αυτές…….
…. Με ποιο τρόπο θα διασφαλιστεί η συνέχιση της εύρυθμης λειτουργίας των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών, καταλυτικού παράγοντα για την αναβάθμιση των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της χώρας μας;…….
…… Με ποιο τρόπο θα καλυφθεί το κόστος λειτουργίας των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών που εδώ και μια δωδεκαετία καλύπτονταν από το ΕΠΕΑΕΚ;…..

[Ερώτηση Χρύσας Αράπογλου, Βουλευτή Α΄Θεσσαλονίκης ΠΑΣΟΚ στις 15/4/2009 στον Υπουργό Παιδείας της ΝΔ]

Το ΠΑΣΟΚ και οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες (1)

Επειδή βέβαια πιο εύκολο είναι να αντιπολιτεύεσαι μια ανίκανη κυβέρνηση από το να πολιτεύεσαι ως ικανή....
Επειδή ως κυβέρνηση συνήθως ασθενεί η μνήμη σου....
Επειδή ως αντιπολίτευση θεωρείς σημαντικά πράγματα που ως κυβέρνηση τα θεωρείς δευτερεύοντα...
Επειδή πολλά είπε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δύο χρόνια για τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες ως αντιπολίτευση, αλλά τώρα ως κυβέρνηση βουβαίνεται....

Ας του θυμίσουμε τις θέσεις του για να ζητήσουμε τα έργα του

[Ανακοίνωση του Τομέα Παιδείας του ΠΑΣΟΚ σχετικά με τα προβλήματα των εργαζόμενων στις Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες, Ιούνιος 2009]

«Για τη λειτουργία αναβαθμισμένων, σύγχρονων και ποιοτικών ελληνικών βιβλιοθηκών, απαιτούνται:
1. Η άμεση αντιμετώπιση του οξύτατου προβλήματος των ελλείψεων προσωπικού που αντιμετωπίζουν οι Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες, με την συνέχιση της απασχόλησης των συμβασιούχων εργαζόμενων και με ταυτόχρονη κάλυψη των κενών θέσεων μόνιμου προσωπικού που διαθέτουν.
2. Η χρηματοδότηση με εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους των υπηρεσιών που έχουν αναπτυχθεί στις επιμέρους Βιβλιοθήκες, και συλλογικά, μέσω του Συνδέσμου των Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών ( ΣΕΑΒ- HEAL- Link).
3. Η έμπρακτη στήριξη της ανάπτυξης Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών σε νέους τομείς, όπως η δημιουργία Ιδρυματικών Εκπαιδευτικών και Ερευνητικών Αποθετηρίων, Ψηφιακών συλλογών, προγραμμάτων Πληροφοριακής Παιδείας και Δια-βίου Μάθησης κ.α.

Το ΠΑΣΟΚ δεσμεύεται για την εφαρμογή μιας συνεκτικής Εθνικής Πολιτικής Βιβλιοθηκών.»

Ένα κεράκι για το "Βιβλιοθηκάριο"

Πολλά θα ήθελα να σχολιάσω.
Ας πούμε:
-Χωρίς σαρδάμ είπε ο πρωθυπουργός τη φράση: «η δημοκρατία δεν τρομοκρατείται». Κάποιος στην παρέα σχολίασε πως ο Παπανδρέου δεν έκανε σαρδάμ γιατί η φράση είναι μικρή. Ωστόσο έχω κολλήσει στον… προβληματισμό: ακόμη και αν δεν τρομοκρατείται (το συζητάμε…), είμαστε σίγουροι και ότι δεν τρομοκρατεί;
- Ο σύντροφος Φώτης Κουβέλης βγήκε για μια ακόμη φορά και ανακοίνωσε τις απόψεις του στον τύπο πριν τις συζητήσει με το υπόλοιπο κόμμα. Και μετά σου λέει ο Αλαβάνος ότι πρέπει να σπάσουν οι μηχανισμοί… Μα αυτό δεν είναι κόμμα καλά-καλά, θα είναι μηχανισμοί; Πότε θα αφήσουν τον Αλέξη ελεύθερο να λειτουργήσει ως πρόεδρος; Τον έχουν κάνει (Ρεύμα και Ανανεωτικοί) μαριονέτα για τα κανάλια και τις δημόσιες σχέσεις.
- Έφυγαν οι καλικάντζαροι
- Πέθανε ο ιχνευτής Κώστας Βουκελάτος. Στο χώρο του βιβλίου υπάρχουν ακόμη, όσο και αν λιγοστεύουν, άνθρωποι με μεράκι, ήθος και πολιτισμό.
........
Συμπληρώνω ένα χρόνο σε αυτό το σπίτι, το «Βιβλιοθηκάριο». Το έχτισα με τα χέρια μου, είναι δικό μου και κοντολογίς είναι εγώ. Είχαν προηγηθεί «οι Ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες σε Μαρασμό». Σε μια πρόσκαιρη παύση τους γεννήθηκε αυτό το blog και συνεχίζει μετά το οριστικό τους κλείσιμο.

Είναι έθιμο λοιπόν στη… Βλογάνδη να γιορτάζεις τα ιστο-γενέθλιά σου. Ο «βιβλιοθηκάριος» γεννήθηκε από κάποια ασίγαστα δημοσιογραφικά απωθημένα. Επίσης έπρεπε επιτέλους να πω αυτά που τόσα χρόνια κράταγα μέσα μου για τη δουλειά μου στις βιβλιοθήκες και τα αρχεία πιο άμεσα- πιο δεικτικά από ό,τι στο ιστολόγιο μιας ομαδικότητας. "Έπρεπε" να σχολιάσω τα μικρά της καθημερινότητας και τα μεγάλα της κοινότητας χωρίς να αναπαράγω τον Τύπο αναμασώντας τα στεγανά του.

Χρωστάω στην ιστολογική προϊστορία την εγκυμοσύνη του «Βιβλιοθηκάριου». Στο Doncat του Νίκου Δήμου (μια φοβερή παρέα που ξεσκόνιζε όψεις των πραγμάτων με κύριο στόχο το διάλογο και όχι τη συμφωνία υπό τη μαεστρική καθοδήγηση του Δήμου), τη wicked librarian της Γ. Κατσαρού (ο οπτιμισμός και η ευγένειά της συχνά με εκνεύριζαν (!!!), αλλά πάντα επέστρεφα για να σχολιάζω) και άλλους που παρακολουθούσα για μήνες ως αναγνώστης και σχολιαστής (For Information Scientists and... others/Αφροδίτη Φράγκου, Tobaccorri, Information avenger, κ.α.)


Στην πρώτη μου ανάρτηση εδώ έγραφα ότι αυτό το blog είναι: «μία εφημερίδα τοίχου, παρά ένα προσωπικό ημερολόγιο. Αφιερωμένο σε όσους αγωνίζονται για μια επώδυνη αξιοπρέπεια και όσους δεν παίζουν κρυφτό στην αλήθεια. Επώνυμες και όχι ψευδώνυμες ή ανώνυμες οι θέσεις και οι απόψεις. Επίσης σαφείς και γιατί όχι απόλυτες. Συνδιαλέγονται, αλλά δεν διαπραγματεύονται. Και στην τόλμη τους κρίνονται». Νομίζω το τήρησα. Και σίγουρα θα συνεχίσω. Θα δημοσιολογώ με το ίδιο μεράκι και το ίδιο πείσμα, γιατί είμαι «καταλογογράφος, ταξιθέτης ή διαθέτης της καθημερινότητας και υπηρέτης μιας τέχνης απολαυστικής και παραγνωρισμένης».

Οι γεμάτες μέρες της άδειας

Οι γεμάτες μέρες της άδειας – αργίες και επικόλληση δυο ημερών - τονώνουν τη διάθεση και σε αποστασιοποιούν (λίγο) από την οπτική της καθημερινότητας. Στα πολλά που ευχαριστήθηκα, ένα βιβλίο και δύο CD. Ο Μαραβέγιας και το “Welcome to Greece”, μία καταπληκτική δουλειά με φρέσκο ήχο, θυμωμένο στίχο και διονυσιακή μουσική. Τα Υπόγεια Ρεύματα τραγουδούν καταπληκτικά Θάνο Μικρούτσικο, ξεχωρίζω τη «Ρόζα», μια δεύτερη ανάγνωση που σου αποκαλύπτει νομίζω (και) άλλα πράγματα στο στίχο και τη μουσική γνωστών και αγαπημένων τραγουδιών.

Και πάμε στο βιβλίο: «Η απογοήτευσή μου στη Ρωσία»/Έμμα Γκόλντμαν. Αθήνα: Απόπειρα, 2009. Πρόκειται για τις αναμνήσεις μιας Αμερικανίδας αναρχικής από τα πρώτα χρόνια της Ρώσικης Επανάστασης. Η εξιστόρηση ξεφλουδίζει σιγά-σιγά την ιδεολογική της σύγκρουση με το καθεστώς των μπολσεβίκων. Δεν θα το έλεγα οδοιπορικό, νομίζω πως του λείπουν οι λεπτομερείς περιγραφές, ωστόσο πετυχαίνει να δώσει το κλίμα, να αποτελέσει μια μαρτυρία χωρίς διάθεση προστασίας και επομένως αυτολογοκρισίας. Δεν νομίζω πως γράφεται ημερολογιακά, μάλλον είναι μία εκ των υστέρων αναδίφηση. Οι περιγραφές από το ταξίδι της στη Ρωσία και την Ουκρανία είναι νομίζω από τα πλεονεκτήματα της αφήγησης, γιατί δίνεται γλαφυρά η εικόνα της Σοβιετικής ενδοχώρας στα πρώτα χρόνια του καθεστώτος, έτσι όπως (κατά τη γνώμη της) βαδίζει στη σταδιακή εκτροπή από τα επαναστατικά ιδανικά.

Έχοντας ως αποστολή της τη συγκέντρωση υλικού σχετικού με την Επανάσταση για τη δημιουργία του Μουσείου της Επανάστασης στην Πετρούπολη ανακαλύπτει κάποια στιγμή στην πόλη Βόλογκντα μια «εμπιστευτική, άκρως απόρρητη διαταγή» που εκδόθηκε το 1920 με υπογραφή της Ουλιάνοβα, αδελφής του Λένιν και επικεφαλής του Επιτροπάτου Κεντρικής Εκπαίδευσης. Η διαταγή απευθύνεται στις βιβλιοθήκες όλης της Επικράτειας και ορίζει ότι πρέπει να «αποσύρουν τη μη κομμουνιστική λογοτεχνία – εκτός από τη Βίβλο, το Κοράνι και τους κλασικούς - …Η καταδικασμένη με αυτό τον τρόπο λογοτεχνία έπρεπε να σταλεί για πολτοποίηση «λόγω έλλειψης χαρτιού».

Δεν στέκομαι στη λογοκρισία, αλλά στη σημασία που έδινε το καθεστώς στις βιβλιοθήκες προκειμένου να την επιβάλλει. Αποδεικνύεται πως για μια ακόμη φορά οι βιβλιοθήκες είναι «αντιεξουσιαστές του πνεύματος» γι’ αυτό διώκονται απηνώς και με κάθε τρόπο αιώνες τώρα.

Το πρόσωπο του 2009

Συνηθίζεται στο τέλος κάθε έτους να επιλέγεται ένα πρόσωπο που σηματοδοτεί και συνοψίζει με την ιστορία του τα γεγονότα ή τα μηνύματα της χρονιάς που τελειώνει.

Το πρόσωπο του 2009 είναι κατά τη γνώμη μου το πρόσωπο της Ανεργίας. Γεννήθηκε από την παγκόσμια οικονομική και πολιτική κρίση του Συστήματος και τις υποθήκες που δεκαετίες έβαζε η κακοδιαχείριση των οικονομικών της χώρας μας. Η Ανεργία έχει απαίσιο πρόσωπο με αποκρουστικά χαρακτηριστικά: ηττοπάθεια, φτώχεια, δουλοπρέπεια, αγωνία, απογοήτευση, οργή, απόγνωση, μηδενιστικός ατομικισμός. Κυοφορούνταν χρόνια τώρα και πριν φανεί καθαρή και παντοδύναμη είχε το πρόσωπο της επισφαλούς εργασίας: ενοικιαζόμενοι, «απασχολούμενοι», «ημιαπασχολούμενοι» και «απασχολήσιμοι», συμβασιούχοι έργου και εργασίας, «stagiers», εποχιακοί και ωρομίσθιοι. Στην ουσία, εργαζόμενοι με αναστολή.

Το πρόσωπο αυτό αφορά κατά κανόνα τη νέα γενιά, το μέλλον της οποίας υποθήκευσαν με την εσκεμμένη αδιαφορία τους οι προηγούμενες. Δεν διαχωρίζει προσοντούχους από μη, αν και ως πρώτο πιάτο προτιμά τους πρώτους. Στην ουσία θα λειτουργήσει ως αιματηρή κάθαρση μέχρι την επόμενη επανάληψη…

Το πρόσωπο αυτό το βλέπω γύρω μου σε συνομήλικους, φίλους, συγγενείς και συναδέλφους. Η αγωνία και η απογοήτευσή τους με κυριεύει. Σύντομα θα το δω και στον καθρέπτη μου.

Ηθοποιός στη μέση κυκλικού θεάτρου

Αυτό που περισσεύει στο τέλος του χρόνου μετά από όσα έγιναν και όσα δεν έγιναν είναι η σκόνη. Σαν ίχνος της φθοράς μας ή απόδειξη της μάταιης κυριαρχίας μας.

Εκτός των άλλων σημαντικών και ασήμαντων, το 2009 ήταν έτος Γιάννη Ρίτσου. Μίλησαν και έγραψαν πολλοί… πάνω στη σκόνη…

Όμως ο Ποιητής στέκει στην ψυχή μας σαν τη Μονεμβάσια – πέτρινο καράβι.

Δεν ξέρω γιατί, νοιώθω όμως πως (ίσως άθελα) το ποίημα του Τίτου Πατρίκιου μιλάει για το Ρίτσο. Όπως δεν μίλησαν τόσοι και τόσοι…

Και αυτή είναι η δική μας συμβολή στη φλυαρία για το πολύτιμο λίγο της ποίησης.

«Είμαι ακόμα ωραίος» θέλησε να φωνάξει
νιώθοντας επιτέλους συγγραφέας του εαυτού του
αλλά φοβήθηκε τις αντιδράσεις του κοινού
που είχε μάθει να τον ταυτίζει με τους ρόλους του.
Σκέφτηκε να το αλλάξει μ’ ένα «είσαι ωραία»
δεύτερο πρόσωπο και θηλυκό
ίσως δενόταν με τα παρακάτω
ίσως να πρόσθετε επιπλέον αίσθημα
μα πάλι του φάνηκε σαν εξαγορασμένη ελπίδα.
Κι έπειτα σ’ έργο με πολιτικά μηνύματα
την ομορφιά μπορούσε να την ατομικεύει;
Οι δισταγμοί του έμοιαζαν με προμελετημένη παύση
ώσπου «είναι ωραίοι οι άνθρωποι» πρόφερε καταληκτικά
σύμφωνα με τα λόγια του κειμένου
μιλώντας για φαντάσματα που αγνοούσε.
Τότε τον χειροκρότησε σύσσωμη η στρογγυλή πλατεία.

Η Αγέλαστη Πολιτεία και τα διαπλεκόμενα

Η ερώτηση βγήκε αυθόρμητα, όταν άκουσα για το θάνατο του Χρ. Λαμπράκη: και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς Λαμπράκη; Όμως θα μου πείτε: σιγά τα αυγά. Τα διαπλεκόμενα έχουν επετηρίδα....

Επετηρίδα φαίνεται να μην έχουν όμως οι μεγάλοι δάσκαλοι της τέχνης, μετά και το θάνατο του Γιάννη Μόραλη...

Σήμερα είναι το χειμερινό ηλιοστάσιο, η μικρότερη μέρα ή αν προτιμάτε η μεγαλύτερη νύχτα. Σύμφωνα με κάποιες δοξασίες σήμερα βγαίνουν. Οι καλικάντζαροι, οι αναρχικοί της ζωής, οι νυχτερινοί επισκέπτες της ζαβολιάς, τα αλαφρόμυαλα πειραχτήρια σήμερα και για τις επόμενες μέρες θα παραμονεύουν την ευπρέπειά μας, τη λογική, τη φρόνηση, τη στείρα σοβαρότητά μας.

Μακάρι να μπορούσα να δυναμώσω τη φωνή των Κατσιμιχαίων μέχρι τα σπίτια σας και τα σχολειά σας να τους ακούσετε να τραγουδούν την "Αγέλαστη Πολιτεία και τους Καλικάντζαρους". Ένα υπέροχο έργο, αφιερωμένο έστω νοερά σε όλους.

"Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πολιτεία που απ όλες εξεχώριζε σ’ ολόκληρη τη χώρα. Μια πολιτεία όμορφη μα πάντα λυπημένη, οι άνθρωποι αγέλαστοι χαζοί και μουτρωμένοι, δεν ξέρανε χαμόγελο κι αγάπη τι σημαίνει. Καθένας τους εκοίταζε μονάχα τη δουλίτσα του, η καλημέρα ακριβή σαν να ‘τανε χρυσάφι, ποτέ δεν παίζαν τα παιδιά στους δρόμους, στην πλατεία, ποτέ δεν έγινε γιορτή, χορός και φασαρία,της βγήκε και το όνομα: Αγέλαστη Πολιτεία."

Αν δείτε πως τα πράγματα σκουραίνουν πολύ τις επόμενες μέρες, καθήστε τεντούκι ανάσκελα στο χιόνι και μουρμουρήστε με ρυθμό τρελό:

"Ρουμ, παπαρούμ, παπαρούμ, παπαρούνα,

τη στίβουμε και κάνουμε μαντζούνα

και ύστερα τη βάζουμε να βράζει

δεκαοχτώ μερόνυχτα σε σιγανή φωτιά…."